Spring-in-'t-veld valt op columnist

In Nederland kan columnist Jan Mulder speculeren wat hij wil over het onstuimige liefdesleven van Maxima en Willem-Alexander. Stephan Sanders kan lekker zijn gang gaan over bisschop Eijk (die weer van alles mag beweren over homo's)....

Richard Gere speelt Ike Graham, een beroemde, cynische columnist, geen journalist, van de krant USA Today. Als een reïncarnatie van Simon Carmiggelt hangt hij rond in het café, vlak voor de deadline op zoek naar inspiratie voor een kronkel.

Op een dag vertelt een barvlieg hem het verhaal van de Runaway bride, een vrouw die drie mannen bij het altaar liet staan. Ike tikt een venijnig stukje, dat niet in goede aarde valt bij de bruid in kwestie. Die klimt ook in de pen, en somt een aantal pertinente onwaarheden op in Ike's column.

De brief van haar gaat niet naar de ombudsman, maar linea recta naar de hoofdredactrice, de ex van Ike, die hem op staande voet ontslaat.

Ike laat het er niet bij zitten, pakt zijn spullen en reist vanuit New York naar het rustieke platteland om zijn gelijk te halen. Maggie Carpenter (Julia Roberts), de bruid in kwestie, blijkt een stoere loodgieter. 'She's a Maneater', zingen Hall & Oates.

Gere en Roberts; liepen die twee elkaar niet eerder tegen het lijf in een romantische komedie van regisseur Garry Marshall? Inderdaad, negen jaar geleden speelde Gere (die toen nog niet helemaal grijs was) in Pretty Woman een rijke zakenman, die langzaam ontdooide bij het hartverwarmende hoertje Roberts (wier bovenlip toen nog normale proporties had).

Marshall was weer eens toe aan een kaskraker, zocht het succesvolle script op in zijn computer en liet scenarioschrijvers Josann McGibbon en Sara Parriott zich uitleven met de 'zoek en vervang'-functie.

Het resultaat spettert niet, maar de fans van het genre die eerder blij de bioscoop verlieten na het zien van Notting Hill

die andere romantische zomerhit met Roberts in de hoofdrol

zullen zich er geen buil aan vallen. Marshalls film is minstens zo schaamteloos, glad, leeg, manipulatief, gemakzuchtig en gelikt, maar ook zó vakkundig gemaakt dat hij bij vlagen amusant en charmant is.

Natuurlijk ligt het aanvankelijk niet voor de hand dat spring-in-het-veld Maggie ooit zal vallen voor de gladde Graham, aanvankelijk impertinenter dan Pieter Storms en Willibrord Frequin tezamen. Als een echte journalist graaft hij in haar verleden. Rond zijn spiegel hangt hij plakkertjes met zijn diepgravende bevindingen over de wegloopster, zoals 'Maggie toont geen berouw'.

In Amerika kon de vraag of Roberts en Gere elkaar opnieuw krijgen het publiek nog wel boeien: Runaway Bride bracht er inmiddels honderd miljoen dollar op. Daar zal nog wel wat bijkomen.

Meer over