Pop

*****..

Ook de onbekende Orbison
Roy Orbison: The Soul Of Rock And Roll. Legacy/Sony BMG.

Ook de onbekende Orbison
Tussen de diverse verzamelboxen en compilatie-cd’s die ook dit jaar weer voor de kerstdagen verschijnen, is het vier cd’s tellende retrospectief van Roy Orbison de mooiste uitgave. Voor het eerst is de loopbaan van de man die deze maand twintig jaar geleden overleed, helemaal gevolgd en treffen we zowel de vroege opnamen uit de jaren vijftig (voor het vermaarde Sun label) als werk van zijn postuum verschenen en meest succesvolle plaat Mystery Girl aan. Er is nauwelijks een minder moment op deze grootse compilatie te vinden. De hits uit de jaren zestig (Only The Lonely, Oh, Pretty Woman) zijn natuurlijk overbekend en op talloze heruitgaven te horen, maar de vele eenmalige uitstapjes van Orbison op filmsoundtracks waren vaak lastig vindbaar, en zijn dankzij de inspanningen van Orbisons weduwe nu eindelijk allemaal bij elkaar gezet. Prachtig bijvoorbeeld is het liedje Live Fades Away uit de film Less Than Zero (1987) dat Orbison schreef met Glenn Danzig, en dat werd geproduceerd door Rick Rubin.

Het begin van Dancehall
*****

Het begin van Dancehall
Diverse artiesten: Dancehall, The Rise Of Jamaican Dancehall Culture. Soul Jazz/Munich.

Het begin van Dancehall
Begin jaren tachtig maakte de reggae op Jamaica een transformatie door. De computers en digitale ritmes deden hun intrede en overheersen het geluid van de succesvolste reggae tot op de dag van vandaag. Dancehall wordt deze vernieuwde reggae genoemd, als onderscheid met de traditionelere roots reggae.

Het begin van Dancehall
De muziek die de overbrugging van deze twee stijlen markeerde, staat nu mooi verzameld op de dubbel-cd Dancehall, The Rise Of Jamaican Dancehall Culture. Het maakt bijna weemoedig zangers als Frankie Paul, Barrington Levy en Ini Kamoze, die medio jaren tachtig op Jamaica de dienst uitmaakten, hier terug te horen. Niets ten nadele van de successen van reggaesterren als Beenie Man en Elephant Man maar zoals er hier gezongen wordt, zou je het later nog maar zelden horen.

Pavement geweldig in vorm
*****

Pavement geweldig in vorm
Pavement: Brighten The Corners: NiceneCreedence Ed. Domino/Munich.

Pavement geweldig in vorm
Brighten The Corners van het Amerikaanse Pavement was misschien wel hun beste plaat, in ieder geval in 1997 hun meest toegankelijke tot dan toe. Liedjes als Stereo en Shady Lane behoren nog altijd tot de beste die Stephen Malkmus geschreven heeft, terwijl het album ook het meest coherent van al zijn werk overkomt.

Pavement geweldig in vorm
Deze luxe editie telt 32 non-album nummers die onderstrepen hoe goed de band toen in vorm was. Radio sessies, b-kantjes en nummers die de plaat niet haalden, zijn niet allemaal even interessant, maar de helft doet nauwelijks onder voor de twaalf liedjes op het oorspronkelijke Brighten The Corners. In het fraaie boekwerkje bovendien een knap duidend essay uit de New Yorker van muziekjournalist Alex Ross. Uit 1997 en niet opgenomen in diens net vertaalde bundel The Rest Is Noise.

Ry Cooder per genre
*****

Ry Cooder per genre
Ry Cooder: The Ry Cooder Anthology, The UFO Has Landed. Rhino/Warner.

Ry Cooder per genre
Ry Cooder maakt nog altijd knappe platen maar zijn beste werk verscheen toch echt in de jaren zeventig. Dat bewijst de meesterlijke dubbel-cd die Joachim Cooder, de zoon van de zanger/gitarist, samenstelde.

Ry Cooder per genre
Deze Ry Cooder Anthology gaat niet chronologisch door het oeuvre heen, maar lijkt het werk per genre te behandelen. Blues, soul en gospel komen ruimschoots aan bod, net als een zorgvuldige selectie uit het niet allemaal even beluisterenswaardige soundtrackwerk van Cooder. Geen minder moment op te bespeuren, en wat klinken de liedjes van zijn beste albums als Into The Purple Valley (1972) en Bop Till You Drop (1979) nog knisperend en fris.Gijsbert Kamer

Meer over