Speelse ernst

Het heeft tot 25 jaar na haar zelfverkozen dood in 1981 geduurd tot er een volwaardige monografie is verschenen over de fotografe Francesca Woodman....

Nu heeft haar werk, dankzij uitgeverij Phaidon en Woodmans ouders, die haar nalatenschap beheren, de erkenning die het verdient.

Meestal in zwart-wit fotografeerde Woodman veelal zichzelf in kale, schaars gemeubileerde interieurs. Ze werkte veel in de kunstenaarskolonie Providence op Long Island, en de artistieke sfeer die ze daar trof, heeft ze gezien haar werk voluit opgezogen.

Met het veelal naakte lichaam, spiegels, lappen behang en andere simpele attributen wist Woodman een volstrekt eigen fotografische wereld te creëren. Het is een wereld waarin speelsheid en ernst elkaar afwisselen, vol verwijzingen naar seksualiteit en de dood.

De composities zijn altijd spannend, met verrassende camerastandpunten en filmische referenties als gevolg van lange sluitertijden.

Francesca Woodman tart de zwaartekracht en zoekt de grenzen van de ons bekende drie dimensies op – poëtisch, zelfverzekerd en meisjesachtig tegelijk. Gevoelig en innemend. Zonde dat ze zo jong gestorven is. AH

Meer over