Postuum

Regisseur Roger Michell (1956-2021) maakte Notting Hill tot kolossaal succes

Hij was wat ze in Hollywood de ideale ‘huurling’ noemen: regisseur Roger Michell, die woensdag op 65-jarige leeftijd overleed, was multi-inzetbaar en drukte niet te zeer zijn stempel. Dat het kolossale succes van het door hem geregisseerde Notting Hill vooral aan het scenario werd toegeschreven, zat Michell nooit dwars.

Regisseur Roger Michell in 2020. Beeld Getty Images
Regisseur Roger Michell in 2020.Beeld Getty Images

Maar ook een subliem script – en het sprookje over de Amerikaanse filmster (Julia Roberts) die valt voor de studentikoze Londense boekverkoper (Hugh Grant) hád een subliem script van scenarist Richard Curtis – behoeft een kundig regisseur. Michell was dat, en meer. Met zijn soepele regie hield Notting Hill precies de vereiste balans tussen het groteske en het gevoelige, het komische en het romantische.

De film was bedacht als voortzetting van het succes van Four Weddings and a Funeral. De Britse komedie, eveneens van de (schrijf)hand van Curtis, gaf het komisch-romantische genre midden jaren negentig een nieuw gezicht. En Notting Hill deed het in 1999 zelfs nóg beter in de bioscopen, met 310 miljoen euro aan recettes, een nieuw record voor een Britse film.

Michell werd geboren in Pretoria in Zuid-Afrika, maar woonde als kind van een Britse diplomaat in zijn jeugd in diverse landen op verschillende continenten. Tijdens de middelbare school in Bristol ontdekte hij zijn liefde voor toneel en spel en als student in Cambridge won hij al meerdere toneelregieprijzen. Michell werkte enige tijd voor het Royal Court Theatre, waar hij zijn eerste allianties aanging met cineast Danny Boyle en schrijver Hanif Kureishi; met die laatste zou hij meerdere series en films maken. Ook was hij jarenlang vaste regisseur bij de Royal Shakespeare Company.

Notting Hill (1999)  Beeld
Notting Hill (1999)

Bond

Na Notting Hill zou Michell eigenlijk het romantische WOII-drama Captain Corelli’s Mandolin regisseren, maar een hartaanval stak daar een stokje voor. Eenmaal hersteld koos hij voor de dramatische thriller Changing Lanes, met Ben Affleck en Samuel Jackson, die elkaar na een autobotsing het leven onmogelijk maken.

Michell bleef zijn carrière lang pendelen tussen Hollywood en Groot-Brittannië, waar hij ook kleinere en middelgrote films regisseerde. Al vroeg was hij gecharmeerd van de latere Bond-acteur Daniel Craig, die hij onder meer castte voor zijn Ian McEwan-verfilming Enduring Love. Ook regisseerde hij Peter O’Toole in diens laatste filmrol, als een tot een wel heel jong meisje aangetrokken bejaarde man in Venus.

Een succes als Notting Hill zou Michell nooit meer meemaken. Even was hij de beoogde regisseur van het Bond-avontuur Quantum of Solace, maar toen hem werd gevraagd alvast actiescènes uit te denken vóór er een script lag – de productie werd gehinderd door de scenaristenstaking – stapte Michell subiet op. Zonder goed script moest je er niet aan beginnen, was zijn stelregel. Achteraf had hij daar toch wel spijt van, gaf hij later toe. Zo’n kans kreeg je tenslotte maar één keer.

De wereld heeft nog één speelfilm van hem tegoed: de vorig jaar in Venetië uitstekend ontvangen schilderijenroofkomedie The Duke, met Jim Broadbent en Helen Mirren. Door corona nog even op de plank, maar in december verwacht in de Nederlandse bioscopen. Michell scheidde in 2020 van zijn tweede vrouw, actrice Anna Maxwell Martin, en laat vier kinderen na. Zijn doodsoorzaak is niet bekendgemaakt.

Meer over