Talentvol trio blijft zichzelf in romantische komedie 'Imperfecte films zijn beter, ze houden je fris'

De succesvolle makers van 'Trainspotting' houden niet van gewone films blijkt ook uit hun nieuwste 'A Life Less Ordinary'. 'Wij houden ervan om een genre te vervormen, te buigen, te rekken, op te blazen en weer in elkaar te zetten.'..

Van onze medewerker

Eric Arends

PARIJS

Het mag dan ongebruikelijk zijn, en voor de pers zelfs zeer onhandig, maar de makers van A Life Less Ordinary staan erop zichzelf te presenteren als eenheid. Dus kan de ingevlogen Europese pers zich opstellen in groepjes van zes of zeven voor een gelijktijdig onderhoud met regisseur, schrijver én producent. Veertig minuten precies.

Regisseur Danny Boyle, producent Andrew MacDonald en scenarioschrijver John Hodge doen de dingen graag zoals zíj willen. Ook in de opgeklopte drukte op de vierde verdieping van hun hotel aan de Champs Elysées blijven zij opvallend zichzelf: drie doodgewone dertigers op gympen die, onderuitgezakt op de sofa met de benen op de rand van de tafel, aangenaam weinig op lijken te hebben met hun status van Groot Talent.

Ook na hun film Shallow Grave, uit 1995, en zelfs na de wereldhit van vorig jaar, Trainspotting. Natuurlijk krijgen ze vragen over het geheim van hun succes - de ene nog poëtischer dan de andere. 'Wat is de chemie tussen jullie die al die gouden eieren legt?', wil ook nu iemand weten. Prachtige blikken levert dat op. Gouden eieren leggen? Zij? 'Die vraag is onmogelijk te beantwoorden', zegt MacDonald. Hodge meldt iets over 'controle houden over je werk' en 'gewoon de film maken die je wilt'. Daarmee houdt het wel op.

Toch hebben de drie met A Life Less Ordinary weer een opmerkelijke film afgeleverd. Lang niet zo vernieuwend als Trainspotting en al helemaal niet zo schokkend. Maar wel weer met een paar absurde verhaalwendingen en verrassende cameravoeringen die af en toe, in de verte, aan de voorganger herinneren.

A love story, heet de film in de ondertitel. Maar bij deze zullen liefhebbers van het geijkte romantische soort geen kriebels in de buik krijgen. Boyle/Hodge/MacDonald hebben een romantische komedie willen maken 'die je niet vaker ziet'.

Dus geen My Best Friend's Wedding. 'Zoiets wil je sowieso niet maken' zegt Boyle. 'Alles in die film is mainstream.' Zo'n productie had de Amerikaanse distributeur, 20th Century Fox, overigens wél graag gezien. Boyle: 'Je kon hun frustratie zien. We mochten het maken, want het is voor hen een goede gok, maar ze vonden dat we een prachtig verhaal verloren lieten gaan: over die loser en dat ongelooflijk mooie meisje die je samenbrengt en elke tien minuten laat kussen, ja dán zouden de dingen veel beter zijn. Met een liefdesscène in het midden.'

Boyle heeft iets andere ideeën. 'Wij houden ervan om een genre te vervormen, te buigen, te rekken, op te blazen en weer in elkaar te zetten. Daardoor wordt het anders. Er ontstaan littekens. Je kunt wel proberen om perfectie na te jagen, maar imperfecte films zijn denk ik beter. Ze zijn lastiger, ze hebben meer ellebogen. En ze houden ons fris.'

Nadrukkelijk spreekt hij in meervoud en laat hij Hodge en MacDonald meedelen in de credits. 'Zo is de film gemaakt, dus is het goed om het ook zo te presenteren. Ik vraag John en Andrew altijd hoe zij de scènes zien. Als regisseur steel je ideeën. Van iedereen. Het is goed om door andere mensen te worden geprikkeld. Ook door acteurs. We proberen hen het gevoel te geven dat ze niet in een vast schema zitten. Als ze met het script akkoord gaan, zijn ze verder compleet vrij om wat dan ook met hun vaardigheden te doen.'

Dat geeft risico's maar omdat het budget relatief laag is, zegt Boyle, kun je tijdens de opnamen heel flexibel blijven. 'Vaak wordt aan acteurs verteld: je komt door die deur op, dan zeg je deze zin en dan loop je naar het raam. Maar daarmee krijg je niet het beste van een acteur.'

Als Cameron Diaz, een van de hoofdrolspelers in A Life Less Ordinary, vindt dat zij op de vloer gepassioneerd de liefde moet bedrijven met haar tegenspeler Ewan McGregor, om maar even een voorbeeld te noemen, dan zeggen Boyle, Hodge en MacDonald: 'Oké, fine.' Bij wijze van spreken. Diaz heeft het nooit echt voorgesteld. 'Daar is ze toch te verlegen voor.'

Meer over