Serierecensie

The New Pope mixt de geschiedenis van het Vaticaan en de perversiteit van absolute macht met Italiaanse disco ★★★★☆

Het is een genot om naar John Malkovich in de rol van paus te kijken, de majestueuze decors van Vaticaanstad zitten hem als gegoten.

null Beeld

Vier jaar na The Young Pope (2016), de eerste spectaculaire televisieserie van de Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino, kwam het vervolg in de vorm van The New Pope. Paus Pius XIII (Jude Law), ook wel ‘Lenny’, was –spoilerwaarschuwing! – aan het slot van The Young Pope in coma geraakt. En dat is de situatie aan het begin van het nieuwe seizoen, waarin kardinaal Angelo Voiello (de fabuleuze Silvio Orlando), de almachtige secretaris van het Vaticaan, op zoek moet naar een nieuwe paus.

En het is duidelijk dat ze na de flamboyante Pius XIII binnen de muren van het Vaticaan op zoek gaan naar iemand die hun minder voor de voeten loopt als het gaat om de perverse, corrupte machinaties van de Roomse Kerk. Want zo ziet Sorrentino het, alsof de dagen van Caligula op dezelfde plek voortleven, maar dan aan het zicht onttrokken door de Sint-Pieter en de kunst van Michelangelo. Het conclaaf komt terecht bij een timide figuur, die zich laat omdopen tot paus Franciscus II, en tot verbijstering van het Vaticaan begint met het opengooien van de poorten van het kerkstaatje voor de vluchtelingen van de wereld. En de kardinalen moeten hun gouden ring inleveren.

Maar dat was de bedoeling niet! Een paar dagen later bezwijkt Franciscus II aan een (niet zo) raadselachtige hartaanval. De kardinalen schuiven de ringen weer om hun vette vingers en de poorten sluiten zich weer voor de minderbedeelden. Allemaal in een eerste aflevering, die ook nog eens overloopt van de Sorrentino-stijl, die de kerkelijke rituelen transformeert tot visueel spektakel dat op de catwalks van Parijs en Milaan niet zou misstaan, waarin nonnen in nachtclubdanseressen veranderen en een crucifix in een neon afgodsbeeld. The Passion, ook niet al te orthodox, zou zich hierin verslikken.

De kijker kan overigens prima instappen bij The New Pope; al in de eerste aflevering wordt duidelijk gemaakt hoe de verhoudingen liggen (alle macht ligt achter de schermen bij kardinaal Voiello). De nieuwe paus uit de titel komt pas in de tweede aflevering aan bod. Een afvaardiging van het Vaticaan meldt zich op het immense Britse landgoed van Sir John Brannox, een gematigde geestelijke, auteur van een invloedrijk boek waarin ‘De Middenweg‘ wordt beschreven.

Er is overigens niets gemiddelds aan de manier waarop John Malkovich deze Sir John, later paus Johannes Paulus III, speelt. Hij brengt een jeugdtrauma van jewelste ter tafel in de vorm van zijn omgekomen tweelingbroer, de hoop van zijn ouders. Het is een genot om naar Malkovich in deze rol te kijken, de majestueuze decors van Vaticaanstad zitten hem als gegoten.

Sorrentino brengt nogal wat ter tafel in een soort glam-filosofische stijl, waarbij hij de zwakheid van de mens, de geschiedenis van het Vaticaan en de perversiteit van absolute macht graag in de mix gooit met Italiaanse disco. En hij smijt er ook graag nog wat commentaar op de hedendaagse celebritycultuur tegenaan, waarbij Sharon Stone en Marilyn Manson vermakelijke versies van zichzelf spelen, op audiëntie bij de paus, als een van de beroemdheden die hun universum bevolken. Vooral de scene met Stone, waarin alle geestelijken hun blik afwenden als zij haar benen over elkaar slaat, is een curieuze voetnoot bij de Hollywoodcarrière van Paul Verhoeven geworden.

Misschien is The New Pope wat minder diepzinnig dan het zelf soms lijkt te denken, maar daar staat tegenover dat je ongeveer elke scène zou willen inlijsten.

The New Pope

Drama (9 afleveringen)

★★★★☆

Een serie van Paolo Sorrentino.

Met John Malkovich, Jude Law, Silvio Orlando, Cécile de France.

Te zien op Netflix en Videoland.

Meer over