Strijdvaardige zangeres

Zondag overleed Lena Horne in een Amerikaans ziekenhuis, zangeres, filmster, strijdster voor gelijke rechten. Ze werd 92...

Tim Sprangers

Stormy Weather, de grootste hit van Lena Horne, vertelt in twee woorden haar leven.

De zangeres en filmster was gefrustreerd, verontrust en woedend over de onrechtvaardige behandeling van de zwarte burger. Toen ze in de Tweede Wereldoorlog moest optreden voor zittende Duitse krijgsgevangen en staande Afro-Amerikaanse soldaten achter in een hoekje, weigerde ze. Onzeker en geslagen zocht ze lang naar zichzelf. ‘My identity is very clear to me now: I’m a black woman’.

De beeldschone vrouw, met Senegalese roots, begon haar carrière als danseres/zangeres op 16-jarige leeftijd in de befaamde Cotton Club in Harlem, New York. Gekleurde vrouwen traden hier op voor een blank publiek. Met verleidende blik en zwoele stem belandde ze via het Noble Sissle’s Society Orchestra, begin jaren veertig in de band van Charlie Barnet. Ze was het enige zwarte bandlid. Tijdens tournees sliep ze vaak op de bank, omdat hotelmanagers in het racistische Amerika haar een kamer weigerden.

Terug in New York zong Horne regelmatig in Café Society Downtown, een raciaal gemêleerde kroeg waarin openlijk werd gepraat over sociale en maatschappelijke ontwikkelingen. In 1942 tekende ze in Hollywood een zevenjarig contract bij MGM, een unicum voor een zwarte actrice. Een bekende Hollywoodactrice werd ze echter nooit. Horne weigerde rollen waarin haar huidskleur functioneel zou zijn. Cabin in The Sky en Stormy Weather, beide zwarte musicals, zijn de hoogtepunten.

Hollywood en Horne werden nimmer vrienden. Begin jaren vijftig werd ze min of meer verbannen uit Hollywood omdat ze op de zwarte lijst ‘ communistische’ entertainers.

Genoodzaakt stortte Horne zich wederom op haar stem. Het contract met RCA Victor leidde onder andere tot het Lena Horne at the Waldorf-Astoria, RCA Victors best verkopende plaat ooit van een vrouwelijke muzikant. In de jaren zestig zocht Horne de publiciteit. Ze was een vooraanstaand publiek persoon in de Amerikaanse burgerrechtenbeweging en trad als zangeres op in tal van landelijke televisieprogramma’s.

In de privésfeer volgden grote tegenslagen. Binnen dertien maanden verloor ze haar vader, zoon en man. Persoonlijke tragedie sloeg haar niet uit het veld. Haar grootste succes volgde begin jaren tachtig. 333 Keer speelde ze met de haar one woman show op Broadway: Lena Horne: The Lady and her Music. In 1989 ontving Horne The Grammy Lifetime Achievement Award en in 1998 stond ze met haar Blue Note album Being Myself in de top van de jazzlijsten. Haar innemende, sensuele stem overtuigde ook op latere leeftijd.

Meer over