The Imagined Village

Britse folk, compleet met reggaebeat

In The Imagined Village gaan oude Britse folk-vertolkers een samenwerking aan met jonge allochtone muzikanten. De succesvolle cross-over heeft het debat over 'Britishness' flink opgerakeld.
Niet dat hij de popmuziek heeft gemeden, Martin Carthy, de 66-jarige éminence grise van de Engelse folk. In de jaren zeventig deed hij immers vrolijk mee aan de folkrockrage, als lid van The Albion Band en Steeleye Span. Bovendien demonstreerde hij ooit met verve hoe Elvis Presley's klassieker Heartbreak Hotel kan worden geïnterpreteerd als folksong. Maar zoals hij nu de traditional Cold Haily Rainy Night vertolkt, met als fundament de beukende worldbeat van Trans Global Underground, da's toch andere koek.

Een echte vernieuwer is Carthy zelf al jaren niet meer. Die fakkel heeft hij een decennium geleden overgedragen aan dochter Eliza. De net verschenen, spraakmakende cd The Imagined Village is het ei dat zij samen met gitarist-producer Simon Emmerson van de formatie Afro Celt Sound System heeft uitgebroed.

Eliza Carthy, kind van twee iconen van de folkrevival van de jaren zestig (moeder Norma zong in het roemruchte a capella kwartet The Watersons), is sinds haar dubbel-cd Red Rice uit 1998 voortvarend nieuwe wegen ingeslagen, met als voorlopig hoogtepunt het album Anglicana uit 2002: akoestisch uitgevoerde traditionals, op ritmen uit de triphop.

Een ontmoeting met Emmerson, backstage tijdens een festival in België, bracht de bal aan het rollen. Emmerson liep al geruime tijd rond met het plan de Engelse volksmuziek te bevrijden uit het keurslijf van de 'authentieke' uitvoeringspraktijk en haar te benaderen als een multiculturele cross-over, compleet met samples, beats en elektronica. In eerste instantie was Eliza 'not amused', maar toen Emmerson benadrukte dat hij haar en haar vader nauw bij de uitvoering wilde betrekken, zegde ze haar medewerking toe.

De titel van het project is ontleend aan het gelijknamige boek van Georgina Boyes uit 1993. Daarin plaatste zij kanttekeningen bij de authenticiteit van de Engelse plattelandsidylle zoals die door grote Victoriaanse liederenverzamelaars als Cecil Sharp werd geschetst.

Vanuit de gedachte dat de Engelse identiteit geen onveranderlijk gegeven is, gingen Simon en Eliza op zoek naar manieren om nieuwe invulling te geven aan de traditie. Martin Carthy stelde voor een oude ballade te laten hervertellen door een immigrant. Dat werd de rastaschrijver en reggaezanger Benjamin Zephaniah, die in 2003 de Britse voorpagina's haalde met zijn weigering een hoge koninklijke onderscheiding te accepteren. Emmerson stuurde hem per post een aantal versies toe van de oeroude ballade Tam Lyn. De electro-reggae versie die Zephaniah ervan maakte, levert de gedurfdste bijdrage aan The Imagined Village op. In het Engelse blad fROOTS vertelde hij: 'Ik had het verhaal nog nooit gehoord, maar viel meteen voor het vrouwelijke personage, een sterk karakter met een bemoeizuchtige vader. Het heeft iets feministisch avant la lettre: een vrouw die vrij wil zijn. Ze gaat naar het bos, vindt daar een man met wie ze de liefde wil bedrijven en doet dat dan ook.'

In Zephaniahs herschepping loopt de vrouw een club binnen waar een man hasj zit te roken. Ze spreekt hem daarop aan en verleidt hem vervolgens. Het lied gaat in zijn ogen over het vermogen etnische en culturele grenzen te overstijgen.
Het idee om de Engelsen via een omweg met hun eigen volksmuziek te confronteren, sprak Zephaniah aan. 'Volgens mij heb ik het volste recht een Engelse volkslegende voor te dragen met een Jamaicaans accent. (...) De mensen die bepalen wat Engels is, komen immers van overal ter wereld. De Engelse identiteit is inclusief: ook rasta en de islam horen er bij. Eén ding waar de Britten goed in zijn, is multiculturalisme.'

In het denkbeeldige dorp van Eliza Carthy en Simon Emmerson leven niet alleen folkies en allochtonen (zie folkveteraan Chris Wood die de Brits-Indiase zangeres Sheila Chandra bij

staat in Welcome Sailor), maar ook autochtone artiesten die zich niet eerder met folkmuziek inlieten. Samen met Martin Carthy neemt rockzanger en -gitarist Paul Weller een van de oudst bekende Engelse volksliedjes onder handen: John Barleycorn, een ballad die al in 1970 bij de popcanon werd ingelijfd door Traffic.

Om de kringloop van de geschiedenis te voltooien, mochten The Young Coppers, nazaten van de in 1898 ontdekte Copper Family, niet ontbreken. In eerste opzet zou The Imagined Village zelfs geheel uit repertoire van de zingende familie bestaan, maar daar werd wegens het onbedwingbare optimisme van hun teksten toch maar van afgezien. Eén lied kwam echter met vlag en wimpel door de selectie: Hard Times of Old England, hier samen gezongen met de 'arbeideristische' folkpunker Billy Bragg.

Meer over