FilmrecensieSaint Maud

Saint Maud is een beklemmende horrorfilm over religieus fanatisme, maar ook een knap psychologisch portret ★★★★☆

Morfydd Clark gelooft volledig in haar personage: een thuiszorger die de religieuze extase zoekt.

null Beeld

Met vrome blik staat ze voor de spiegel, het bedlaken als een gewaad om haar lijf gedrapeerd. Zo ziet een heilige eruit, lijkt het hoofdpersonage van Saint Maud te denken.

Een kinderlijke verkleedpartij is het echter allerminst, voor deze jonge, zwaar gelovige thuiszorger in een anoniem Engels kuststadje. Maud (Morfydd Clark) werkte tot voor kort in het ziekenhuis en heette toen nog Katie, maar een traumatische gebeurtenis verdreef haar uit dat bestaan. Nu stort ze zich met obsessieve toewijding op de terminaal zieke Amanda (Jennifer Ehle). Terwijl ze Amanda’s ziel probeert te redden, wil Maud zelf zo dicht mogelijk bij God zijn. Vurig bidt ze dat Hij haar de weg wijst. En daar heeft ze alles voor over.

‘Verspil nooit je pijn’, luidt het persoonlijke motto van Maud: een devies dat de Engelse schrijver en regisseur Rose Glass absoluut ter harte neemt in haar meermaals bekroonde, in pijn gedrenkte speelfilmdebuut. Mauds religieuze extase, haar lijden en steeds sterkere visioenen doen het beeld letterlijk kantelen en rimpelen. Wanneer zij ziet hoe de hemel opensplijt, hoe het bier in haar glas in een mini-tornado verandert of hoe de duivel op het gezicht van een ander verschijnt, dan zien wij dat óók.

En ook wij horen de stem van God als Hij tot Maud spreekt, in het Welsh, nota bene. Of is het niet God, maar de kakkerlak met wie Maud een groezelige kelderwoning deelt?

Intussen behoudt de film een beklemmende onverstoorbaarheid. Saint Maud toont een martelgang die onafwendbaar het einddoel nadert. Op met spijkers beslagen zolen, desnoods.

Het hart van de film ligt in de schemerige scènes die Maud en haar patiënt delen. Amanda was ooit een vermaard danser; nu is ze aan bed ligt gekluisterd, haalt ze met haar hautaine, verbitterde houding het slechtste - of beste - in Maud naar boven. Saint Maud blijkt dan niet alleen een zinsbegoochelende horrorfilm over religieus fanatisme, maar ook het knappe psychologisch portret van een volkomen geïsoleerde vrouw.

Waarbij je je kunt afvragen hoe gek Maud eigenlijk is. Zou ze eeuwen geleden niet als mystica zijn beschouwd? Soms krijgt Maud daadwerkelijk iets heiligs: net een aureool, dat cirkelvormige venster achter haar hoofd. In een ander shot lijkt ze dankzij Ben Fordesmans camerawerk niet over een verregend wegdek te lopen, maar over water. En dan die verbijsterende levitatiescène, voortspruitend uit braaksel en vuurwerk.

Als er iemand is die volledig in Maud gelooft, dan is het wel hoofdrolspeler Morfydd Clark. Met alle mogelijke overgave vertolkt ze Maud als een geknakte maar stralende engel, die juist in haar lijden haar voltooiing vindt. Alleen al die krachtige, koortsige blik: probeer maar eens te bepalen waar daarin de waanzin eindigt en de bezieling begint.

Saint Maud

Horror

★★★★☆

Regie Rose Glass.

Met Morfydd Clark, Jennifer Ehle, Lily Knight, Lily Frazer, Turlough Convery, Rosie Sansom.

84 min., te zien via Ziggo on Demand, Pathé Thuis, Amazon en iTunes.

Meer over