Film

Regisseur Aaron Sorkin houdt de vaart erin, in het gestroomlijnde Being the Ricardos ★★★☆☆

Het spel van Nicole Kidman, die vreselijk haar best doet om op Lucille Ball te lijken, is een tandje te veel. Veel losser is het acteerwerk van Javier Bardem.

Pauline Kleijer
Being the Ricardos  Beeld
Being the Ricardos

Jarenlang was Lucille Ball (1911-1989) de koningin van de Amerikaanse televisie. Iedereen keek naar I Love Lucy, de wekelijkse comedy waarin Ball en haar Cubaanse echtgenoot Desi Arnaz de hoofdrollen speelden als het echtpaar Lucy en Ricky Ricardo.

Haar immense populariteit betekende niet dat Ball veel macht had. Het waren de jaren vijftig, mannen in pakken maakten de dienst uit. Ook de humor lag stevig aan banden, de grappen in I Love Lucy waren tam en woorden als ‘zwanger’ waren verboden. Stel je voor dat het publiek aan seks zou denken.

Het gaf Ball een tuttig imago, maar tussen Lucy en Lucille lag een wereld van verschil, laat Being the Ricardos zien. Schrijver en regisseur Aaron Sorkin plaatst het drama in 1953 en laat drie crises samenkomen in één week: de roddelpers beweert dat Arnaz (Javier Bardem) vreemdgaat, Ball (Nicole Kidman) wordt beschuldigd van communisme en haar zwangerschap moet op de een of andere manier worden verwerkt in I Love Lucy.

In werkelijkheid lagen deze gebeurtenissen verder uit elkaar. De tijdverdichting, een slimme ingreep, is typerend voor Sorkin, die als scenarioschrijver (The West Wing, The Social Network) en als regisseur (Molly’s Game, The Trial of the Chicago 7) graag de vaart erin houdt. Snelle, gevatte dialogen vormen zijn handelsmerk. Zijn stijl is pragmatisch: geen enkele scène is er voor de gezelligheid, alles stuwt de plot voort.

Bij zijn vorige film pakte dat wat stroef uit, maar Being the Ricardos is een gestroomlijnde productie. Het tik-takritme van de dialogen past ook beter bij de strak geregisseerde televisieshows van de jaren vijftig dan bij het jarenzestigactivisme uit The Trial of the Chicago 7. Sorkin is op zijn best wanneer hij een stel rivaliserende comedyschrijvers in een kamer zet en laat pingpongen met ideeën.

Te midden van al dat verbale geweld is Ball de scherpste spreker. Ze staat haar mannetje, zoals dat heet, al moet ze oppassen dat haar bazen – en vooral haar echtgenoot – niet in hun eer worden aangetast. Een man speelt niet graag tweede viool, krijgt ze te horen. Ook in die zin lijkt Being the Ricardos op een potje tafeltennis, waarbij Ball er als dubbelspeelster voor moet zorgen dat haar man het punt scoort.

De hectiek achter de schermen wordt soms vermoeiend. Sorkin wil wel erg veel kwijt in één film. Ook het spel van Kidman, die vreselijk haar best doet om op Lucille Ball te lijken, is een tandje te veel. Veel losser is het acteerwerk van Bardem. Zwierig speelt hij de ‘I’ uit I Love Lucy: de man die haar, ondanks zijn liefde, niet kan geven waar ze het hevigst naar verlangt.

Being the Ricardos

Drama

★★★☆☆

Regie Aaron Sorkin.

Met Nicole Kidman, Javier Bardem, J.K. Simmons, Nina Arianda.

125 min., te zien op Amazon Prime Video.

Meer over