cultuur

Tegen de klippen op: de Volkskrant kunst- en cultuurtips voor 2022

Wat is er dit jaar zoal te zien op het gebied van beeldende kunst, muziek, theater, dans, fotografie, films en series? De Volkskrant-kunstredactie geeft twintig tips voor 2022. Mocht alles doorgaan, dan wordt het een mooi jaar.

Redactie
null Beeld Kalle Wolters
Beeld Kalle Wolters

Beeldende kunst (hedendaags)

Sanam Khatibi, ‘Lemon Drizzle’ (2021). Beeld Sanam Khatibi/Rodolphe Janssen/Hugard & Vanoverschelde, Brussel
Sanam Khatibi, ‘Lemon Drizzle’ (2021).Beeld Sanam Khatibi/Rodolphe Janssen/Hugard & Vanoverschelde, Brussel

Schurend Paradijs, met Hadassah Emmerich, Gijs Frieling en Armando

Honderdvijftig jaar geleden, op 7 maart 1872, kwam Pieter Cornelis Mondriaan ter wereld. Dat wordt dit jaar gevierd met verschillende Mondriaan-tentoonstellingen. Schurend Paradijs in Kunsthal Kade in Amersfoort verzorgt de aftrap: zonder Mondriaan, met hedendaagse kunst. Verwacht hier geen Mondriaan-adepten die net zo zorgvuldig hun liniaal hanteren of verzot zijn op primaire kleuren. Kade zocht kunstwerken die op een andere manier bij de modernist passen: qua inhoud. Mondriaan had namelijk een utopisch ideaal: dat het de mensheid in de 20ste eeuw zou lukken een ‘aards paradijs’ te stichten. Dat liep net een beetje anders. De werken in deze tentoonstelling – installaties en schilderijen van een verrassend gezelschap aan Nederlandse en internationale kunstenaars – reageren op de utopie en de werkelijkheid. (Anna van Leeuwen)

Schurend Paradijs. 5/2 t/m 8/5, Kunsthal Kade, Amersfoort.

Guido van der Werve, ‘Nummer acht’. Beeld
Guido van der Werve, ‘Nummer acht’.

Guido van der Werve: Tastbare futiliteit

Of hij nu op een uitgestrekte ijsvlakte voor een gigantische ijsbreker uitloopt, of een triatlon aflegt van 1.700 kilometer ter ere van de componist Chopin: in zijn films onderwerpt beeldend kunstenaar Guido van der Werve (44) zichzelf niet zelden aan extreme inspanningen. Hij bouwde in de afgelopen bijna twintig jaar een oeuvre op dat barst van de romantiek, waarin hij de mens afbeeldt als een nietig wezen tegenover een overrompelende natuur. Vaak worden die beelden vergezeld door zelf gecomponeerde muziek – Van der Werve heeft een achtergrond als klassiek pianist. Eye Filmmuseum in Amsterdam presenteert zijn eerste overzichtstentoonstelling, met onder andere nieuw werk dat hij maakte na een ernstig verkeersongeluk. (Sarah van Binsbergen)

Guido van der Werve: Tastbare futiliteit. 12/2 t/m 29/5, Eye Filmmuseum, Amsterdam.

Kara Walker, ‘Barack Obama as Othello The Moor with the Severed Head of Iago in a New and Revised Ending by Kara E. Walker’ (2019). Beeld The Joyner/Giuffrida Collection
Kara Walker, ‘Barack Obama as Othello The Moor with the Severed Head of Iago in a New and Revised Ending by Kara E. Walker’ (2019).Beeld The Joyner/Giuffrida Collection

Kara Walker: A Black Hole is Everything a Star Longs to Be

De Amerikaanse Kara Walker (52) is misschien wel een van de meest confronterende levende kunstenaars. In de jaren negentig werd ze al jong bekend met haar panorama’s van zwarte silhouetten die sprookjesachtig oogden, maar heftige beelden lieten zien vol racistische karikaturen. Racisme en het slavernijverleden spelen een belangrijke rol in haar oeuvre, dat vooral bestaat uit animaties en grootschalige installaties. In De Pont in Tilburg is dit voorjaar een hoofdrol weggelegd voor haar tekeningenarchief, dat ze voor deze tentoonstelling (die eerder al te zien was in Frankfurt) voor het eerst openstelt voor publiek. Er zijn ruim 650 tekeningen, schetsen, collages, knipsels te zien, van wandvullend tot piepklein. (Sarah van Binsbergen)

Kara Walker: A Black Hole is Everything a Star Longs to Be. 19/2 t/m 24/7, De Pont, Tilburg.

