Drama

Somersault

Wolkjes in een ijskoude nacht

Een stoere jongeman ligt met ontbloot bovenlijf televisie te kijken - op zijn borst is een enorme draak getatoeërd. 'Deed dat pijn?, vraagt de 16-jarige Heidi als ze hem een kop koffie komt brengen. 'Mag ik er even aan voelen?'

'Het voelt als huid', antwoordt hij. Ze doet het toch. Langzaam beweegt ze haar hoofd naar dat van hem, en drukt ze haar mond op de zijne. Dan schrikken ze. In de deuropening van de slaapkamer staat haar moeder. 'We deden niks', probeert hij nog. 'Ik zag het toch', schreeuwt de moeder tegen haar zoveelste scharrel en haar dochter.


Dochter Heidi vlucht het huis uit. Met slechts een rugzak met wat kleren en haar schetsblok neemt ze de bus. Ze wil naar Sydney, maar strandt in Jindabyne, een wintersportoord aan een meer in het zuidoosten van Australië.


Zo begint Somersault, het speelfilmdebuut van de Australische Cate Shortland, dat qua sfeer wel wat doet denken aan Simone van Dusseldorps Diep. Shortland sleutelde zeven jaar aan het scenario, en toch komt het verhaaltje nog het minst uit de verf: naar het einde toe is het psychologische portret al te louterend. Natuurlijk wordt er misbruik gemaakt van Heidi als ze wanhopig op zoek gaat naar liefde en genegenheid. En natuurlijk ontdekt ze dat ze meer te bieden heeft dan ze dacht en dat moederliefde onvoorwaardelijk is.


Het is een klein bezwaar; Somersault moet het hebben van andere dingen. Van het overrompelende spel van de 21-jarige hoofdrolspeelster Abbie Cornish bijvoorbeeld, die eerder al indruk maakte in One Perfect Day. Met vertraagde beelden, geprononceerde kleuren en stemmige muziek van Decoder Ring maakt Shortland de gevoelswereld van de naar binnen gekeerde Heidi tastbaar. Met close-ups van een kopje koffie, een hangertje van een sneeuwkristal aan de achteruitkijkspiegel, en een toilet dat wordt doorgespoeld nadat Heidi erin heeft gekotst. Met asemwolkjes in een ijskoude nacht, haar zilverblauw gelakte teennagels, of het naambordje dat ze krijgt opgespeld als ze een baantje heeft gevonden in een benzinestation.


Cameraman Robert Humphreys volgt Heidi van dichtbij. Hij maakt veelvuldig gebruik van vervreemdende camerastandpunten en ­bewegingen, en van kleurfilters. Binnen is alles vaal rood, oranje en geel, de buitenwereld is ijzig blauw. Heidi, met haar blonde, bijna witte haren en bleke huid, valt bijna weg tegen het immense, kabbelende meer, de sneeuwvlokken en de kale boomtoppen - alleen haar rode handschoenen zorgen voor contrast.


In een van de meest ontroerende scènes is Heidi weer eens alleen in haar motelkamer. Zij begint een dialoog met haar spiegelbeeld - een hartverscheurend spel met romantische clichés.

'Je hebt mooie ogen,' zegt ze.

'Jij hebt ook mooie ogen.'

'Je mond is prachtig.'

'De jouwe ook'.

'Ik wil je kussen.'

'Ik wil dat je me kust.'

'Ik hou veel van je.'


Dit soort scènes is de grote kracht van deze coming of age-film, die in dertien categorieën werd bekroond door het Austalian Film Institute. Terecht. Somersault is een fraai, impressionistisch puberportret.


Meer over