Savages heeft uitverkochte Melkweg al snel bij de strot

Prachtig beeld: Savages-zangeres Jehnny Beth die blootsvoets het publiek in stapt. Ze duikt niet, ze stapt; landt niet horizontaal, maar blijft als een boeddhabeeld rechtop zitten, haar knieën rustend in ten hemel geheven handpalmen. Het witte tegenlicht vanaf het podium snijdt haar silhouet uit.

Menno Pot
Jehnny Beth van Savages Beeld epa
Jehnny Beth van SavagesBeeld epa

Aan het begin van de avond had ze in de uitverkochte 'Max' van de Melkweg nog opgemerkt dat het publiek zo timide was (was ook zo), maar dat duurde niet lang. De Londense post-punkband heeft de zaal bij de strot. Op het deinende Evil was het lekker dansen en daar is de rauwe, hortende riff van The Answer. Savages spettert; de zaal ook.

Savages wil elke zaal stukspelen, maar maakt het zich daarbij niet makkelijk. De vier vrouwen presenteren zich streng en flirten met de kilte: zwarte kleding, norse uitstraling, straffe post-punk die sterk en meeslepend is, maar niet altijd uitnodigt tot instant uitgelatenheid.

Passievol

Geen probleem, want Savages heeft Jehnny Beth, de beweeglijke, charismatische Française met het korte koppie (eigenlijk heet ze Camille Berthomier) die de zaal haast eigenhandig de muziek binnen sleurt met haar intimiderend gespierde armen. Haar voordracht roept Siouxsie Sioux, Patti Smith en PJ Harvey in herinnering. Passievol. Gestileerd hysterisch.

Maar Savages heeft een diepere laag. Op het indrukwekkende tweede album Adore Life durft de groep ook een meer bedachtzame, zachte kant van zichzelf te laten horen. Die kwam aan bod toen Beth als toegift het prachtige, bijna plechtstatige Adore zong en ze haar masker van strengheid afzette.

Nog één feestje dan, om het af te leren: Fuckers, een dolle jam met het spectaculair langharige Japanse voorprogramma Bo Ningen.

En daar was het besef: wat een prachtige band en wat fijn dat ze in juni nog naar festival Down The Rabbit Hole komen.

null Beeld YouTube
Beeld YouTube
Meer over