Moet u horen

Rapper Gibba: ‘Waarom lukte mij niet wat de jongens om me heen wel was gelukt?’

Gabriel Landburg alias Gibba Beeld Ines Vansteenkiste-Muylle
Gabriel Landburg alias GibbaBeeld Ines Vansteenkiste-Muylle

Na een psychose anderhalf jaar geleden maakt de Rotterdamse rapper Gibba een comeback met vijf nieuwe nummers. Of nou ja, ‘comeback’ – Gibba is er goedbeschouwd nooit echt geweest.

Pablo Cabenda

‘Ik wil meer’, zingt de 29-jarige Gibba op zijn nieuwe gelijknamige track. De rapper die nu nog een onbekende is in het Nederlandse hiphoplandschap, maar in het verleden al heeft mogen ruiken aan de roem, gaat ‘er dit keer meer uithalen.’ En laten we vooral niet denken dat dat ‘meer’ alleen maar een materialistisch ‘meer’ is. Want in het nummer rijmt ‘meer’ ook op ‘bekeer’ en ‘lieve Heer’.

Het voelt alsof hij nu weer helemaal ‘on track is’, helder en gefocust. Precies als in die periode voordat het mentaal fout ging, voordat een psychose een einde maakte aan zijn rap-aspiraties. En voordat u, het grote publiek, de kans kreeg om goed kennis te maken met Gibba. Een herkansing.

Een kaal kamertje in een Rotterdamse flat die hij deelt met twee huisgenoten is de uitvalsbasis voor de nieuwe poging van Gabriel Landburg om als Gibba succes te oogsten. Hier niets anders dan de standaard benodigdheden: bed, stoel, bureau, boekenkast. Een witte muur dient alleen als ophangplek voor een winterjas. O ja, ik heb nog een computer om muziek mee te maken – ‘heb ik gekregen van een organisatie die mensen met psychische problemen weer in de maatschappij helpt’ – en een microfoon met standaard – ‘die had ik al’. Hij was net bezig met een nieuwe track voordat de verslaggever binnenkwam. Wil hij het horen?

‘Comeback’

Het gaat nu goed met Gibba. Anders dan anderhalf jaar geleden toen hij een maand en drie weken werd opgenomen wegens een psychose. Nu zet de 29-jarige Rotterdamse rapper in korte tijd vijf nummers online als comebackoffensief. Op trapbeats schakelt zijn stem van mooi melodieus, als Gibba zingt over teleurstellingen, naar virtuoos ratelend, als hij een lijst klachten afvuurt op valse vrienden. En dat zonder te zwelgen in melodrama en zonder zichzelf op de borst te kloppen: twee notoire valkuilen in hiphop.

Trouwens dat ‘comeback’ is niet helemaal waar. Gibba is er goedbeschouwd nooit echt geweest. Hij was een van die grotestadsjochies die op jonge leeftijd werd besmet met het hiphopvirus. Een gastje dat aanhaakte bij zijn ‘boys van de straat’ en deel uitmaakte van de Zaanse rapformatie UDC (Underground Dichters Connection) waar ook rappers Jonna Fraser en Lucky LuQ in zaten.

‘We hadden in die periode heel veel optredens. Stond ik als 13-jarige al op het podium voor livepubliek te rappen.’

In zijn dromen was hij een aspirant-hiphopster omdat hij geloofde in die optelsom passie + hard werk = succes. Maar hij werd een van de ongetwijfeld vele tragische talenten die in vergetelheid zijn weggezakt waar anderen kwamen bovendrijven.

Niks, nada, noppes

Er was een eerste gooi naar mainstreamsucces, toen hij met rapper Lucky LuQ als duo een jaarcontract tekende bij het hiphoplabel Blacklabelmusic. Maar dat jaar ging geruisloos voorbij.

‘We hadden muziek klaarliggen waarmee niets gebeurde. Als ik daarover vragen stelde, kreeg ik nooit een bevredigend antwoord.’

Een solocarrière moest uitkomst bieden. Hij gaf een mixtape uit in eigen beheer, rapte mee op een remix van de track Swagg On van een verzameling rappers onder wie Ali B, deed gastoptredens op tracks van bevriende bekendere rappers zoals Jonna Fraser en Walid, in de hoop dat het de aandacht op zijn talent zou vestigen en tot meer zou leiden. Ja, in de lokale scene van Zaandam waar hij toen woonde, daar werd het goed ontvangen. Maar verder? Niks, nada, noppes.

Hij wijt het aan zijn onervarenheid.

‘Ik had natuurlijk als jonge rapper veel begeleiding nodig die ik niet kreeg. En verder... tja, verder is het niet gegaan zoals ik had gehoopt.’