Beeldende kunst (oud)

Alphonse Mucha, ‘Rêverie’ (1897). Kleurenlithografie. Beeld Mucha Trust
Alphonse Mucha, ‘Rêverie’ (1897). Kleurenlithografie.Beeld Mucha Trust

Alphonse Mucha: Art Nouveau in Parijs

Wie kent ze niet uit alternatieve studentenkamers en restaurants wereldwijd: de affiches van Alphonse Mucha. Een zwierige dame met krullen in heur haar, plooien in haar rokken, in een omgeving die helemaal vol gebloemd is in pastelkleuren. De Tsjech Mucha (1860-1939) was een van de bekendste jugendstilkunstenaars, de stijl die in Nederland ook wel wat oneerbiedig ‘slaoliestijl’ is gaan heten, dankzij de posters die Jan Toorop maakte voor, jawel, Delftsche slaolie.

Ook Mucha gebruikte zijn talenten voor reclame-uitingen, die in Parijs van de muren werden gejat. Maar hij had wel degelijk grotere bedoelingen met zijn werk: ‘Kunst bestaat alleen om een spirituele boodschap over te brengen.’ Kunstmuseum Den Haag laat een selectie van Mucha’s kunst zien, gecombineerd met art-nouveaustukken uit de eigen collectie, en probeert zo een beeld te schetsen van ‘Mucha’s Parijs’. (Anna van Leeuwen)

Alphonse Mucha: Art Nouveau in Parijs. 5/2 t/m 3/7, Kunstmuseum, Den Haag.

Jan Brueghel de Oude, ‘Bloemstilleven’ (ca. 1605). Paneel, 51 x 40 cm. Kunsthistorisches Museum, Wenen. Beeld
Jan Brueghel de Oude, ‘Bloemstilleven’ (ca. 1605). Paneel, 51 x 40 cm. Kunsthistorisches Museum, Wenen.

In volle bloei

Wat voor jaar 2022 ook wordt, het wordt sowieso het jubileumjaar van het Mauritshuis. Het is dit jaar precies twee eeuwen geleden dat het Haagse kunstkabinet de deuren opende voor publiek – als je dit werk al zo lang doet als ik, krijg je vanzelf het gevoel dat je daar nog bij bent geweest. Vanzelfsprekend zijn er activiteiten: een boek met beschouwingen van schrijvers over hun favoriete kunstwerk uit de collectie (Pennen over penselen), een reeks op de collectie geënte muurschilderingen, verspreid door de stad. En een tentoonstelling met 17de- en vroeg-18de-eeuwse bloemstillevens van eigen bodem, heel toepasselijk. Van Aelst, Ruysch (Rachel), De Heem. Jazeker, het betreffen hier fictieve boeketten. En nee, die bloemen bloeien in het echt niet allemaal in hetzelfde seizoen. Ze scoren wel allemaal hoog op de vergankelijkheidsschaal, ik bedoel, ze gaan langer mee dan oesters, maar korter dan vlinders – wat betekent: niet erg lang. Maar in verf kun je ze bewaren. Dat is de vreugde van het schilderen. (Stefan Kuiper)

In volle bloei. 10/2 t/m 1/6, Mauritshuis, Den Haag.

Mathias Withoos, ‘Bosstilleven met een bunzing en zijn buit in een rivierenlandschap’. Olieverf op doek, voor 1672. Gemeenschappelijke aankoop door Oudheidkundige Vereniging Flehite in Amersfoort en Westfries Museum in Hoorn. Beeld
Mathias Withoos, ‘Bosstilleven met een bunzing en zijn buit in een rivierenlandschap’. Olieverf op doek, voor 1672. Gemeenschappelijke aankoop door Oudheidkundige Vereniging Flehite in Amersfoort en Westfries Museum in Hoorn.

