pop

ONWEERSTAANBAAR PUBERAAL..

*****Arctic Monkeys: Whatever People Say I Am, That's What I'm Not.Domino/Munich.

In Groot-Brittannië weten ze het al een tijdje zeker: zoals 2004 hetjaar was van Franz Ferdinand en 2005 dat van de Kaiser Chiefs, zo zal 2006het jaar worden van de Arctic Monkeys uit Sheffield. Maanden voor hunalbumdebuut verkochten ze al zalen uit op basis van een enkele single. IBet You Look Good On The Dancefloor is een nu al legendarische Britsepopsingle: zo'n stamper die je wel honderd keer achter elkaar kunt horen.

Dit weekend verschijnt eindelijk het album Whatever People Say I Am,That's What I'm Not, een titel die al even onweerstaanbaar puberaal is alsde muziek. De dertien liedjes staan stijf van de adrenaline. Rock en punkzijn de muzikale hoofdbestanddelen, maar daarnaast herken je in elke songwel een ander hoofdstuk uit de Britse pophistorie, van ska tot dansbarewave. Ook niet-Engelse bands als The Pixies en The Hives zijn nooit verweg.

Ze zijn amper twintig, hartstikke working class en ze vormen samen éénvan die memorabele bands die de charme, het arbeidsethos en dezeggingskracht hebben om het leven van een generatie te veranderen.

ENGELENZANG VERSUS ROOKSTEM

****Isobel Campbell & Mark Lanegan: Ballad Of The Broken Seas. V2.

Isobel Campbell, het blonde meisje dat ooit de fluwelen engelenzang vanhet Schotse Belle & Sebastian verzorgde, maakte een plaat met MarkLanegan, de diepe, doorrookte rockstem van de Amerikaanse Screaming Trees,die de laatste jaren solo en bij Queens Of The Stone Age te horen was. Eencurieuze combinatie, die op het sfeerrijke, folky album Ballad Of TheBroken Seas echter goed uitpakt. Campbell schreef de meeste songs,nadrukkelijk met Lanegans stem in haar hoofd. Ze worden veelal gedragendoor warm getokkel op een akoestische gitaar.

Sommige van de twaalf liedjes waaien wat al te bescheiden voorbij, maarde meeste roepen precies het gevoel op dat je je bij deze samenwerkingvoorstelt: zowel lieflijk (het Nick Cave-achtige titelstuk) als sinister(de Hank Williams-cover Ramblin' Man). Yin en yang, zo je wilt.

HEEL AARDIGE B-KANTJES

***Maxïmo Park: Missing Songs. Warp/Rough Trade.

Eén van de leukste Britse gitaarplaten van 2005 was A Certain Triggervan Maxïmo Park, een energiek bandje dat alleen al opvalt door de zware,uit duizenden herkenbare Geordie-tongval (uit Newcastle) van frontman PaulSmith.

Later dit jaar moet het tweede studioalbum verschijnen, maar tot dietijd redden we het best met Missing Songs, een compilatie van b-kantjes,moeilijk vindbare singles en enkele songs die de eerste plaat niet haalden.

Een restjesplaat dus, maar gelukkig geldt voor Maxïmo Park hetzelfdeals voor britpop-voorgangers als Oasis en Suede in hun gloriedagen: hunb-kantjes zijn goed genoeg om er een heel aardige cd van samen te stellen.Stray Talk is een niemendalletje, maar songs als A19 en I Want You To Leave(fijn orgeltje!) hadden singles kunnen zijn.

HOLLANDS SOULTALENT

***Corey: Movin' On. It Won't Stop/eigen beheer.

Wat is het toch vreemd dat het voor Nederlands soultalent zo moeilijkis om platenlabels te enthousiasmeren. Tasha's World uit Rotterdam moestdebuteren via een onbeduidend Engels label, terwijl de Amsterdamse Corey(al in 2002 won ze de Grote Prijs van Nederland) haar langverwachte debuutMovin' On in eigen beheer uitbrengt (www.corey.nl). Het is eenonafhankelijk album dat de aandacht verdient. Zo goed als de vrouwen dieCorey haar 'inspirational mentors' noemt (Jill Scott, Mary J. Blige, LaurynHill) is het uiteraard niet (zo ontbreekt een echte single), maar net alsTasha's World laat Corey wel degelijk horen dat er in de grote Nederlandsesteden veel volwassen soultalent is, geruggesteund door prima onderlegdemuzikanten.

Menno Pot

Meer over