Review

Sepultura gaat woest maar vrolijk verder

Dat de Braziliaanse metalband Sepultura zonder boegbeeld Max Cavalera niet bepaald de afgrond is ingerend, weten we. Met vervangzanger Derrick Green doet Sepultura het beter dan de nieuwe Cavalera-band Soulfly, zeker op de plaat The Mediator between Head and Hands Must Be the Heart uit 2013.

Robert van Gijssel
Op Machine Messiah gaat Sepultura woest maar vrolijk verder, in avontuurlijke, extreme metal die soms verdacht veel op thrashende progrock lijkt. Beeld
Op Machine Messiah gaat Sepultura woest maar vrolijk verder, in avontuurlijke, extreme metal die soms verdacht veel op thrashende progrock lijkt.Beeld

Op Machine Messiah gaat Sepultura woest maar vrolijk verder, in avontuurlijke, extreme metal die soms verdacht veel op thrashende progrock lijkt. Er wordt volop geëxperimenteerd, vooral in de melodieuze en schone solo's van gitarist Andreas Kisser.

En wat rolt Greens stem mooi over de riffs in krachtnummer Alethea, met licht en bijna jazz-achtig drumwerk van Casagrande. Tekstueel zijn de zaken ook voor elkaar. Geen satansgedoe of medische horror - Green brult liever dat we moeten kappen met die complottheorieën en weer op zoek moeten naar wat menselijkheid (I Am the Enemy).

Een prima Sepulturaplaat, al beginnen de Arabische orkestklanken in het verder toch vreselijk brute Resistant Parasites wat te irriteren. Daar zou Sepultura eens mee moeten kappen.

Sepultura

Machine Messiah
Heavy
Nuclear Blast

Meer over