FilmrecensieSomebody Up There Likes Me

Somebody Up There Likes Me is een mooi portret van een bijzondere kunstenaar, maar ook wat tandeloos ★★★☆☆

Ronnie Wood in de documentaire ‘Somebody Up There Likes Me’.  Beeld
Ronnie Wood in de documentaire ‘Somebody Up There Likes Me’.

Hij mist een long en uit de andere long is een tumor verwijderd, maar omdat hij vijftig jaar heeft gerookt, vindt Ron Wood dat hij best goed is weggekomen. Monter vertelt de 73-jarige Rolling Stones-gitarist in de documentaire Ronnie Wood: Somebody Up There Likes Me dat hij altijd geluk heeft gehad. In zijn carrière, maar ook met zijn gezondheid: het had allemaal veel slechter kunnen aflopen.

Een opgewekt mens, zo wordt Wood in de film door zijn vrouw genoemd. Het is ook het beeld dat regisseur Mike Figgis (Leaving Las Vegas, Timecode) van hem schetst. Wood maakt een zachtmoedige indruk, terwijl hij vertelt over zijn jeugd, zijn opleiding aan de kunstacademie en zijn beginjaren als gitarist in bands als The Birds en de Jeff Beck Group.

Ook zijn latere uitspattingen, die vooral draaiden om drugs en drank, komen aan bod. Openhartig vertelt Wood over het brede assortiment drugs dat hij tot zich nam (‘De pillen waren vreselijk. Je moet er een of twee nemen, niet het hele potje’) en de bijbehorende problemen. Freebasen (het roken van cocaïne) was het ergst, zegt hij. Het kostte hem drie jaar van zijn leven.

Ook de vrienden die aan het woord komen, draaien er niet omheen. ‘Het is een wonder dat hij zo lang heeft kunnen functioneren’, zegt Rolling Stones- drummer Charlie Watts, terwijl Mick Jagger begripvol uitlegt dat het ook niet makkelijk is om te stoppen. Na vele afkickpogingen is dat Wood dan toch gelukt. Hij is clean en schildert veel.

Somebody Up There Likes Me is een mooi portret van een bijzondere kunstenaar, al blijft de film wel wat tandeloos. Leeftijdgenoot Figgis, die Wood al zo’n achttien jaar kent, is duidelijk niet van plan kritische vragen te stellen. Het is overigens de vraag of dat een betere film had opgeleverd; het vertrouwen en de intimiteit tussen de filmmaker en zijn onderwerp zijn ook wat waard.

Voor Stones-kenners zal Somebody Up There Likes Me weinig nieuws bevatten. De documentaire is vooral een prettige kennismaking met Ronnie Wood. Een bonus is de muziek, deels nieuw gemaakt door Wood, deels afkomstig van archiefmateriaal. Stones-nummers bevat de soundtrack niet veel, maar de verschillende bands van Wood uit de jaren zeventig en zijn solowerk zijn het ontdekken waard.

Ronnie Wood: Somebody Up There Likes Me

Documentaire

★★★☆☆

Regie Mike Figgis.

82 min., in 83 zalen.

Meer over