Drie generaties Withoos

Meer bloemen in Amersfoort, waar Museum Flehite een tentoonstelling wijdt aan drie generaties Withoos: de Amersfoortse schilder Mathias Withoos (1627-1703), zijn schilderende kinderen en de fotograaf Hans Withoos, een nazaat. Die eerste Withoos, Mathias, was, in de woorden van biograaf Arnold Houbraken, een van de ‘jonge knapen die de reisluft in ’t hoofd kreegen’ en de tocht naar Rome waagde, waar hij aansluiting vond bij de Bentvueghels, het liederlijke Neder-Vlaamse kunstenaarsgenootschap (bijnaam: ‘witte sok’), en waar hij het materiaal verzamelde waarop hij de rest van zijn leven zo teren. Withoos maakte frappante, Frankenstein-achtige schilderijen: deels landschap, deels stilleven, deels dierstuk, zonder dat een genre de boventoon voert. De voorstellingen zijn tot de nok gevuld met distels, graanhalmen, korenbloemen, papavers, paddenstoelen – ‘hier een fraai uitgevoerde Kikvors, daar een bontkleurige Hagedis, ginder een Slang die onder de schaduw van ’t loof schuilt, of ook wel een Muis, [….] alles even natuurlyk en met grooten vlyt en gedult uitgewerkt’. Enkele tientallen van zulke werken hangen in Flehite. Het kolossale Gezicht op Amersfoort, dat Withoos in 1671 op de drempel van het Rampjaar voltooide, en dat nu wordt gerestaureerd, zal in de loop van februari aan de tentoonstelling worden toegevoegd, insjallah. (Stefan Kuiper)

Ander licht op Withoos – Drie generaties Withoos. T/m 8/5, Museum Flehite, Amersfoort.

Klassiek

‘Eurydice – Die Liebenden, blind’ door Nationale Opera & Ballet. Beeld
‘Eurydice – Die Liebenden, blind’ door Nationale Opera & Ballet.

Manfred Trojahns Euridyce

De Nationale Opera heeft sinds het begin van de pandemie al tal van producties moeten annuleren. De (vervangende) voorstellingen waren niet allemaal zo geslaagd. Dus snakken wij – en het operahuis zelf? – naar zo’n onvergetelijke opera-avond. Op 5 maart staat Eurydice – Die Liebenden, blind gepland, naar het verhaal van Orpheus en Eurydice, maar dan vanuit háár perspectief. Componist en librettist Manfred Trojahn tekende voor zowel het libretto als de muziek. Een van de redenen om ernaar uit te kijken is de terugkeer als regisseur van Pierre Audi, die het operahuis maakte tot wat het is. De titelrol wordt gezongen door Julia Kleiter. (Merlijn Kerkhof)

Eurydice – Die Liebenden, blind. 5 t/m 17/3, Nationale Opera & Ballet, Amsterdam.

Karina Canellakis in het Concertgebouw tijdens haar inauguratieconcert bij het Radio Filharmonisch Orkest. Beeld ANP/ANP
Karina Canellakis in het Concertgebouw tijdens haar inauguratieconcert bij het Radio Filharmonisch Orkest.Beeld ANP/ANP

Kát’a Kabanová

Dankzij de radioseries was er tijdens de lockdowns vaak toch nog livemuziek te horen. Ook in het omikron-tijdperk verwachten we dat de ZaterdagMatinee op Radio 4 ons veel moois blijft voorschotelen. Zo staat op 26 maart de opera Kát’a Kabanová van Leos Janácek gepland. Het Radio Filharmonisch Orkest staat onder leiding van chef-dirigent Karina Canellakis. Nu maar hopen dat ook alle stoelen van het Concertgebouw mogen worden bezet. (Merlijn Kerkhof)

Karina Canellakis dirigeert Kát’a Kabanová. 26/3, Concertgebouw, Amsterdam.

