Terug naar Hobbs, New Mexico

Onder de hete woestijnzon van Hobbs, New Mexico, zou Robin Teunissen zijn geluk vinden. Daar wachtte Cathi, serveerster en vrouw van zijn dromen....

Een paar maanden eerder komen ze elkaar tegen, stomtoevallig, op Internet. Het duurt niet lang of de vonken slaan uit de telefoonlijn. 'Acht uur per dag ouwehoeren op het Net, het ging maar door.' Allebei gescheiden. Allebei bereisd. Allebei op zoek naar de ware en die hadden ze nu gevonden.

Hij belt haar nog op, om te horen of ze echt een vrouw is. Je weet het niet, Internet is een vrijplaats voor grapjassen. Mannen genoeg die zich voordoen als geïnteresseerde vriendin.

Maar Cathi blijkt een vrouw en Robin Teunissen koopt een ticket, laat zijn adviesbureautje voor wat het is, doet zijn huisraad van de hand en vertrekt spoorslags naar Hobbs, New Mexico, USA. Cathi richt de slaapkamer opnieuw in en ontvangt hem in haar houten huis met het platte dak. Krap, maar knus.

Na drie maanden volgt de bruiloft. Zij werkt als serveerster, hij is huisvader, haalt de drie kinderen uit bed en presenteert een rock 'n' roll-programma op radiostation Magic 100.1.

'Dit warme gevoel van houden van, ik had het nog nooit meegemaakt.'

Amper drie maanden later staat Robin Teunissen verdwaasd in de aankomsthal van Schiphol. Geen bagage, slechts de kleren die hij draagt kreeg hij mee. Zeventien dollar in zijn broekzak.

Sinds zijn aankomst, dinsdagochtend, loopt hij verloren door Amsterdam, zinnend op wraak. Geen geld, geen huis, en de telefoonkaart die hij kocht is bijna op. Zijn verhaal haalde het internationale persbureau AP, de lokale krant Hobbs News-Sun schreef zijn kolommen vol. 'Immigratiedienst bedreigt Internethuwelijk', 'Gedetineerde teruggestuurd naar Holland'. Verslaggeefster Shanan Jackson schreef: 'Tulpen en windmolens verruilen voor dit hier, sommigen denken dat Robin Teunissen gek is om Hobbs te verkiezen boven Holland.'

Een verscheurde foto van het paar diende dinsdag ter illustratie bij een artikel over het liefdesdrama.

Stom ook: regelrecht loopt Robin in de armen van de border control, de Amerikaanse grenspolitie, en die staat nou niet direct bekend om begrip voor illegalen. 'Wist ik veel. De Immigratiewet is vorige maand aangescherpt. We hadden geen geld om een officiële status voor me aan te vragen. Onbezonnen ben ik naar Amerika gereisd. Je denkt: ik mag hier negentig dagen blijven, ik zie wel.'

Robin Teunissen blijft langer, te lang, en belandt na zijn arrestatie in een illegalenkamp in El Paso. Daar bivakkeert hij drie weken. Hij verbaast zich over de omstandigheden. 'Ik leefde in een barak van twintig bij tachtig meter. Met 95 anderen.' Weinig slaap en slecht eten.

Drie weken gesteggel met de immigratiedienst leidt tot niets. Cathi verkoopt haar huisraad om een advocaat in te huren. Senator Pete Domenici, van New Mexico, werpt zich op voor de Hollander en zegt een hoorzitting toe. Maar die blijft uit. En dan krijgt Robin Teunissen een deportatiebevel onder zijn neus geschoven. Een uur later stijgt het vliegtuig op.

Gelukkig heeft hij vrienden in Amsterdam. Hij wil er werk zoeken en dan terug naar Hobbs, waar de zon altijd schijnt en slechts een enkele tornado de rust verstoort. 'Hobbs heeft vijftienduizend inwoners, 59 kerken, vijf kroegen, veel mobile homes en bestaat bij de gratie van olie.'

Hij haalt een foto uit zijn portemonnee. Cathi is een lachende, kleine Amerikaanse met lang haar. 'Ze is erg vrouwelijk.'

Het is de vraag of de Verenigde Staten hem een visum zullen verstrekken.

Moraal: 'Ik wil alleen maar zeggen, soms is het niet goed onbezonnen te zijn. Ik had niet als een gek weg moeten gaan uit Nederland. De tijd moeten nemen. Hier iets achter moeten laten. Die roze bril moeten afzetten. Maar ik zal terugkeren.'

Toine Heijmans

Meer over