‘Soms is het zoeken naar een echt liedje’

Super Furry Animals..

amsterdam Of ze niet weer eens een gewone lekkere popplaat konden maken, was het verzoek dat de Super Furry Animals kregen van Rough Trade platenlabelbaas Geoff Travis. Gruff Rhys, zanger van de band uit Wales, kon er wel om lachen. ‘We hebben een plaat of acht gemaakt, als ik nu de laatste drie terughoor denk ik: wow, interessante experimenten, wat een avontuurlijke sound, maar soms is het erg zoeken naar een echt liedje. Maar ja, ons vorige label, Epic, gaf alle middelen en studio’s tot onze beschikking, dan zijn we echt kinderen in de snoepwinkel.’

Hun laatste plaat, Hey Venus!, is geheel naar Travis’ wens een echte liedjesplaat geworden, opgenomen onder leiding van David Newfeld, die volgens Rhys vooral moest scheidsrechteren. Want ‘leuk zo’n stel vrienden die al twaalf jaar met elkaar speelt, maar als niemand echt de baas wil zijn, wordt het een zootje.’ Newfeld nam de beslissingen, en stond vaak in de studio. ‘Als hij niet ging dansen of klappen, wisten we dat het niet goed was.’

Het is volgens Rhys vooral een erg optimistisch album geworden. ‘Niet dat de toestand in de wereld daar aanleiding toe gaf. Ik weet nog dat we vijf jaar terug heel boos waren over de oorlog in Irak, en daarover wilden schrijven. En nu de meest pessimistische scenario’s zijn uitgekomen zou je een nog bozere band verwachten. Het werkt bij ons precies andersom. Ik word zo radeloos van de wereld om me heen dat ik of van een brug afspring of olijke absurde popliedjes schrijf. Het werd het laatste.’

Als zijn bijdrage aan een betere samenleving ziet Rhys hooguit het obsessief opzuigen van de culturen in landen waarin ze spelen. ‘Door naar lokale muziek te luisteren leren we veel van bijvoorbeeld Turkije; in Istanbul struinen we zaakjes af naar seculiere Turkse psychedelica, aan het eind van de dag zetten we draaitafels in de kleedkamer en draaien we onze nieuwe vondsten, voor en na de show.’ Op Hey Venus! zijn sporen van Turkse pop, doo wop, Phil Spectors meidengroepjes en de Zombies te horen. ‘De opbrengst van vijf jaar platen verzamelen, we spelen ermee zonder een moment het gevoel te hebben dat we iets maken dat net zo waardevol is.’

Rhys voelt zich vooral een gezegend mens die keer op keer de plaat mag maken die hij wil, en de wereld over kan reizen met zijn muziek. ‘Toen we begonnen werd er van ons verwacht dat we net als Blur veel grote hits zouden scoren. Toen die uitbleven werden we een typische albumband. Ook goed, laat ons maar de randen van de popmuziek blijven verkennen. Er is nog veel te leren.’

Meer over