Simone Kleinsma meet zich met Conny Stuart

Hoera, we zijn normaal, met Simone Kleinsma, Marjol Flore, Bas Groenenberg e.a. Tekst: Annie M.G.Schmidt. Muziek: Harry Bannink e.a. Regie: Victor van Swaay en Eddy Habbema....

PATRICK VAN DEN HANENBERG

Het zwaarste onderdeel van het Annie M.G. Schmidt/Harry Bannink-examen voor zangeressen is het lied 't Is Over. Een vrouw houdt zich stoer als haar man een andere vrouw heeft, maar haalt ten slotte zelf haar pose onderuit. De kracht van het lied schuilt in de gevoeligheid van Schmidt en de knappe compositie van Bannink, die daar drie maanden aan werkte.

Het lijstje van geslaagden, met Conny Stuart en Liesbeth List, kan worden aangevuld met Simone Kleinsma. Zij legt niet zulke puntige accenten, maar geeft de tekst een permanente, beklemmende spanning.

Simone Kleinsma is een tijdje niet in het theater te zien geweest. Gelukkig is ze terug; haar aandeel in Hoera, we zijn normaal is goud waard. Maar het lukt ook haar niet om de avond tot een succes te maken.

Het is een nobel streven om de herinnering aan Annie M.G. Schmidt levend te houden. Hiertoe mogen alle middelen worden aangewend: standbeelden, tentoonstellingen en natuurlijk het uitvoeren van haar werk. Een musical als Foxtrot, over de jaren dertig, kan met een kleine tekstaanpassing probleemloos in reprise en ook de afzonderlijke liedjes blijven een verrijking voor elk kleinkunstprogramma.

Maar een avondvullende Annie M.G. Schmidt-compilatie is een risicovolle onderneming. De liedjes domweg achter elkaar zetten levert een ratjetoe op. Een verhaallijn verzinnen met thematische onderdelen is al snel geforceerd.

Hoera, we zijn normaal valt in de tweede categorie. Samensteller André Breedland heeft uit het werk van Schmidt een mensenleven gedestilleerd dat beheerst wordt door de vraag: kies ik voor veiligheid en zekerheid of voor avontuur? Schmidt ziet het liefst dat mensen de ongebruikelijke weg bewandelen, maar heeft ook een zwak voor diegenen die zich onderdompelen in huiselijkheid, om zich te wapenen tegen de harde buitenwereld.

Breedland heeft maar moeilijk kunnen kiezen uit de enorme schat. Daarom selecteerde hij niet minder dan zestig teksten (voor volwassenen en kinderen), die grotendeels in mootjes zijn gehakt. Ze bestrijken de volledige actieve periode van Schmidt, vanaf de jaren veertig met het journalistencabaret De Inktvis tot aan de laatste musicals.

Het is aangenaam om die nummers te horen. Zeker zoals Marc Krone Nooit een acht zingt en Marjol Flore Zonder jou. Nico van der Linden heeft het orkest stevig onder controle. Toch levert dit alles te veel nostalgie en te weinig spanning op.

En als de medley-routine even wordt verlaten, wordt het niveau toch weer gedrukt door de bijzonder stoffige danspasjes die Barry Stevens bedacht. Dan gaat zelfs Simone Kleinsma kopje onder.

Patrick van den Hanenberg

Meer over