Russische machthebbers tezamen

De Rode Kamer door Echte Mannen, tekst en spel: Rik Hoogendoorn en Bruun Kuijt, tekst en regie: Jurriën Rood. Kleine Zaal Bellevue Amsterdam, 28 oktober....

Vrijwel elke schrijver, sportman of politicus is op aarde druk in de weer om een toegangsbewijs te verdienen voor het eeuwige leven. Volgens het theaterduo Echte Mannen heeft de Leiding van Boven alleen ruimte gereserveerd in het Herinneringstehuis voor die zielen die door minstens honderdduizend mensen op aarde worden herinnerd.

Het is in dat tehuis veel te druk geworden. Door de saneringsplannen is er nog maar één kamer beschikbaar voor de geesten met een leven in de twintigste eeuw in de Sovjet-Unie/Rusland. Stalin, Trotski, Lenin, Raspoetin en Tsaar Nicolaas vechten om dat ene bed in De Rode Kamer.

Bruun Kuijt en Rik Hoogendoorn kunnen met het thema roem/vergankelijkheid al hun specifieke kwaliteiten naar voren schuiven. In hun vorige theater-cabaretstukken Nero en Hendrik VIII hebben ze hun voorkeur voor historische onderwerpen al getoond. In De Rode Kamer worden de historische feiten keurig neergezet, zonder dat het een saaie geschiedenisles wordt.

Er wordt grappig gekonkeld, spits gefilosofeerd, en aardse gebeurtenissen worden daarboven slim op hun kop gezet. De beroerte die Lenin aan het eind van zijn leven trof, maakt hem een sprakeloze zielige sul in het hiernamaals, en zelfs de cynische en norse Stalin blijkt niet bestand tegen de avances van de onverwoestbare geilaard Raspoetin.

Kuijt heeft als regisseur van onder meer Scrooge en Copperfield al bewezen uitstekend overweg te kunnen met licht getoonzette zware onderwerpen. Die vaardigheid en het uitstekende spel van het tweetal maakt De Rode Kamer tot een plezierig intrigerend stuk. Het is alleen jammer dat Echte Mannen aan het slot nog met een illusie-wegnemende moraal op de proppen komen. Want de historishe realiteit is natuurlijk dat Stalin in die kamer terecht is gekomen.

Bij het voormalige RO-theaterduo George van Houts en Tom de Ket speelt moraal veel minder een rol, maar wordt vooral op de lach gespeeld. Alles Mag bestaat uit drie bedrijven waarin zij facetten van het jachtige bestaan op de korrel nemen: de mobiliteits-dwang, de actualiteits-psychose en de keuze-manie.

Vooral 'Kiespijn', het laatste onderdeel, zit sterk in elkaar en laat zien dat vrijheid vaker een belemmering voor geluk is dan een voorwaarde. De paniek die ontstaat bij een man die een knaapje wil kopen en dan moet kiezen tussen een onoverzichtelijke hoeveelheid kleerhangertjes is raak en geestig. Dan maken Van Houts & De Ket maximaal gebruik van hun subtiele lichaamstaal en scherpe woorden.

De twee overige stukken van het drieluik zijn minder. Voor hun parodie op een tv-nieuwsrubriek met nep-snelheid en nep-diepte hebben ze goed gekeken naar de commerciële tv. Maar het eenactertje komt toch niet veel verder dan een aftreksel van een oude Van Kooten & De Bie-sketch.

Het leutige stuk over het voortrazende verkeer werd deze zomer al gespeeld bij het rondreizende tenten-theater De Parade. Daar was het goed geplaatst. Een beetje lachen en in het volgende tentje ben je het al weer kwijt. Alles Mag is een goede titel voor een verhaal over vrijheid, maar je moet het je ook niet té gemakkelijk te maken.

Patrick van den Hanenberg

Meer over