Moet u zien

Regisseurs staan plots in de rij voor Charlie Chan Dagelet: ‘Ze heeft een enorme kracht in zich’

Charlie Chan Dagelet acteert al sinds haar 17de, maar de écht interessante rollen bleven lange tijd uit. Sinds kort is daarin iets veranderd. Nu ze meer zelfvertrouwen heeft, dient de ene na de andere glansrol zich aan. Regisseurs lopen met haar weg: ‘Ze heeft een enorme kracht in zich. Als die loskomt is dat fantastisch om te zien.’

Herien Wensink
Charlie Chan Dagelet Beeld Ilja Keizer
Charlie Chan DageletBeeld Ilja Keizer

Het hoogtepunt van haar samenwerking met actrice Charlie Chan Dagelet? Voor regisseur Daria Bukvić, die haar castte als Desdemona in de succesvolle voorstelling Othello (2020), was dat een filmpje op Instagram. Dagelet had een enge pruik met witblond bloempotkapsel ontvreemd van de productie, waardoor ze een vreemd soort albinoversie van Heino werd. In die vermomming – inclusief rood-zwarte kersttrui – playbackt ze Tony Holidays Tanze samba mit mir (‘Du bist so heiss wie ein Vulkan’), compleet met die houterig blijmoedige motoriek van een Duitse popster uit de jaren zeventig. Bukvić: ‘Ik ging kapot. Echt, ik kwam niet meer bij, zo hilarisch.’

Natuurlijk, beklemtoont Bukvić, speelde Dagelet in Othello een bijzonder mooie, krachtige Desdemona. ‘Bij de auditie was ik meteen weg van haar. Ze is technisch erg goed, en daarbij heel charmant en innemend.’ Maar ze wil maar zeggen dat Dagelet ook onvermoede andere kwaliteiten heeft. ‘Ik hoop haar ook echt nog een keer te zien in een grote komische rol.’

Verandering

Charlie Chan Dagelet (35) loopt als actrice al een tijdje mee. Ze was als 17-jarige reeds te zien in de serie Bergen Binnen, en de films De Passievrucht en Stille Nacht. Sinds de Amsterdamse toneelschool, waar ze in 2010 afstudeerde, schreef ze een lange reeks rollen in tv-series op haar naam, van Lijn 32, Bluf en A’dam – E.V.A tot recenter Hoogvliegers, Commando’s en Mocro Maffia. En toch, zegt regisseur Daria Bukvic, leek het lang of ze niet de echt interessante rollen aangeboden kreeg. Sinds een paar jaar is daar iets in veranderd, met als hoogtepunt de prachtige titelrol in de voorstelling Laura H. van Toneelgroep Oostpool, vorig seizoen – een vertolking die haar een nominatie voor de belangrijke toneelprijs Theo d’Or opleverde.

En nu volgt opnieuw een bijzondere hoofdrol: die van Medea in Mamma Medea bij Theatergroep Suburbia. Daarna speelt ze een vrouw op wraaktocht in de toneelversie van Django Unchained. Later dit jaar is Dagelet ook te zien in de nieuwe Nederlandse Netflixserie Dirty Lines.

Actrice en beste vriendin Hannah Hoekstra slaakt een zucht. ‘Dat is zó rechtvaardig.’ En hoewel de erkenning misschien even op zich liet wachten, is het niet ‘laat’, vindt zij. ‘Vroeg pieken is in dit vak overschat. Nee, het is gewoon precies op tijd.’

Ze kennen elkaar uit het eerste jaar van de toneelschool. Hoekstra: ‘Het was liefde op het eerste gezicht. Voor mij dan. Want ik dacht eerst: die is veel te cool voor mij. Out of my league. Dat bleek gelukkig niet zo.’ Het was een moeizame start, hun hele klas moest het jaar overdoen. Dat had veel effect op Charlie, aldus Hoekstra. ‘Dan gaat ze in haar schulpje zitten.’

