Rabat als decor voor fraaie muzikale dialogen

Voor het sluitstuk van de viering van vierhonderd jaar culturele betrekkingen tussen Nederland en Marokko was afgelopen weekeinde op het festival Rencontres Musicales de Rabat gekozen voor relatief neutraal terrein: een tot theater verbouwde katholieke kerk in de voormalige Spaanse wijk van Rabat....

Dat men tenorist Yuri Honing en zijn trio voor dezegelegenheid had uitgenodigd, was wel de minste verrassing van hetfestival. Zij hebben zich de afgelopen vijf jaar serieusverdiept in de Arabische maqam met zijn voor Westerse orenbijzonder lastige kwarttoonsintervallen en niet-harmonischestructuur. Aan hen dus het genoegen en de eer om een muzikalegedachtenwisseling te voeren met de eminence-grise van deMarokkaanse muziek: Said Chraibi. Deze ûdspeler is niet alleeneen onbetwiste ster in eigen land, maar wordt gerekend tot degrootste klassieke luitisten van de Arabische wereld.

Het festival ging zaterdagmiddag om half zes van start meteen veel minder voor de hand liggende Nederlandse 'inzending':gitariste Corrie van Binsbergen en haar speciaal voor degelegenheid samengestelde kwartet CRAM. De soepele en smeuïgegrooves van deze groep kregen van het Marokkaanse publiek eenwarm onthaal. Zelfs de ontregelende soli van Binsbergen op haarstemhoofdloze 'damesgitaar' van koolstofvezel werden liefdevolomarmd.

Een dialoog tussen dit vrijgevochten viertal en de zeertraditioneel zingende Touria Hadraoui, een representant van dein Marokko populaire Arabo-Andalusische volksmuziek, verliep meerdan gesmeerd. Door nadrukkelijk afstand te nemen van degebruikelijke unisono begeleidingswijze van Touria's liederen,zorgde CRAM ervoor dat haar subtiele stembuigingen nog fraaieruit de verf kwamen.

De laatste combinatie, die van de Afro-Caribischezevenmansformatie Fra Fra Sound met de even omvangrijkeAfro-Marokkaanse band van Madjid Bekkas, dreigde vooral voorlogistieke problemen te zorgen. Want wat te doen met zoveelslagwerkers, gitaristen en blazers? Maar zondagavond bleken nietalleen beide groepen naadloos samen te vloeien tot een hechtsamenspelend mega-ensemble. De spetterende finale die zij voorhun rekening namen, overtrof hun afzonderlijke optredensruimschoots.

Dankzij deze enerverende muzikale ontmoeting eindigt het jaarvan de festiviteiten niet met een terugblik op vierhonderd jaargeschiedenis, maar vooral met het oog op de toekomst. Dat dieveelbelovend kan zijn, werd in Rabat duidelijk gemaakt.

Als iemand die belofte belichaamt, is het wel Madjid Bekkas.In eigen land geniet hij vooralsnog geen grote faam, maar meerdan wie ook weet hij de klassieke Arabische traditie, die van degnawa (afstammelingen van voormalige slaven uit West-Afrika), deflamenco en de jazz met elkaar te verenigen. Zijn sloom wiegendeSahara blues vormde niet alleen het sluitstuk van deze RencontresMusicales de Rabat, maar is bovendien een aansprekende metafoorvoor de transformatie van oude tradities tot een nieuwekunstvorm.

Meer over