Romantisch verhaal over volks verzet

Hij mag dan echt hebben bestaan, de schelm Sjakoo die tot eind juli tijdens een vrolijke musical op een platbodem op het IJ ten tonele wordt gevoerd, maar deze Sjakoo is een volstrekt geromantiseerde versie van de bandiet die in 1718 werd geradbraakt. Tekstschrijver/regisseur Dick van de Heuvel maakte van hem een kruising tussen Ciske de Rat en Robin Hood, een wees die steelt van de rijken ten faveure van de armen. Van den Heuvel neemt de geschiedenis met een korrel zout: de tulp, de Nachtwacht, de Wallen, Vondel en tsaar Peter, allemaal komen ze luchtig en vluchtig voorbij.

Annette Embrechts

Van den Heuvel doet ook over zijn moralistische bedoeling niet moeilijk. Sjakoo de Musical is in alles een pleidooi voor tolerantie, voor een gastvrije stad, zijn drie Andreaskruisen waardig: vastberaden, barmhartig en heldhaftig. Dit nadrukkelijk moralisme voelt soms naïef en belerend: de Gaper van Ali Çifteci opent zijn raamvertelling met ‘Ik kom u vanavond beter maken’. En alle personages zijn goed of slecht: twijfel zit alleen halverwege wanneer Sjakoo zich overvraagt voelt. Maar vaker overheerst de sympathie omdat de cast de moraal zo overrompelend en openhartig handen en voeten geeft. Zingend, dansend en klauterend over een bekist decor vol plankieren, ladders en klapkratten ontvouwen de acteurs een romantisch verhaal over volks verzet tegen uitbuiting en vreemdelingenhaat. Natuurlijk kust de arme Sjakoo net wel net niet de rijke dochter van Schout Banning Cocq en krijgt de pedant valse Van Ruytenburg lik op stuk. Eind goed, al goed, feel good.

Alles in Sjakoo is hartverwarmend vet aangezet: de snollen met hun smartlap, de schutterij met gesteggel over de Nachtwacht, de taalgrappen en rijmelarijen. De kostumering is een vrolijke mix van geverfde paardendekens en bekladde spijkerstof. Componist Fons Merkies weeft Russische en oosterse motiefjes tussen Jordanese volksgezangen. En de hoofdrolspelers Lieuwe Roonder (Sjakoo), Ara Halici (Van Ruytenburg), Simon Zwiers (Banning Cocq) en Hanneke Last (Kees) zetten stevige rollen neer. Met een fantastische Joy Wielkens als pittige zigeunerin. Meer venijn en verdriet had gekund, maar toch, petje af voor wat dit team neerzet op het water, tegen een idyllische horizon.

Meer over