Thrillers

Stradivarius van 10 miljoen gestolen: als dat geen thriller is

Twee Amerikaanse schrijvers tonen aan dat thrillers prima over ballet of klassieke muziek kunnen gaan.

Rob van Scheers

Je zou het misschien niet een-twee-drie verwachten, maar ook de deftige wereld van klassieke muziek leent zich prima als decor voor een thriller. Bedoeld wordt niet de Amerikaanse componist en pianist George Antheil (1900-1959), de zelfverklaarde bad boy uit het circuit. Voorafgaand aan elk optreden legde hij eerst een revolver op zijn vleugel om critici alvast de wacht aan te zeggen, zoals schrijver Bert Natter – die ook in zijn romans alles weet van klassieke muziek – mij vertelde. Humor uit de avant-garde. Nog gekker is dat Antheil onder het pseudoniem Stacey Bishop zelf een thriller schreef: Death in the Dark (1930). Daarin laat hij alle betrokkenen vermoorden die zijn concert in de Carnegie Hall tot zo’n fiasco maakten. Cultboek.

Actueler is het zojuist verschenen The Violin Conspiracy (Anchor Books; ca. € 28,-) van de zwarte Amerikaanse schrijver Brendan Slocumb, een titel die in de VS flink de aandacht trekt. Om te beginnen is Slocumb zelf professioneel violist en muziekdocent. In zijn literaire debuut heeft hij de wereld beschreven die hij het best kent: die van eindeloos repeteren, gisse impresario’s en ongekende onderlinge rivaliteit.

null Beeld Anchor Books
Beeld Anchor Books

Hoofdpersoon is de jonge zwarte Amerikaanse violist Ray McMillian die wil meedoen aan het vierjaarlijkse Tsjaikovski-concours in Moskou – ook in werkelijkheid de Olympische Spelen van de klassieke muziek. Een maand voor vertrek vindt hij in zijn vioolkist niet zijn Stradivarius van 10 miljoen dollar maar een All Stars sportschoen met een briefje erin:

STUUR 3 MILJOEN DOLLAR AAN BITCOINS NAAR ONDERSTAANDE WALLET.

Volgt een geraffineerde reconstructie in flashbacks. Hoe Ray aan die Stradivarius kwam. De diverse mogelijke verdachten van de diefstal worden geschetst. En vooral hoe het is om als zwarte musicus te moeten overleven in de Amerikaanse muziekwereld, waar slechts 1,8 procent zwart is. Het zal geen verwondering wekken dat Ray zich een buitenbeentje voelt in dit gesloten witte bastion, en dat ze hem dat ook laten merken.

Een messcherpe media-satire is het evenzeer. De zaak van de gestolen Stradivarius komt wereldwijd in het nieuws en leidt tot een boel verwarde speculaties. En wat ook wel grappig is: door de stukken te noemen die hij zoal repeteert van Mozart, Ravel of Tsjaikovski krijg je een hele playlist cadeau die je via Spotify in hogere vioolsferen brengt.

Met zijn leenviool wint Ray het concours uiteindelijk niet. Dat zou ook wat al te ongeloofwaardig zijn, maar een opmerkelijke ontknoping van de diefstal staat dat niet in de weg. Verrassend, zo’n thriller achter de schermen van de klassieke muziekwereld. Daar kom je zelf toch maar zelden.

Iets vaker mogen we meekijken bij de balletschool. Beroemd voorbeeld is Black Swan (2010), de speelfilm met Natalie Portman. Onlangs is The Ballerinas (St. Martin’s Press; € 26,-) verschenen, een niet minder grimmige thriller over de prestigieuze danswereld van Parijs.

Auteur is de Amerikaanse Rachel Kapelke-Dale, die – net als Brendan Slocumb – weet waarover zij spreekt. Voordat de schrijverij lonkte, had ze jaren van professionele ballettraining achter de rug. Dat proef je in de details. Ze schetst een milieu vol onverbloemde misogynie waarin ambitieuze ballerina’s niet veel meer zijn dan mooie poppetjes voor de choreograaf.

null Beeld St. Martin’s Press
Beeld St. Martin’s Press

Het verhaal draait om drie jonge dansers: Delphine, Lindsay en Margaux. Ze leren elkaar kennen op het Paris Opera Ballet, en sluiten al snel vriendschap. Het is zij tegen de rest van de danswereld. De Drie Musketiers. Als ballerina’s maken ze moeiteloos een arabesque of pirouette, maar ondertussen zou er zomaar eens moord in het spel kunnen zijn.

Die suggestie krijgen we reeds in de proloog van Delphine Léger, de vertelstem van het boek. In 288 pagina’s wordt de zaak langzaamaan ontvouwd, en vervolgens kijk je nooit meer met dezelfde ogen naar ballet.

Meer over