Berusting

De teleurstelling heeft plaatsgemaakt voor berusting. Geen alledaagse eigenschap voor de moderne rapper. Die gezichtstatoeages, ja, die wel. Maar waar ze bij andere rappers iets intimiderends hebben, zijn die van Gibba eerder lief en decoratief. Helemaal als je dichterbij komt en ze ontcijfert: ‘Veganstarboy’ op zijn slaap, ‘Love’ op het linkerooglid, en ‘You’ op het rechter.

En toen werd hij 18. Zijn moeder wilde hem uit huis, omdat een werkloze tiener op haar huishoudbudget drukte. Het gemodder in de hiphopmarge en een leven op straat waar hij, zoals hij het zelf omschrijft, ‘slechte dingen’ deed, confronteerden hem met de vraag: wat wil ik met mijn leven?

‘Ik begon kritisch naar mezelf te kijken. Waarom lukte mij niet wat de jongens om me heen wel was gelukt? Een vriend van me liet me een filmpje zien van een ayahuascatrip (ayahuasca is een hallucinogene drank, red.) en ik besloot dat dat me meer inzicht zou geven. Ik kwam dichter bij mezelf en realiseerde me dat familie het meest voor me betekende, meer dan een muziekcarrière.’

Bovendien waren hij en zijn straatvrienden betrokken geraakt bij iets in de criminele sfeer – hij wil niet zeggen wat – en besloot hij zijn geluk in de muziek niet meer te forceren. Landburg knipte zijn dreadlocks af, begon een bedrijfje, werkte ook in een callcenter en stond weliswaar nog bij zijn moeder ingeschreven maar woonde bij zijn vader in Rotterdam. Dat ging jaren goed, totdat zijn moeder hem in 2018 daadwerkelijk uitschreef. Hij kon niet meer bij zijn vader terecht en moest op heel korte termijn op zoek naar eigen woonruimte.

Psychose

Punt is: hij voelde zich weer het pingpongballetje tussen twee gescheiden ouders, had niemand om mee te praten en was nog lang niet klaar om op eigen benen te staan. Ja, en toen kwamen de drugs weer in beeld. Op de laatste dag van 2019 moest een cocktail van wietolie, truffels, blauwe lotus, ayahuasca en lsd uitsluitsel geven over de te kiezen levensweg. In plaats daarvan kreeg hij een psychose. Stemmen in zijn hoofd, angst en een doorwaakte nacht waarin hij dacht dat hij door de FBI werd achtervolgd.

‘Ik ben op 1 januari al trippend naar mijn vaders verjaardag gegaan. Iedereen zat daar relaxed op de bank koffie te drinken terwijl ik hevig aan het hallucineren was. Ik kon niets anders dan huilen en kwijlen.’

null Beeld Ines Vansteenkiste-Muylle
Beeld Ines Vansteenkiste-Muylle

Er volgden een angstaanjagende nacht in het ziekenhuis en een verblijf in een psychiatrische inrichting, een maand en drie weken. Nu nog krijgt hij ambulante zorg van VIP-team Rotterdam (Vroege Interventie Psychose). Maar het gaat elke dag beter. Hij werkt aan zijn spiritualiteit. Doet dagelijks yoga-oefeningen en heeft bestsellergoeroe Deepak Chopra, spiritualiteitsfilosoof Eckhart Tolle en de Bijbel naast elkaar in de boekenkast staan.

Therapeutisch

Al die behandelingen, ervaringen en inzichten en dan toch weer een carrière in hiphop nastreven? ‘Dat is op mijn weg gekomen. Om weer werk te vinden is Reakt ingeschakeld, een organisatie die mensen begeleidt met herintreden in de maatschappij. Bij de creatieve dagbesteding liep toevallig een rapproject waarvoor ze me gevraagd hebben.’

De vijf nummers die hij nu online heeft gezet, maken deel uit van het Reakt-project. ‘Het voelt vertrouwd en werkt therapeutisch. Ik heb nu voor het eerst sinds mijn eerste traumatische ervaring van zeventien jaar geleden weer het gevoel dat ik ben waar ik moet zijn. Dat ik de draad heb opgepakt van een plek in mijn verleden waar ik gelukkig was.’

En dat alles wil hij graag kwijt aan de wereld? ‘Ik wil mensen een kijkje in mijn leven geven, ook in mijn raps. Kijk, ik heb geen vriendin of heel goede vrienden met wie ik het uitgebreid over deze dingen kan hebben. Dus het is me veel waard als ik toch op een andere manier mijn verhaal kan vertellen.’

Dan bedenkt hij zich iets. ‘Wacht, ik heb ook een akoestisch nummer gemaakt. Wil je het horen?’

Gibba’s nieuwe nummers Ik wil meer, Before the Fame en Laat me zien zijn te beluisteren op Spotify.

null Beeld Ines Vansteenkiste-Muylle
Beeld Ines Vansteenkiste-Muylle
Meer over