Theater

Bram Suijker in ‘Slachthuis vijf’ door Theater Rotterdam. Beeld Annaleen Louwes
Bram Suijker in ‘Slachthuis vijf’ door Theater Rotterdam.Beeld Annaleen Louwes

Slachthuis vijf

Bejubeld regisseur Erik Whien (Eindspel, Sea Wall) brengt de klassieke oorlogsroman van Kurt Vonnegut op toneel. Slaughterhouse-Five (1969) gaat over de getraumatiseerde Amerikaanse soldaat Billy Pilgrim. Als Pilgrim aan het eind van de Tweede Wereldoorlog ternauwernood het bombardement op Dresden heeft overleefd, is hij ‘losgeraakt in de tijd’: hij kan in 1945 door een deur stappen en in 1965 ergens naar buiten komen.

Vonneguts beroemdste boek geldt als een anti-oorlogsroman, maar bestrijkt brutaal meerdere genres en vermengt sciencefiction, filosofie, spanning, ethiek en zwarte humor tot een duizelingwekkend geheel. Whien strikte voor deze voorstelling een topcast, bestaande uit Hannah Hoekstra, Bram Suijker en Jip van den Dool. (Herien Wensink)

Slachthuis vijf, door Theater Rotterdam. Première 18/3, Schouwburg Rotterdam. Tournee.

‘Midzomernachtsdroom’ door Toneelgroep Oostpool. Beeld Marijke de Gruyter en Nicolien de Jong
‘Midzomernachtsdroom’ door Toneelgroep Oostpool.Beeld Marijke de Gruyter en Nicolien de Jong

Midzomernachtsdroom

Een liefdespoeder, zinsbegoocheling en een magisch feestje in het bos, alwaar met midzomernacht een lustige summer of love plaatsvindt: geen beter stuk om naar uit te kijken dan Shakespeares Midzomernachtsdroom, zeker in de feestelijke regie van Daria Bukvic.

In 2014 regisseerde Bukvic dit stuk al eens als een uitbundige, kleurrijke hallucinatie, toen met dertien piepjonge spelers in de kleine zaal van de Toneelschuur in Haarlem. Dit voorjaar maakt ze, inmiddels artistiek directeur van Toneelgroep Oostpool, een gloednieuwe Midzomernachtsdroom XL, waarin opnieuw dertien acteurs de krachten bundelen, nu met met dansgezelschap Introdans en Phion, het orkest van Gelderland en Overijssel. En zoals Bukvic eerder Esther Duysker vroeg om Shakespeare te actualiseren (Othello), is nu de beurt aan de veelbelovende Nederlands-Kosovaarse schrijver Vera Morina. Dit wordt in maart hét grootscheepse theaterfestijn waar we dan al twee jaar naar snakken. (Herien Wensink)

Midzomernachtsdroom, door Toneelgroep Oostpool, Introdans en Phion. Première 31/3, Musis & Stadstheater Arnhem. Tournee.

‘Leedvermaak’ van Het Nationale Theater. Beeld Gordon Meuleman
‘Leedvermaak’ van Het Nationale Theater.Beeld Gordon Meuleman

Leedvermaak

In 2020 werd het feit gevierd dat Nederland 75 jaar geleden werd bevrijd, een gebeurtenis die in het theater luister zou worden bijgezet door de marathonvoorstelling Leedvermaak van Het Nationale Theater. Voor het eerst zouden drie stukken van Judith Herzberg op één avond te zien zijn: Leedvermaak, Rijgdraad en Simon. Door de pandemie werd het hele project uitgesteld, maar twee jaar later gaat de voorstelling alsnog in première. Met dit drieluik schreef Herzberg theatergeschiedenis in drie etappes. De start daarvan was in 1982 bij Toneelgroep Baal, waar het publiek voor het eerst kennismaakte met een door de oorlog getraumatiseerde Joodse familie. Tijdens een bruiloftsfeest komen stapje voor stapje onderdrukte emoties en verzwegen gevoelens naar buiten. Eric de Vroedt regisseert onder meer Jaap Spijkers, Tamar van den Dop, Malou Gorter en Soumaya Ahouaoui. (Hein Janssen)

Leedvermaak, door Het Nationale Theater. 16/3 t/m 26/5.

Jeugdtheater

‘Anders is een hele normale Zweedse voornaam’ van Theater Artemis en Bambie. Beeld
‘Anders is een hele normale Zweedse voornaam’ van Theater Artemis en Bambie.

