POSTUUM

Soulzangeres Jones was in haar laatste jaren populairder dan ooit

De vrijdagnacht in New York aan alvleesklierkanker overleden zangeres Sharon Jones was gezegend met een buitengewoon krachtige soulstem en deed op het podium de klassieke soulrevues van James Brown herleven.

Gijsbert Kamer
Sharon Jones in Wenen in 2014. Beeld epa
Sharon Jones in Wenen in 2014.Beeld epa

Met haar geweldige band de Dap-Kings gaf ze spectaculaire concerten, ook in Nederland, waar ze al snel uitgroeide tot een van de hoofdacts op het North Sea Jazz festival. Onvergetelijk waren de concerten die ze hier in 2014 gaf, net 'genezen' van de kanker die haar uiteindelijk toch fataal zou worden.

In de Amsterdamse North Sea Jazz Club stond toen een buitengewoon energiek dansende vrouw, met een stem machtiger dan ooit. Begeleid door haar tienkoppige Dap-Kings gaf ze een lesje soulgeschiedenis en leek ze fitter en vitaler dan ooit. Maar in 2015 kwam haar ziekte weer terug, en moest ze steeds meer concerten afzeggen, ook in Nederland.

En dat in een periode dat ze populairder was dan ooit. Haar album Give The People What They Want was een voorlopig hoogtepunt in haar carrière, die overigens pas laat begon.

Zingen deed ze al vanaf haar kinderjaren maar zoals ze in 2010 tegen de Volkskrant zei: 'Ik was zwart, arm en dik. Dan denk je niet aan professioneel zangeres worden.'

Dat zou ze in 1996 toch worden, toen ze in Brooklyn werd opgemerkt door Gabriel Roth en Neal Sugarman. Zij zochten een goede achtergrondzangeres voor soulzanger Lee Fields. Al snel bleek Jones ook goed op de voorgrond te kunnen treden. Haar ontdekkers maakten een single met haar, Damn It's Hot en promoveerden haar tot topattractie van een nieuw platenlabel: Daptone.

Dap-Kings

Roth schreef de meeste liedjes en speelde bas in de begeleidingsband van Jones, de Dap-Kings met Neal Sugarman op tenorsax.

Het duurde nog even voordat Jones' debuutalbum verscheen maar Dap Dippin' With Sharon Jones And The Dap-Kings (2002) werd meteen opgemerkt als een dampend soulalbum. Jones was toen al zesenveertig maar merkte dat ze een veel jonger publiek aantrok voor wie haar soulaanpak, met een moddervet ronkende blazerssectie, iets nieuws was.

Het geluid van haar band de Dap-Kings sprak ook Amy Winehouse en haar producer Mark Ronson erg aan. Zij huurden de band in voor het klassiek geworden album Back To Black (2006). Jones vond het aanvankelijk maar niks dat Winehouse met haar band aan de haal ging, bekende ze aan de Volkskrant: 'Maar toen onze naam steeds meer met die van Amy Winehouse in verband werd gebracht, hadden we daar veel profijt van.'

Platen als 100 Days, 100 Nights (2007) en I Learned The Hard Way (2010) trokken een steeds groter publiek, ook naar haar concerten.

Hoe spectaculair haar shows ook waren, het heeft Jones altijd ontbroken aan echt onweerstaanbaar songmateriaal. Zo'n hit die iedereen onmiddellijk met haar associeert. Een hoogtepunt in haar repertoire is helaas ook een van haar laatste liedjes, I'm Still Here, dat deze zomer uitkwam als onderdeel van de documentaire Miss Sharon Jones!

De tekst beschrijft haar levensverhaal:

All the things I've been through just to sing this song

All the people I've seen come and go as I kept pushin' on

I had to work as a prison guard telling men to do what they were told

'Cos some record label told me I was too fat, too short, black and old

I had to direct the choir to let my voice out

That was the only place I could sing and be proud

But I'm still here, yeah

Sharon Jones in Paradiso in 2010. Beeld Bart Muhl
Sharon Jones in Paradiso in 2010.Beeld Bart Muhl

Sharon Lafaye Jones is er nu niet meer, maar de herinnering aan ook buiten het podium een zeer innemende persoonlijkheid leeft voort.

Meer over