Drama

Take this waltz

Knappe, maar softe huwelijksstudie

Berend Jan Bockting

Margot is bang. Bang om bang te zijn, vooral. Ze doet haar biecht in het vliegtuig aan de knappe Daniel, die ze tijdens een werkreisje tegen het lijf liep. Margot is bijvoorbeeld niet bang om een vliegtuig te missen, zegt ze, maar wel bang voor de angst om te laat te komen. Met haar biecht slaat er een zichtbare vonk over tussen de twee reisgenoten. Lastig, want Margot is getrouwd met Lou. Nog lastiger: Daniel blijkt de overbuurman van Margot.

De premisse van Take This Waltz, na het Alzheimerdrama Away from Her (2006) de tweede film van de jonge Canadese filmmaakster Sarah Polley (33), klinkt als een aflevering van een televisiesoap. De ambities van Polley, die als actrice bekendheid vergaarde in films als The Sweet Herafter, eXistenZ en Go, liggen echter beduidend hoger. Haar uitvoering bevindt zich ergens in het midden.

Polley is bovenal goed in het creëren van echte, levendige personages. Margot, gespeeld door Michelle Williams, en Lou (een wat onwennige Seth Rogen in zijn meest serieuze rol tot nu toe) hebben het best fijn samen. Hij werkt aan een kippenkookboek, zij schrijft als copywriter voor een website die dagtripjes met historische toneelstukjes aanbiedt. Ze maken grapjes waar alleen zij om lachen ('je bent zo mooi dat ik je levend wil villen met een dunschiller'), ze maken elkaar nat met de tuin-sproeier en ze draaien liedjes van zangeres Feist tijdens het ontbijt. Maar ze eten ook zwijgzaam naast elkaar voor de televisie, ze hebben plichtmatige seks en zijn zich stiekem best bewust van hun zelfgecultiveerde superburgerlijkheid.

Het is een huwelijk als een geloofwaardige valkuil, waarbij de eeuwige goedzak en het bange meisje elkaar ogenschijnlijk eenvoudig in balans houden. De vraag die Take This Waltz vervolgens stelt, is een interessante. Hoe veilig kan huiselijk geluk zijn totdat het onuitstaanbaar wordt? Buurman Daniel hoeft er in ieder geval nauwelijks iets voor te doen om de boel eens goed op zijn kop te zetten. Polley wil met Take This Waltz één enkel gevoel volledig uitdiepen. Dat ze het aandurft om daarvoor een akelig wiebelige koorddansact op te voeren verdient niets dan lof. Met een uitgekiende combinatie van beeld (veel softfocus, wit tegenlicht en slowmotion) en geluid (dromerige popliedjes) maakt ze je op overtuigende wijze deelgenoot van Margots verliefdheid. Wanneer ze audiovisueel minder nadrukkelijk uitpakt en Margot en Lou in hun dagelijkse bubbel laat dobberen, toont vooral Margot - ondanks het uitstekende spel van Williams - zich een schaamteloos onsympathiek personage dat op ronduit vermoeiende wijze dweept met haar liefdescrisis.

Wat ontbreekt is de scherpte en het venijn van een scenarioschrijver als Alan Ball (American Beauty). Take This Waltz is te veel zoetsappig melodrama om volledig als gevoelsfilm te imponeren.

Meer over