Anders is een hele normale Zweedse voornaam

Waarom doen mensen de dingen zoals ze ze doen? En kan dat niet anders? De jeugdvoorstelling Anders is een hele normale Zweedse voornaam negeert alle regels die de volwassenen voor alles hebben afgesproken. Op toneel proberen drie spelers uit of en hoe de dingen anders kunnen. Kun je ondersteboven aan een tafel eten? Kun je je naam veranderen? Kun je doen alsof je een kat bent? En hoef je dan niet meer naar school? Regisseur Jetse Batelaan (veel geroemd om zijn originele en absurdistische theater voor kinderen) werkt voor het eerst samen met mimegroep Bambie. Tegendraadser dan dit wordt het niet, in het nieuwe jaar. (Vincent Kouters)

Anders is een hele normale Zweedse voornaam (6+), door Theater Artemis en Bambie. Première 13/2, tournee t/m 5/6.

Dans

‘Wakatt’, van de Belgisch-Burkinese choreograaf Serge Aimé Coulibaly, te zien op festival schrit_tmacher. Beeld Sophie Garcia
‘Wakatt’, van de Belgisch-Burkinese choreograaf Serge Aimé Coulibaly, te zien op festival schrit_tmacher.Beeld Sophie Garcia

Eindelijk weer dans van (ver) over de grens

Het prille voorjaar belooft een uitbundig palet aan spannende dansvoorstellingen. Twee internationale dansfestivals staan in de startblokken om eindelijk weer dans van ver over de grens naar Nederland halen. Hopelijk live, anders online. Het Holland Dance Festival toont bijvoorbeeld vier hippe interpretaties van Het zwanenmeer, zoals van de ongeremd provocerende Marie Chouinard (66, Canada) en de politiek bewuste Hofesh Shechter (46, Engeland/Israël). Shechter opent met een ander verontrustend tweeluik ook festival schrit_tmacher, dat verder uit Botswana en Zuid-Afrika de Nederlandse première presenteert van Dada Masilo’s opzwepende visie op Le sacre du printemps. En dan trekken er ook nog militaire parades en waaierdansen uit Korea over het podium, alles met absurde twist. (Annette Embrechts)

Holland Dance Festival, 18e editie. 3 t/m 19/2 in Den Haag, Tilburg, Delft, Rotterdam en Amsterdam.
Festival schrit_tmacher, 27ste editie. 8/3 t/m 10/4 in Heerlen, Kerkrade, Aken en Eupen.

Musical

Martijn Fischer in de Hazes-musical ‘Hij gelooft in mij’.  Beeld Brunopress
Martijn Fischer in de Hazes-musical ‘Hij gelooft in mij’.Beeld Brunopress

Comeback, de musical

Een paar grote musicalproducties die komend voorjaar in première zouden gaan, zijn naar later datum verschoven, maar de liefhebbers kunnen zich wel alvast verheugen op de terugkeer van twee populaire titels. In maart komt The Book of Mormon terug in Theater Carré en deze maand al de Hazes-musical Hij gelooft in mij. Aan de hand van bekende Hazes-liedjes schreven Frank Ketelaar en Kees Prins een knap script, waarin naast de grote successen vooral ook de zwarte kanten en de teloorgang van de volkszanger aan bod komen. Ook dit keer speelt Martijn Fischer, net als in de oerversie uit 2012, André Hazes; de rol van Rachel (eerder gespeeld door Chantal Janzen en Hadewych Minis) is dit keer voor Roosmarijn Luyten. (Hein Janssen)

Hij gelooft in mij, door Stage Entertainment. 12/1 t/m 7/8.

Pop

De Nederlandse artiest Mazey Haze speelt dit jaar op Noorderslag. Beeld
De Nederlandse artiest Mazey Haze speelt dit jaar op Noorderslag.