Dagelet: ‘Ik was bang om fouten te maken en keek heel erg de kat uit de boom. Op school werd dat verward met desinteresse of arrogantie. Nee, dat was geen beste tijd. Ik implodeerde totaal, vond het eng, durfde niks. Voor mijn gevoel heb ik het vak pas in de praktijk geleerd.’

Kunstenaarsgezin

Daria Bukvić vermoedt dat die faalangst verband houdt met het gezin waaruit Dagelet komt. Haar moeder is altviolist Esther Apituley, haar vader acteur Hans Dagelet. Halfzussen Tatum en Dokus en broers Mingus en Monk hebben allemaal een carrière in de theater-, media- of muziekwereld. Bukvic: ‘Zoiets lijkt misschien een voordeel op de toneelschool, maar de keerzijde is dat sommige docenten en medestudenten er niet voorbij kunnen kijken. Dan beland je in een bepaald hokje of wordt je eigen, unieke talent niet herkend.’

In haar jeugd waren er maar twee carrièreopties, zegt Dagelet: acteur of musicus worden. Ze speelt cello, op vrij hoog niveau, maar voelde zich ongeschikt voor het conservatorium. ‘Die discipline kon en wilde ik niet opbrengen.’ Aan haar toewijding aan de cello dankt ze een muzikaliteit in haar spel en tekstbehandeling die zonder uitzondering door collega’s wordt geprezen. Want ze werd dus acteur, net als haar vader. Met alle verwachtingen van dien.

Dagelet: ‘Vrijwel elke leraar op de toneelschool zei tegen mij: ‘Ik heb nog met jouw vader…’ Daardoor moest ik het voor mijn gevoel meteen allemaal goed doen. Ik heb even moeten zoeken naar mijn eigen smaak, toon en kleur.’

En dan kleven er ook nog vooroordelen aan zo’n kunstenaarsgezin, zegt Bukvić. ‘Men verwacht bijvoorbeeld bij voorbaat kapsones. Maar Charlie vertoont echt nul komma nul divagedrag.’

Charlie Chan Dagelet Beeld Ilja Keizer
Charlie Chan DageletBeeld Ilja Keizer

Laura H.

De goede samenwerking met Bukvić en haar reputatie van ‘nul komma nul diva’ maakten dat Dagelet bij regisseur Nina Spijkers in beeld kwam voor de rol van Laura H., die ze in een unieke coronaconstructie deelde met Jade Olieberg. Spijkers: ‘Dat had een recept kunnen zijn voor drama. Maar Charlie is een heel nuchter, straight forward iemand. Er is geen verborgen agenda, geen ruis of gedoe. Heerlijk.’

Voor de rol zocht Spijkers iemand die ‘twintig verschillende mensen’ kon spelen, want zoveel perspectieven op de jonge, getroebleerde Syriëganger bracht zij naar voren. ‘Charlie kan dat. Ze is een contrastrijk persoon, dat is interessant om naar te kijken. Op het eerste gezicht lijkt ze een meisje, maar het is echt een volwassen vrouw: ze is heel sterk en eigenzinnig. En misschien is dat contrast nog wel sterker geworden nu ze wat ouder is. Ze is als acteur niet meteen te doorgronden, dat vind ik mooi. Je moet bij haar een beetje moeite doen om dichtbij te komen. Dat houdt je als toeschouwer op het puntje van je stoel.’

Zo stond het ook in het juryrapport bij de Theo d’Or-nominatie: ‘De aandacht van de toeschouwer verslapt geen moment.’ De jury prees haar ‘spannende, grillige spel: tegelijk bedachtzaam en expressief.’

Daria Bukvić: ‘Ik kan niet zeggen dat het de rol van haar leven was, want ik hoop dat ze nog heel veel van dit soort rollen gaat spelen. Maar het was wel uniek. Een volstrekt overtuigende en overweldigende combinatie van oprechtheid, ontspanning en emotionaliteit. Charlie heeft een soort realness op het podium, ze forceert niks, maar laat de toeschouwer naar haar toe komen. Vanuit die ontspanning kan ze grote emoties aanboren.’

