AlbumrecensieFernando Riscado Cordas & Izhar Elias

Riscado Cordas en Elias lokken je direct naar de luidsprekers toe ★★★★☆

Voor wie vertrouwd is met de klank van Schubert op een zachtaardige historische fortepiano, is de stap naar gitaar niet eens zo groot.

Fernando Riscado Cordas & Izhar Elias.

Muziek voor klassieke gitaar is helaas niet altijd zo briljant. De oplossing: pik een pianostuk van, zeg, Franz Schubert, en schrijf het om. Dat deed Fernando Riscado Cordas dan ook met de sonates nummer 13 en 21. In de week van de afkondiging van de eerste lockdown legde hij de stukken vast met medegitarist Izhar Elias.

Voor wie vertrouwd is met de klank van Schubert op een zachtaardige historische fortepiano, is de stap naar gitaar niet eens zo groot. Zijn vloeiende melodieën voegen zich wonderwel, en de begeleidingsfiguren zijn op zich al verdacht ‘gitaristisch’. Opmerkelijk: we weten dat Schubert zelf twee gitaren bezat.

De 13de pianosonate (D664), een vroeg werk, is nog niet zo ambitieus, maar Riscado Cordas en Elias lokken je op hun 19de-eeuwse instrumenten direct naar de luidsprekers toe. Hun spel zit vol subtiliteiten. Het slotdeel danst, je krijg het idee dat ze er alles uithalen wat erin zit. In de Sonate in Bes (D960) gebeurt aanzienlijk meer, alleen staat dit meesterwerk ineens niet meer in Bes – voor de speelbaarheid moest er worden getransponeerd. Uitgekiende tempofluctuaties, fijn stereobeeld. Alleen in het Allegro ma non troppo zou je wat meer power verlangen.

Fernando Riscado Cordas & Izhar Elias

Schubert’s guitars

Klassiek

★★★★☆

Cobra Records

Meer over