Horror / Sci-fi

Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith

Special effects redden Lucas niet

Jan Pieter Ekker

Revenge of the Sith is na The Phantom Menace (1999) en Attack of the Clones (2002) het derde deel van de tweede Star Wars-trilogie, die zich vóór de eerste trilogie afspeelt. Revenge of the Sith eindigt waar de eerste Star Wars (1977) begint. De echte fans weten dus hoe de film afloopt: Padmé Amidala (Natalie Portman) zal het leven schenken aan de tweeling Luke en Leia, en hun vader Anakin Skywalker (Hayden Christensen) verandert van de beschermer van de waarden en normen van de intergalactische republiek in de wrede Darth Vader.

Wie niet thuis is in de wonderlijke wereld van Meester Yoda, R2-D2, Han Solo, Jar Jar Binks en C-3PO begrijpt niets van Revenge of the Sith. Lucas wisselt gedurende 145 minuten ellenlange actiescènes af met brokjes bakvissenromantiek. Ook heeft hij veel woorden nodig om het verhaal uit te leggen - een inspanning die weinig resultaat oplevert. Zonder voorkennis is er geen touw aan vast te knopen.


De film oogt ouderwets, ondanks de spectaculaire, met de computer gemaakte special effects, waarvan er ruim 2200 in zitten.


The Revenge of the Sith blijft iets hebben van een product uit de jaren zeventig; door de archaïsche vertelstijl, het gedragen acteren (Ewan McGregor speelt Jedi-ridder Obi-Wan Kenobi precies zoals Alec Guinness in 1977 deed), en de retro-montage - scènes vloeien op allerlei manieren in elkaar over. Traditoneel bij Star Wars zijn de erbarmelijke dialogen.


The Revenge of the Sith zal de kloof tussen gelovigen en ongelovigen niet dichten.


Meer over