Hannah Hoekstra: ‘Wat was dat vet. Toen ik Laura H. zag, realiseerde ik me eens te meer wat er kan gebeuren als zij interessantere rollen krijgt.’

Zelfverzekerder

Want er is echt iets veranderd, ziet Hoekstra. ‘Charlie is opener en ze heeft veel meer vertrouwen. Ze durft meer te experimenteren en ook te mislukken: ogen dicht en jezelf maar naar achteren laten vallen. Ik heb haar echt enorm zien groeien.’

‘Ik heb nu meer schijt’, vat Dagelet het bondig samen.

Hoe komt zoiets? Tijd, leeftijd? Ongetwijfeld. ‘Plus het feit dat ik twee kinderen heb gekregen. Ik voel me autonomer, sterker en zelfverzekerder dan vijf jaar geleden. Ik weet beter wat ik wel en niet wil, ben vrijer en schaamtelozer.’

Bukvić: ‘Zij is het type acteur dat met het verstrijken van de tijd alleen maar beter wordt.’

Regisseur Olivier Diepenhorst van Mamma Medea had Dagelet al langer in het vizier, maar wist na Laura H. helemáál zeker dat hij haar wilde casten als Medea, de mythische kindermoordenares uit de Griekse tragedies. ‘Medea wordt vaak gezien als de grote glansrol voor actrices van middelbare leeftijd, terwijl het oorspronkelijk een jonge moeder is. Dus ik zocht iemand die zowel die jeugdigheid heeft als de diepte, en dat is Charlie precies. Ze is nog jong maar heeft ook al twee kinderen; ze heeft iets springerigs en toch ook een ongrijpbare onderlaag, en ze kan razendsnel schakelen tussen de twee.’

Door die combinatie van ontwapenend en ongrijpbaar doet Dagelet hem soms aan actrice Juliette Lewis denken, zegt hij. ‘Ze heeft datzelfde onalledaagse, met als personage een zekere naïviteit aan de oppervlakte, maar altijd met diepe gronden eronder. En met een enorme kracht in zich. Als die loskomt is dat fantastisch om te zien.’

Hannah Hoekstra: ‘Charlie heeft een idioot groot vuur in zich.’

Poster Mama Medea  Beeld Eddy Wenting
Poster Mama MedeaBeeld Eddy Wenting

Kippevel

Nina Spijkers herinnert zich een kippevelmoment bij de voorstelling Laura H. ‘Alsof de rol met haar op de loop ging, alsof het opeens vanzelf ging. Het was, bij gebrek aan een beter woord, alsof ze een beetje opsteeg.’ Dagelet is een heel ambachtelijk acteur, zegt Spijkers: ‘Ze is goed voorbereid, doet haar huiswerk, ze studeert echt, en dat is heel prettig. Maar bij zulke acteurs gebeurt het soms dat de techniek overheerst. Bij Laura H. kwam ze daar helemaal los van, en werd haar spel op een fenomenale manier grillig en vrij. Dat was heel spannend om te zien.’

Spijkers gunt Dagelet in de toekomst ook nog een mooie grote hoofdrol die voor een man is geschreven, Hamlet bijvoorbeeld. ‘Want dat zijn helaas toch nog vaak de interessantere, volwaardigere rollen.’

Hoekstra weet het zeker, vanaf nu zullen die rollen in groten getale komen, in het theater, maar ook bij film en tv. ‘Ze had al een Theo d’Or-nominatie. Laat die Kalveren nu ook maar komen.’

Maar op de vraag of Dagelet het gevoel deelt dat er ‘iets groots’ met haar staat te gebeuren, moet ze lachen. ‘God, ik hoop het niet. Dat klinkt heel eng.’

Mamma Medea bij Theatergroep Suburbia. 25/2 t/m 22/4. Première 5/3. Inl.: theatergroepsuburbia.nl

Meer over