boekrecensieKort

Terugblikken in verwondering op een moeder die slaat als je durft te hoesten

Ranne Hovius

De Oost-Duitse schrijfster Helga Schubert wist dat ze pas na de dood van haar moeder met enige relativering over hun kille relatie zou kunnen schrijven. De moeder wordt 101 en Schubert is dan ook al 80 als ze Altijd weer opstaan schrijft, een verzameling korte stukken waarin ze met humor, wrangheid en verwondering haar schijnwerper richt op kleine en grote gebeurtenissen uit haar leven: de indruk die sprookjes op haar maakten, de vader die kort na haar geboorte om het leven kwam, de zomers bij haar grootmoeder (‘zo kon ik alle kilte overleven’), de bizarre ge- en verboden van de haar bespionerende Stasi, maar vooral de wrede onverschilligheid van haar moeder (‘Ik had je moeten vergiftigen’).

Zodra het over hun relatie gaat, schrijft Schubert over zichzelf in de derde persoon: ‘Haar dochter, die door mijn moeder werd geslagen, soms gewoon omdat ze er was en hoestte.’ Zo creëert ze afstand, maar wordt haar mooi vertelde verhaal ook des te hartverscheurender.

Helga Schubert: Altijd weer opstaan – Een Duitse geschiedenis. Uit het Duits vertaald door Goverdien Hauth-Grubben. Pluim; € 22,99.

null Beeld Pluim
Beeld Pluim
Meer over