pop

EEN NIEUW IJKPUNT..

Gijsbert Kamer

HHHHH

Franz Ferdinand: You Could Have It So Much Better. Domino/Munich.

Dat er van een 'moeilijk' tweede album bij Franz Ferdinand geen sprakewas, maakte de voorman van deze Schotse band, Alex Kapranos, vorige weekin de Volkskrant al duidelijk, maar dat hun tweede plaat zo goed zouworden, grenst aan het ongelooflijke.

Allereerst is het een mirakel dat de band in de achttien maanden dieverstreken na het titelloze debuut aan een nieuwe plaat toekwam. FranzFerdinand toerde minstens twee keer de hele wereld over, en was zoongeveer op elk belangrijk festival te aanschouwen. De band had nogminstens een jaar op het succes van het debuut kunnen teren, zoals gebruikelijk is. Maar nee, de inspiratie was er en de liedjes waren er, duswaarom wachten?

Dat deden hun grote voorbeelden van Roxy Music tot Joy Division enTalking Heads immers ook niet. En zonder enige twijfel plaatst You CouldHave It So Much Better Franz Ferdinand bij dit illustere rijtje namen.

De plaat opent met The Fallen, de nieuwe single Do you Want To isopwindender dan welke plaat dit jaar en de band houdt het goede humeurvast. Ander hoogtepunt Walk Away laat de groep van een licht melancholiekekant horen en in twee liedjes lijkt Kapranos The Kinks aan hun muzikaalreferentiekader te hebben toegevoegd. Een enkel iets minder overtuigendliedje wordt goedgemaakt door het door de bank genomen veel beteresamenspel. Vooral de ritmesectie is genadeloos dwingend en swingend.

Het succes van Franz Ferdinand heeft talloze nieuwe goede gitaarbandsin de slipstream meegezogen. Kaiser Chiefs, Bloc Party en Editors hebbenmet You Could Have It So Much Better opnieuw een ijkpunt voor handen. Eenbeter tweede album mag als onmogelijk worden beschouwd.

EENVORMIG STUITEREN

HHHII

Sean Paul: The Trinity. VP/Warner Music.

Wat niemand na Bob Marley gelukt is, lukte Sean Paul: wereldwijdmiljoenen platen verkopen met Jamaicaanse muziek. Sean Paul brak drie jaargeleden door met de reggaevariant dancehall dankzij hits als Get Busy enGimme The Light. Het lag in de lijn der verwachting dat Sean Paul zoalszoveel dancehall-sterren de samenwerking zou zoeken met grote hiphop enr & b namen. Het siert hem dat hij dat niet heeft gedaan. Op en topJamaicaans met een beetje midden-Amerikaanse reggeaton invloeden, zo klinktTrinity. Stuk voor stuk sterke dansbare nummers. Mooi is de gastrol vooraanstormend talent en landgenoot Wayne Marshall in Yardie Bone, die eenbeetje variatie brengt in het op den duur wat eenvormig stuiterende geluid.Trinity is een leuke plaat, maar geheel volgens de Jamaicaanse traditievooral een verzameling singles. Geen rustpunt, geen variatie en een dik uurlang is dat best vermoeiend.

MAGISTRALE SOULSTEM

HHHHI

Bettye LaVette: I've Got My Own Hell To Raise. Anti/Epitaph.

Ze heeft van alle nog levende soulzangeressen, hooguit Aretha Franklinuitgezonderd, zonder twijfel de mooiste stem, alleen is er van de ruim veertig jaar dat Bettye LaVette in het vak zit zo weinig tastbaarsovergebleven. De laatste jaren heeft de zangeres van Let Me Down Easy geprobeerd een herstart te maken, maar haar naam werd vooral doorconnaisseurs van southern soul likkebaardend uitgesproken. Of die blijzullen worden van I've Got My Own Hell To Raise is de vraag. Het geluidneigt meer naar blues en countryrock. De liedjes zijn door LaVette gekozenuit honderden door vrouwen geschreven nummers, en Sinead O'Connor, DollyParton en Lucinda Williams zijn toch van een andere orde. Maar LaVetteneemt alle twijfels weg in een magistraal Just Say So. Wat een stem, wateen klasse. Begin november in Paradiso, Amsterdam.

Gijsbert Kamer

Meer over