Romano blijft een stralend rootsjuweel

Geen paniek bij de eerste maten van openingsnummer I'm Gonna Teach You van Daniel Romano's nieuwe plaat If I've Only One Time Askin'. Dat enthousiaste orkest zal gedurende het album met mate worden ingezet en vooral dienen als terzijde bij verder vooral 'classic' Daniel Romano.

Daniel Romano. Beeld .
Daniel Romano.Beeld .

Hij moest wat, natuurlijk. De vooral in Nederland hevig ontdekte (én bediscussieerde) Daniel Romano schrijft countryliedjes aan de lopende band en ook wat dat betreft wandelt de Canadees in de voetsporen van countrygoden als Hank Williams en George Jones. Na zijn doorbraakplaat Come Cry With Me uit 2013, met een zo specifiek en herkenbaar nostalgisch Nashville-geluid, kon Romano niet anders dan een kleine ingreep plegen in het vertrouwde bandgeluid. Anders zou de verzadiging bij zijn roots- én poppubliek vermoedelijk wat al te snel intreden. Maar goddank huilen toch voornamelijk de steelgitaar en fiddle (een viool die vooral in de folk en country wordt gebruikt) in topliedjes als het titelnummer, gezongen met die fijn nasale knauwstem, die ook zo fraai de diepte in kan duiken.

Wie nog twijfelt aan de oprechtheid van Romano, 'met z'n cowboypak', zou eens goed moeten luisteren naar de prachtballade The One That Got Away (Came Back Today): briljante liedschrijfkunst, versierd met warm Mexicaans koper. En wat wordt het menselijke (en relationele) tekort nauwkeurig bezongen in het deerniswekkende kampvuurliedje There's a Hardship.

Een kleine misser moet ook worden genoteerd. Het flauwe, bijna parodie-achtige All The Way Under The Hill, dat bovendien net wat minder sterk is gezongen, had best van de plaat gemogen. Gelukkig maakt de verhalende honkytonk- en texmexrocker Two Word Joe daarna weer veel goed. Romano blijft een stralend rootsjuweel.

Interview.

Lees hier een Interview met Daniel Romano.

Meer over