Rappatongo

De eerste weken van het seizoen zijn de lekkerste van het jaar, vindt Peter de Zwaan (55), tv-criticus voor zes regionale dagbladen van de GPD....

Peter de Zwaan vindt elk programma de moeite waard. Hij ziet net zo lief een religieus programma als zo'n halekidee-ding dat op Ibiza is opgenomen vanwege al die meisjes met blote borsten die daar rondspringen. Overal is wat van te maken. Het scheelt natuurlijk dat hij niet zozeer een echte tv-recensie maakt als wel een persoonlijke column op televisiebasis.

Het mooie van televisie is: je kan erbij zitten. Een tv-criticus verdient alleen al daarom op een prettige manier zijn geld. Verder is het ook gewoon een aardig medium, ongelooflijk afwisselend: op die tien Nederlandse zenders komen per avond wel vijftig of zestig programma's voorbij en dan kan je wel heel iezegrimmig zeggen: 't niks, maar dat is niet waar. Er zit altijd wel wat goeds tussen.

Om 11 uur 's avonds moet zijn stukje door zijn. Gelukkig is hij een snelle werker en heeft hij een eindredacteur in huis: zijn vrouw. Die kent het vak van a tot z en leest alles na.

Over het stukje van vandaag is De Zwaan tamelijk tevreden. Hij legt erin uit wat er is misgegaan met Dik Trom, Pietje Bell en Sjors van de Rebellenclub, oftewel Theo van Gogh, Pieter Storms en Menno Buch. Zo'n Theo van Gogh, die heeft zich gewoon helemaal laten verbraven. Die is platgewalst door het systeem. Hij wordt ook steeds dunner. Theo ziet er zorgwekkend keurig uit.

Wat écht erg is, dat is het nieuwe spelletjesprogramma op Nederland 2 om 7 uur 's avonds, Rappatongo. Dat is pas diep gezonken televisie. Kinderachtig en qua humor aan de onderkant van de put. Met als presentator zo'n kerel die je alleen met een vlammenwerper van de buis kan branden.

Verder valt hem op dat de meisjes op tv steeds jonger worden. Net als de programma's, die zijn ook zo groen als gras. Terwijl iemand als Gerard van Lennep toch bewijst dat een ouder iemand óók heel plezierig een programma kan presenteren.

Van collega-televisiecritici leest hij weinig. Dus hij heeft er ook geen oordeel over. De enige op wie hij weleens jaloers was, is die jongen van Het Parool die altijd zijn vrouw opvoert, Han Lips. Maar die schijnt helemaal niet te bestaan. Er zijn wel vijf Hannen Lips. En één daarvan voert z'n vrouw op. Dát is een vondst waarvan De Zwaan denkt: als ik daar op gekomen was, dan had ik het meteen gedaan.

Meer over