Review

Slim spel tussen fictie en werkelijkheid in De Lankmoedigen

Ondanks de dolle hysterie rond een ziekenhuisbed geeft het slimme spel tussen fictie en werkelijkheid betekenis. In deze kermis van sociale misverstanden wordt voluit en lekker luid geacteerd.

Op de voorgrond Jacobien Elffers, rechtsachter Ronald Haufe. Beeld Sanne Peper
Op de voorgrond Jacobien Elffers, rechtsachter Ronald Haufe.Beeld Sanne Peper

Hansje Brinker heet ze. Eerst was zij een hij, nu is ze bezig met een geslachtsoperatie. In de voorstelling De Lankmoedigen van Toneelgroep Oostpool treffen we Hansje in een ziekenhuisbed. Ze is in elkaar geslagen door een white trash-gozer die we kennen uit een eerdere aflevering van de theatertrilogie Goede Bedoelingen van theatermaker Joeri Vos. Na De Onrendabelen (over bewoners van een 'hufterproof containerwoning') en Fresh Young Gods (over snelle bankjongens op drift) nu dus onvervalst ziekenhuisdrama met maatschappijkritische elementen.

De Lankmoedigen

Theater

Door Toneelgroep Oostpool.

Tekst en regie: Joeri Vos.

27/10, Huis Oostpool, Arnhem. Tournee.

Het decor is vrij realistisch: bont en blauwe Hansje ligt aan infusen, gordijnen omringen haar bed, een verpleger loopt zorgzaam af en aan. Maar er staat ook een agente van de Rotterdamse politie op wacht en een zenuwachtige communicatiemedewerkster fungeert als stoorzender. Rond dit incident met Hansje is namelijk een grote mediarel ontstaan. Journalisten doen opgewonden verslag op radio en televisie, buiten het ziekenhuis is het onrustig.

Joeri Vos houdt de vinger aan de tijdspols. Dat deed hij als schrijver al in de vorige twee delen van Goede Bedoelingen, 'een reeks satires over mensen uit verschillende milieus'. In De Lankmoedigen stelt hij nu een overvloed aan onderwerpen aan de orde, die samenkomen rond dat ziekenhuisbed. Dat is te veel van het goede. Uiteindelijk is de hysterie zó groot en en valt het verhaal in de achtbaan van emoties en gebeurtenissen nauwelijks meer bij te benen.

Kermis van sociale misverstanden

Vos wil nadrukkelijk aantonen in welke mediocratie wij leven en hoe onverdraagzaamheid regeert. Tegelijkertijd stelt hij misstanden bij de politie en gezondheidszorg aan de orde en gaat zijn tekst ook over racisme en de leegheid van de televisie- en theaterwereld. Dat laatste levert grappige momenten op als actrice Anna Drijver op de radio vertelt over haar kersverse moederschap; ook is er een venijnige parodie op DWDD, inclusief Marc-Marie Huijbregts en Jan Mulder als typetjes. Potsierlijk is het moment waarop de agente (half-Turks en alleenstaande moeder) ineens moet gaan kolven en de moedermelk over het podium spuit.

In deze kermis van sociale misverstanden wordt voluit en lekker luid geacteerd en af en toe ook mooi gezongen. Met Ilke Paddenburg als verzenuwde communicatiemiep en een stoïcijnse Ruta van Hoof als agente.

In het slotdeel van De Lankmoedigen worden toon en sfeer ineens anders. In een filosofische dialoog tussen verpleger en transgender gaat het over een nieuwe (virtuele) werkelijkheid en het verlangen naar een tijd waarin een bruine beer zomaar een ijsbeer kan worden. Hansje schminkt de blauwe plekken van haar gezicht en maakt zich mooi. Als herboren vrouw kijkt ze vol vertrouwen de toekomst in. Die hoopgevend rust, dat slimme spel tussen fictie en werkelijkheid, geeft De Lankmoedigen ten slotte toch zijn eigen betekenis.

Meer over