TERUGVECHTEN OF AFHAKEN

Het derde album van The Strokes moet laten zien of ze blijvertjes zijn. 'Opnemen is gewoon klote.'..

'De Arctic wíe? Arctic Monkeys? Had ik die moeten kennen?', vraagtJulian Casablancas.

Eigenlijk wel, dus we praten de frontman van The Strokes even bij overhet nieuwste brutale gitaarbandje uit Engeland, dat ruim vóórverschijning van het albumdebuut al een hype van jewelste is en toevalligook vandaag naar Amsterdam is gevlogen. Veel van de Nederlandseinterviewers die voor een gesprek met The Strokes naar het luxueuzeappartement in de Jordaan zijn gekomen, zullen vandaag elders in de stadook de Arctic Monkeys nog ontmoeten.

'Aha', zucht Casablancas (1978) met onverholen desinteresse. 'Ik hebsinds Nirvana en Pearl Jam eigenlijk nooit meer echt naar nieuwe bandjesgeluisterd. Sorry.'

Vier jaar geleden waren The Strokes ongeveer wat de Arctic Monkeys nuzijn: de grote hype van het moment, de lievelingetjes van de muziekpers envolgens velen de toekomst van de rock-'n'-roll.

Het grote verschil: de Monkeys zijn de zoveelste exponent van eenhoogconjunctuur waaraan maar geen einde lijkt te komen, terwijl The Strokesdestijds een eind maakten aan jaren van bloedarmoede in de alternatievepopmuziek. Hun single The Modern Age en het debuutalbum Is This It (2001)brachten gejubel teweeg: eindelijk weer een rockbandje dat seks en gevaaruitstraalde. Onweerstaanbaar cool waren ze, met hun leren jasjes,colbertjes en afgetrapte gympies. Typisch New Yorks ook: een beetje Ramonesen een beetje Velvet Underground.

Wie had ooit kunnen vermoeden dat de band twee platen en nog geen vijfjaar later door een lange stoet indiebands uit vooral Engeland voorbij zouzijn gestreefd? De tweede Strokes-plaat Room On Fire (2003) werd lauwontvangen en al snel overvleugeld door groepen als Franz Ferdinand en ineigen land The White Stripes, die ook nog eens meer platen verkopen dan TheStrokes ooit hebben gedaan. Het voelt alsof het nieuwe, derde album, FirstImpressions Of Earth, verschijnt op een beslissend moment in de carrièrevan The Strokes. Wordt het terugvechten of afhaken?

'De popmuziek is levendiger geworden', beaamt Casablancas, zoon van eenvader die het beroemde modellenbureau Elite oprichtte en een moeder dieooit Miss Denemarken was. 'Er zijn veel goede bandjes. Maar waarom zoudenwe die als concurrenten zien? In Amerika heb je bijvoorbeeld The Killers.Ik ken ze amper, maar op basis van één single hoor je al dat ze in elkgeval geen rotzooi maken. Ze hebben heel veel platen verkocht en daarprofiteren we allemaal van. Platenlabels durven weer bands te contracterendie ze gewoon goed vinden. Het publiek staat er weer voor open.'

Misschien wel dankzij de deur die The Strokes hebben ingetrapt, voegenwe daar aan toe. Maar toch: de band zal zich moeten revancheren voor RoomOn Fire.

'Dat zou je kunnen zeggen, ja,' zegt hij, even verveeld alsbedachtzaam. Hij zucht nog maar eens diep. 'Weet je wat het is? Opnemen isgewoon klote. Je schrijft liedjes, je speelt ze live en dan klinken zeprecies zoals je ze hebben wilt. Maar het is verdomd lastig om ze ook zoop de plaat te krijgen. De mensen hielden van het kale geluid van This IsIt en konden vervolgens niet door het grootsere geluid van Room Of Fireheen luisteren. Dat frustreert me.'

Het ligt toch ook aan de kwaliteit van de songs? 'Vind je dat? Nou,fuck you!

'Hoor eens: aan de manier waarop ik muziek maak, is niets veranderd.Dat we tegenwoordig minder hip zijn dan andere bandjes, kan me geen lorschelen. Sterker: ik ben er alleen maar blij om. Die Arctic Monkeys vanjou, die zijn niet te benijden. Ik herinner me de tijd dat wij in Engeland op alle tijdschriftcovers stonden. Dan ontstaat er van de weeromstuit eensoort haat. Daar is dat land heel raar in. Loop je door Londen, roept erineens iemand tegen je: Hé, Casablancas, lul, jullie zijn fuckingshit!'

'Daar haal je natuurlijk je schouders over op, maar ik ben blij dat diefase voorbij is en dat we nu zélf het tempo van de dingen kunnen bepalen.Ik heb er nu meer plezier in dan toen.'

De vraag is of dat ook geldt voor de vier andere Strokes: AlbertHammond Jr. (gitaar), Nick Valensi (gitaar), Nikolai Fraiture (bas) en FabMoretti (drums). Begin 2004 kon je bij de Britse bookmakers weddenschappenafsluiten over welke popgroep dat jaar uit elkaar zou gaan. The Strokesstonden bovenaan de lijst. Ze wekten niet bepaald de indruk dikke maatjeste zijn. Had dat soms te maken met de aanhoudende geruchten datCasablancas, die bijna alle songs en teksten schrijft, vrijwel devolledige royalties voor zichzelf houdt en de andere vier een tamelijkkarig muzikantenloon betaalt?

'Wie zei dat?' bitst Casablancas. 'Ergens gelezen, neem ik aan? Het isonzin. Pure lulkoek. Schrijf dat maar op. We krijgen alle vijf evenveel.

'Het is niet makkelijk om iedereen tevreden te houden in een band, weetje. Als er onderling gedonder is, ben ik negen van de tien keer de gebetenhond. Wat moet ik daaraan doen? Ik schrijf de songs nu eenmaal. Zo werktdeze band.'

Sinds het verschijnen van Room On Fire trad Casablancas in het huwelijkmet zijn Juliet en kregen twee andere bandleden (Fab Moretti en NickValensi) serieuze relaties met, respectievelijk, de actrices Drew Barrymoreen Amanda De Cadenet. Kortom: als het in de band niet gezellig is, hebbenze een vrouw om naar te verlangen. Casablancas knikt. 'Laat ik zeggen dathet een belangrijk jaar wordt.'

Meer over