Eurosonic Noorderslag

De stekker eruit trekken was ook dit jaar geen optie. Eurosonic Noorderslag (ESNS), het grootste festival voor Europese en Nederlandse popmuziek, kan – net als vorig jaar – fysiek niet doorgaan. Dus blijft het leeg in de Groningse binnenstad en in het anders zo gezellige zalencomplex De Oosterpoort. Maar de organisatie wil de bandjes niet in de steek laten, ze hebben het al zo moeilijk. Want hoe kun je je als opkomend talent in de kijker spelen van een breed publiek, als er geen podia en festivals zijn om je naar voren te duwen?

Dat doet een online-editie van ESNS dus nog maar een jaartje. Via de site van ESNS en dat van de mediapartners kunnen Europese en Nederlandse bands zich presenteren, met vooraf opgenomen werk of een livestream. Vorig jaar pakte dat goed uit: vooral Noorderslag was toch een klein feestje met optredens tegelijkertijd, via verschillende streams en dus een klein beetje festivalgevoel. Een paar leuke namen ontdekken kan dit jaar dus nog steeds. En laten we het nu eens positief bekijken: de drempel voor het publiek was nooit eerder zo laag. Laptop openklappen en kijken dus! (Robert van Gijssel)

Eurosonic Noorderslag. 19 t/m 22/1, online op ESNS.nl.

Zanger Oliver Sykes van de Britse rockband Bring Me the Horizon tijdens een concert in Cardiff, in september 2021. Beeld Redferns
Zanger Oliver Sykes van de Britse rockband Bring Me the Horizon tijdens een concert in Cardiff, in september 2021.Beeld Redferns

Bring Me the Horizon

Deze tiplijst is een overzicht van de hoop, dat zal inmiddels duidelijk zijn. Gaat het door, of wordt het weer afgelasten en verschuiven? O, wat willen we graag die grote pophallen weer in: een avondje Ziggo Dome, 013 of Afas Live wordt al twee jaar ernstig gemist.

Op de agenda van de Ziggo Dome staat als eerste grote, buitenlandse popact de Britse metalband Bring Me the Horizon, eind februari. De band is op tournee, en Amsterdam staat vooralsnog in het tourschema. Nu is Bring Me the Horizon best een aardig en hard rockend gezelschap, met ook nog een redelijk vers maar zéér actueel album op zak, genaamd Post Human: Survival Horror. Maar eerlijk is eerlijk: het gaat hier om meer dan dat bandje, en om wat voor setlist dan ook. We moeten die zaal in, want ook in de popinfrastructuur heerst momenteel de survival horror. Dus zeggen we een schietgebedje, kopen massaal een ticket en gaan vast in de rij staan. (Robert van Gijssel)

Bring Me the Horizon. 23/2, Ziggo Dome, Amsterdam.

Fotografie

Verbeelding van Jan Banning: meisje op bed, 14-4-1992 (foto uit 2019). Beeld
Verbeelding van Jan Banning: meisje op bed, 14-4-1992 (foto uit 2019).

Het oordeel/Buiten redelijke twijfel?

De Amerikaanse Christina Boyer (52) is veroordeeld voor de moord op haar dochter Amber. In 2013, tijdens het werk aan zijn project Law & Order, over strafrecht in vier landen, stuitte de veelvuldig gelauwerde documentairefotograaf Jan Banning op deze strafzaak. Uit zijn onderzoek trekt hij de conclusie dat er geen bewijs is voor Christina’s schuld. Haar veroordeling is volgens Banning het resultaat van een plea bargain (schikking) waartoe zij slechts minimale verdediging kreeg van haar pro-deo-advocaat.

Banning en Boyer begonnen een intensieve correspondentie, Banning vergaarde het complete archief over de zaak en deed diepgravend onderzoek. Hij vond steeds meer aanwijzingen voor haar onschuld. Met de tentoonstelling Het oordeel/Buiten redelijke twijfel? hoopt Banning een visuele vertelling te maken over hoe mensen kunnen worden vermorzeld door machtige systemen, welke rol armoede daarbij speelt en welke invloed media hebben bij de publieke veroordeling van een verdachte. Bannings foto’s zijn interpretaties en reconstructies van elementen uit de zaak-Boyer. Ook de veroordeelde zelf heeft aan de tentoonstelling bijgedragen. (Arno Haijtema)

Het oordeel/Buiten redelijke twijfel? – Jan Banning & Christina Boyer. 15/1 t/m 8/5, Nederlands Fotomuseum, Rotterdam.

