KUNSTWERK VAN DE WEEKFemale Readymade Pt.I & II

Stem op de golf; het advies van Melissa Gordon in (Amerikaanse) verkiezingstijd

Wekelijks bespreekt de Volkskrant een kunstwerk dat nú om aandacht vraagt.

Female Readymade Pt.I & II van Melissa Gordon in kunstruimte Garage in Rotterdam. Beeld Natascha Libbert
Female Readymade Pt.I & II van Melissa Gordon in kunstruimte Garage in Rotterdam.Beeld Natascha Libbert

De Amerikaanse presidentsverkiezingen overheersen het nieuws zozeer dat het lijkt alsof wij allemaal mee mogen stemmen. Helaas niet. Ik las vorige week over nepstembussen in de staat Californië. Aan dat bericht dacht ik toen ik in Rotterdam naar het tweeluik Female Readymade Pt.I & II van Melissa Gordon keek.

Er kan veel gebeuren in de kunst van Gordon. Dat blijkt hier ook. Een stuur, een bordje, een gevarenlint, abstracte vlekken, een riem, een fragment uit een boek, een ketting. Mijn aandacht werd meteen getrokken door dat blauwe bordje: VOTE. Kan ik hier dan toch stemmen? Natuurlijk is dit bordje nep, veel nepper dan de misleidende stembussen in Californië. Toch zit in dit vreemde tweeluik ook realiteitszin, dat leg ik straks uit. Eerst dit: als ik wil stemmen, moet ik dan langs dat hek?

Het hekwerk is de tweede blikvanger. Een onmisbare achtergrond, anders zou de verzameling spullen maar wat rondzweven. De Brits-Amerikaanse kunstenaar maakt vaker hekken in haar kunst. Hier is het hekwerk gezeefdrukt, andere delen zijn geschilderd. Het afzetlint laat Gordon behoorlijk realistisch door het hekwerk slingeren. Dat bordje VOTE hangt niet aan het hek, maar staat ervoor op dunne pootjes, zie ik als ik beter kijk.

Het is een maffe puzzel die Gordon de kijker voorschotelt. Ze noemt deze taferelen readymades, alsof ze dit allemaal zo heeft aangetroffen, uit het leven gegrepen. En sommige delen lijken net echt. Die combinatie van harde realistische elementen met die zachte wolken verf maakt het geheel zo maf. Waarom zitten die verfwolken eigenlijk achter dat hek? Alsof de verbeelding is buitengesloten.

Het spannendste gebeurt rechtsonder, waar de gekleurde verf kan ontsnappen. Dat zijn waarschijnlijk niet zomaar wat vegen lichtblauw. Er hangt op het hek namelijk ook een – moeilijk leesbare – pagina uit een essay over ‘hydrofeminisme’. De kunstenaar is daar voorstander van, zo maak ik op uit wat ze erbij schreef: ‘Practicing to be like water.’ Wat daar rechtsonder komt aangegolfd is vast geen abstracte blob maar een hydrofeminist, wie weet is het de kunstenaar zelf. Als we het bordje VOTE volgen komen we vanzelf met die golf in botsing. Aha! Geeft de kunstenaar nu een gericht stemadvies?

Een kunstwerk dat zich presenteert als puzzel is nooit af. Dat is het fijne. De opbouw van Gordons schilderijen doet me denken aan collagekunst, we lijmen er als toeschouwer een geheel van. Gordon eist aandacht en geduld, zij neemt je langzaam mee naar een plek tussen realiteit en fictie. De tentoonstelling waarin haar schilderijen nu te zien zijn heet Heavy Metal Parking Lot in de Rotterdamse kunstruimte Garage. Dat is geen toeval, het gaat in deze tentoonstelling over auto’s vanwege de oude functie van de plek. Gordons doeken vormen een bijzondere omheining van deze kunstparkeerplaats en prikkelen verder fantaseren. Nog even en dan drijven alle auto’s.

Wie: Melissa Gordon (38)
Wat: Female Readymade Pt.I & II, 2020
Afmetingen: tweemaal 180 x 200 cm.
Inspiratiebronnen: Feministische literatuur en action painting
Waar: Heavy Metal Parking Lot, Garage Rotterdam, t/m 8/11

Meer over