Standpunt

Er heerste een nerveuze spanning in het lokaal van groep 7a op de Hyperactieve Basisschool. In het kader van de openlijk en bespreekbare politieke bewustwording zou straks immers een woordvoerder van D66 het standpunt van deze partij inzake de Nederlandse Afghanistan-missie voor het voetlicht komen brengen....

Ter voorbereiding op het bezoek werd eerst de, in vrijwel allecategorieën genomineerde anti-oorlogsfilm vertoond.

'Er zijn anti-oorlogsfilms', zei de meester alvorens het lokaal teverduisteren. 'En er zijn anti-oorlogsfilms. In de doorsneeanti-oorlogsfilm zijn veel oorlogshandelingen te zien. We zienkapotgeschoten tanks, vliegtuigen die naar beneden duiken bovendichtbevolkte burgerdoelen, opgeblazen bruggen en rookkolommen vanbrandende opslagplaatsen aan de horizon. Het is duidelijk waarom dat is.Mensen die tegen oorlog zijn, gaan niet naar een oorlogsfilm, ook al staater anti voor. Met de kapotgeschoten tanks en de willekeurig geëxecuteerdegijzelaars wil de maker van de anti-oorlogsfilm de voorstanders van oorlognaar de bioscoop lokken. Voorstanders van oorlog willen eerst veel rook enexplosies zien, als die er niet inzitten blijven ze net zo lief thuis. Deboodschap aan het eind van de anti-oorlogsfilm nemen zij op de koop toe.'

Een jongetje in padvindersuniform stak zijn vinger op. 'Welke luidt dieboodschap?', vroeg hij slim.

'Dat oorlog niet goed is', antwoordde de meester. 'Met praten los jedingen veel beter op. Dat is ook heel goed te zien in de anti-oorlogsfilmdie wij vandaag gaan bekijken, al wijkt hij op een belangrijk punt af vande doorsnee anti-oorlogsfilm, in die zin dat er vrijwel geenoorlogshandelingen in te zien zijn.'

Er klonk een zucht van teleurstelling door het lokaal. Daarna ging hetlicht uit en begon de film.

Het verhaal was snel verteld. Een groepje soldaten in de woestijnverveelt zich omdat er geen oorlogshandelingen zijn. Als er toch nietgeschoten wordt, waren zij net zo lief thuisgebleven. Uit vervelingmasturbeerden ze veel, speelden spelletjes kaart en discussiëerden overhet D66-standpunt.

'Als het aan D66 had gelegen, zaten wij hier nu niet', zei eenmasturberende soldaat.

'Bij de volgende verkiezingen zou het een goede zaak zijn wanneer dezepartij als grootste uit de bus zou komen', antwoordde een ander en trokzich uit verveling af.

Toen ging het licht weer aan en betrad de woordvoerder van D66 hetklaslokaal. Het was een opgeruimde woordvoerder, heel gewoon en leuk metmensen. Met kinderen ook.

'Wat vonden jullie van de film?', vroeg hij, zijn handen losjes in dezakken van zijn corduroybroek. Boven de broek droeg hij bijna net zo'ngewone, door zijn moeder gebreide trui als de nieuwe president van Bolivia.

'Saai', zei iemand.

Toen kreeg de D66-woordvoerder het jongetje in padvindersuniform in hetoog. Hij boog zich voorover en begon het te besnuffelen.

'Dit uniform roept bij mij associaties op met andere uniformen uit onsminder verkwikkelijke verleden', zei hij, nadat hij was uitgesnuffeld. 'Vaneen afstand zou een minder oplettende kijker het gemakkelijk met dat andereuniform kunnen verwarren. Waarom ben jij bij de padvinderij gegaan?'

'Omdat ik hoopte op georganiseerd geweld in groepsverband', antwoorddehet jongetje. 'Maar in de praktijk valt dat nogal tegen. We mogenspoorzoeken en vuurtjes stoken, maar voor de rest vervelen we onsvoornamelijk. Sommige oudere padvinders masturberen al.'

'En wat vind jij van het D66-standpunt?', vroeg de woordvoerder.

'Ik bén het D66-standpunt', antwoordde het jongetje.

Meer over