Soms gaat het mis

Voor de liefhebbers van de rubriek Aanvullingen en verbeteringen was het jaar 2009 een slecht jaar. De krant zette ‘slechts’ 303 keer iets recht....

Bij de 303 aanvullingen en verbeteringen in 2009, lag de nadruk vooral op het laatste. Uit een overzicht gemaakt door een documentalist van de redactie, blijkt dat in 2008 nog 422 fouten werden rechtgezet. In 2007 waren er, afhankelijk van de manier van tellen, 351 rectificaties en in 2006 471. En 2005, het eerste volledige jaar waarin volop fouten werden rechtgezet, leverde 500 verbeteringen op. Het gaat dus beter.

Maar het is nog te vroeg om de vlag uit te hangen. De redactie maakt minder pagina’s, dus er is ook minder ruimte om fouten te maken. De lezer kreeg in 2009 6.615 pagina’s voorgeschoteld, 379 minder dan een jaar eerder.

De fouten zijn soms echt om te huilen. Ik verbaas me er iedere keer weer over dat journalisten iemand kunnen citeren en dan de naam fout hebben. Dan heet Jan eigenlijk Kees. Het wordt rechtgezet, maar veel beter is natuurlijk om gewoon even te vragen of je de naam goed hebt verstaan.

Zodra de redactie een stap buiten de randstad zet, wordt het ook oppassen. Hoe verder een dorp of stad van Amsterdam ligt, hoe groter de kans dat de redactie er de verkeerde provincie bij geeft, of het verkeerde geografische gebied. Hollandscheveen blijkt Hollandscheveld te zijn, Spijkenisse wordt in Limburg geplaatst, café Schotse vier in Midsland op Terschelling wordt omgedoopt tot Schotse veer in Smidsland, Wassenaar wordt geplaatst in Noord-Holland en weverij Ten Cate in Almelo ligt volgens de krant in de Achterhoek. Dat zijn slordigheden die er niet uit zijn te krijgen. Venlo, een stad met bijna honderdduizend inwoners en met stadsrechten sinds 1343, werd in 2006 in de krant een dorp genoemd.

Nog erger is het als de redactie de grens over gaat. Namen worden met grote regelmaat verkeerd gespeld, en elders in de wereld veranderen politici en bestuurders geregeld van geslacht. Mannen blijken vrouwen en omgekeerd. Of politici zijn nog in functie, terwijl ze hun baan al maanden geleden opgaven.

Kwestie van opzoeken denk je dan, maar het gebeurt maar al te vaak niet.

Neem deze uit de krant van 25 mei 2009: ‘Helena Vandersteen, dochter van de onlangs overleden tekenaar Willy Vandersteen, onthulde vrijdag de poster voor de tentoonstelling Suske en Wiske – de Fantasievolle Vertellers.’

Hoezo onlangs overleden? De bekende tekenaar stierf in 1990.

Het kan nog erger: dit stond op 27 juni 2008 in de rubriek Aanvullingen en verbeteringen. ‘De foto bij het artikel met de scheidend voorzitter van de gymnastiekunie Frans Koffrie (Sport, pagina 14, 24 juni) toont niet de vertrekkende voorzitter, maar zijn naamgenoot Frans Koffrie , voormalig bestuursvoorzitter van Corporate Express.’

En wat stond op vrijdag 27 februari 2009 in dezelfde rubriek? ‘Bij het artikel over de nieuwe topman van Wessanen (Economie, 26 februari, pagina 7) is een verkeerde foto afgebeeld van Frans Koffrie . In de krant is een foto afgedrukt van de voormalige voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Gymnastiek Unie met dezelfde naam.’

Het is niet de enige rectificatie die meer dan eens moet worden gemaakt. Ik houd elke keer mijn hart vast als de Rolling Stones opduiken op de economiepagina’s. In de Aanvullingen en verbeteringen is afgelopen jaren al driemaal, waarvan twee keer in 2009, gemeld dat de Stones niet werken met een brievenbusmaatschappij in Amsterdam, maar dat er wel degelijk gewoon personeel zit bij een bedrijf dat al dertig jaar hier is gevestigd.

Nog een voorbeeld? Uit de krant van 5 december 2007. ‘Het cv van Ronald Plasterk (het Vervolg, pagina 21, 1 december) noemde hem directeur van het Nederlands Kanker Instituut (1987 tot 2000). Dat is onjuist. Van 1987 tot ’89 was Plasterk lid van de directie, tussen 1989 en 2000 directeur van de Onderzoeksschool Oncologie van het NKI.’ En wat stond 25 april 2009 in de rectificatierubriek: ‘In het cv van Ronald Plasterk (Hemelbestormers, pagina 9, 18 april) staat dat Plasterk van 1987 tot 2000 directeur was van het Nederlands Kanker Instituut. Dat klopt ten dele. Plasterk was in die tijd directeur van de Onderzoeksschool Oncologie van het NKI.’

Helaas, journalistiek is inderdaad herhaling.

Meer over