The Sartorialist

De straatfotograaf met een fascinatie voor eigen stijl beïnvloedde wereldwijd de mode...

In het deftige Londense warenhuis Liberty hield fotograaf Scott Schuman onlangs een signeersessie voor zijn boek The Sartorialist. Ik had wat haast, maar voor een boek met handtekening meende ik wel tijd te hebben. Ik wist natuurlijk wel dat de style blog www.thesartorialist.com van meneer Schuman populair is, maar ik schrok me toch wild van de honderden mensen in een rij die door de gehele kelderetage van het warenhuis kronkelde, met helemaal aan het begin daarvan een tafeltje met Schuman erachter. (Als tiener ging ik ooit naar een signeersessie van Gerard Reve in boekhandel De Bengel in Dordrecht. Ik was de enige bezoeker.)

Schuman droeg een net donkerblauw pak met een wit overhemd eronder. En een hoornen leesbril met rond montuur, die nogal onmodieus oogde, maar daarin zat ’m waarschijnlijk de charme van die bril.

Op zijn weblog, en nu dus in het vuistdikke verzamelboek, bejubelt Schuman eigenzinnigheid in kleedstijl, binnen de parameters van een tamelijk conservatieve smaak. Hij waardeert een goede klassieke uitdossing, maar hij vindt het ook prettig als er nét iets niet klopt aan het pak. Hij wordt blij van een gentleman met een te brede das, een te hoog opgerolde broek, of een paar afgetrapte schoenen onder het Italiaanse maatpak. Je zou het ‘creativiteit met traditionele kleding’ kunnen noemen, en de stijl nam zo’n vlucht dat je nu complete herenmodewinkels op aarde aan kunt wijzen als ‘Sartorialist-winkels’ vol buttondown overhemden, tweed pakken, manchetknopen, instappers, noem maar op.

Met dat soort constateringen werd de rij ondertussen niet veel korter; dit wachten ging uren duren. En dus voegde ik me bij een groepje collega-journalisten dat blijkbaar voor mocht dringen. Bovendien, hoeveel mensen uit de wachtrij stonden zelf in het boek? Ik sta op pagina 331, in een geheel grijze outfit. Schuman maakte de foto in Milaan, lente 2007, omdat hij vond dat mijn broek interessant te lang was in een tijd waarin hoogwater opgeld deed.

Schuman signeerde mijn exemplaar. ‘To G-DOG’, schreef hij erin – geen idee waarom. Hij haastte zich verder: er moesten nog minstens vijfhonderd boeken gesigneerd worden.

Lezers met een ijzeren geheugen herinneren zich wellicht dat The Sartorialist ook in de allereerste aflevering van deze rubriek schitterde. Hij droeg toen een bruin linnen overhemd op een donkerblauwe pantalon, en hij droeg zijn gaatjesschoenen zonder sokken; een subtiel detail. Het boeide me, net zoals Ronald Plasterks overhemden me fascineerden; de jasjes van Agnes Kant en de president van Iran, de schoenen van George Bush, het haar van Daphne Deckers. Het is de onweerstaanbare kracht van Eigen Smaak die de lezer in het vervolg zelf mag ontdekken.

Meer over