Bill Brandt, ‘Nude, Baie des Anges, France’ (1959). Beeld Bill Brandt Archive Ltd
Bill Brandt, ‘Nude, Baie des Anges, France’ (1959).Beeld Bill Brandt Archive Ltd

The Beautiful and the Sinister

Bill Brandt (1904-1983) geldt als een van de belangrijkste Britse fotografen/fotojournalisten. In Foam in Amsterdam geeft de tentoonstelling The Beautiful and the Sinister inzicht in de relatie tussen het werk van de fotograaf en de kunst van de Europese avant-garde (waaronder het werk van Man Ray en Eugène Atget), in het bijzonder het surrealisme, een stroming waarvoor Brandt, een geboren Duitser, een grote fascinatie had. Brandts vroege (amateur)werk uit de vooroorlogse jaren, alsook zijn portretten en naakten van later datum, getuigen alle van die fascinatie. Foam laat zien hoe het sinistere zich manifesteert in zowel zijn fotojournalistieke werk als zijn artistieke fotografie. (Arno Haijtema)

Bill Brandt: The Beautiful and the Sinister. 18/2 t/m 18/5, Foam, Amsterdam.

Film

Along the Way. Beeld
Along the Way.

IFFR opnieuw online

Nee, we hadden het liever anders gehad, maar voor het tweede jaar op rij vindt er geen reguliere editie van het International Film Festival Rotterdam plaats; het IFFR zal weer voornamelijk online plaatsvinden. Het is op dit moment nog niet helemaal duidelijk wat de gevolgen zullen zijn voor het programma van deze 51ste editie. Volgende week zal er op een persconferentie meer over worden gezegd: niet alleen wat er te zien zal zijn, maar ook wat de plannen voor de rest van het jaar zijn, als de zalen weer wel open gaan. Houd de website dus in de gaten. De openingsfilm blijft de wereldpremière van Mijke de Jongs twaalfde film: Along the Way. Haar eerste Rotterdamse première was al in 1990. Along the Way is het verhaal van de Afghaanse tweelingzussen Nahid en Malihe, die De Jong ontmoette als vrijwilliger in vluchtelingenkamp Moria op het Griekse eiland Lesbos. (Mark Moorman)

International Film Festival Rotterdam, 51ste editie. 26/1 t/m 6/2.

Series

Zendaya in de serie ‘Euphoria’. Beeld
Zendaya in de serie ‘Euphoria’.

HBO Max en de anderen

Nu het jaar zich in de eerste weken van januari enigszins onvoorspelbaar voor ons uitrolt, is duidelijk dat er in het culturele veld in elk geval één winnaar is: de streamingdiensten. Met een onvoorstelbare hoeveelheid films, series en andere programma’s trokken zij de afgelopen jaren veel nieuwe kijkers. Er is berekend dat de grote platforms in 2022 naar schatting 100 miljard dollar (88 miljard euro) gaan uitgeven om de kijkers aan zich te binden. Grootste verandering in het Nederlandse streaminglandschap zal de komst van de Amerikaanse gigant HBO Max zijn, maar het wachten is nog altijd op een exacte datum, die ergens in het begin van 2022 zou moeten liggen. De eerste effecten zijn al merkbaar, al was het maar doordat Ziggo het grootste deel van zijn HBO-aanbod per 1 januari alvast heeft geschrapt. Series om naar uit te kijken op HBO Max: House of the Dragon (de langverwachte spin-off van Game of Thrones), Landscapers (een thriller met Olivia Colman en David Thewlis), het dystopische drama Station Eleven en het tweede seizoen van Euphoria, met Zendaya, die inmiddels is gepromoveerd tot filmster. (Mark Moorman)

HBO Max, vanaf 2022 (datum nog niet bekend).

Disclaimer

Er valt op het moment van schrijven nog weinig te zeggen over het einde van de huidige lockdown. Controleer daarom de data, reserveer uw kaartjes, ondersteun uw favoriete kunstinstellingen, kijk films via Picl, draag een steentje bij. Zodat er, als we weer op pad mogen, inderdaad iets is om naar uit te kijken.

Meer over