pop

*****..

ONEVENWICHTIG EN SAAI
Eagles: Long Road Out Of Eden. Universal.

ONEVENWICHTIG EN SAAI
Met een zekere regelmaat waren ze nog wel op tournee langs hallen en stadions, maar met de paar nieuwe liedjes op de live-plaat Hell Freezes Over uit 1994 niet meegerekend is Long Road Out Of Eden het eerste studioalbum van de Eagles sinds The Long Run uit 1979.

ONEVENWICHTIG EN SAAI
En hij is op z’n best even wisselvallig te noemen, al duurt-ie twee keer zo lang. Een dubbel-album zo onevenwichtig als Long Road Out Of Eden kom je maar zelden tegen. De belangrijkste songschrijvers, Don Henley en Glenn Frey, wilden bij het aanleveren van materiaal niet voor elkaar onderdoen, al wint Henley het hier met zeggingskracht op zijn sloffen. Frey’s instrumentale I Dreamed There Was No War behoort tot de ergste kitschmuziek die ooit op een plaat is gezet, terwijl Henley’s Waiting In The Weeds een sterk nummer blijkt, gedragen door zijn karakteristieke klaagstem. Ook de ‘andere twee’, Timothy B. Schmit en Joe Walsh, krijgen hun eigen moment, wat de samenhang evenmin bevordert. Een stuk of vijf behoorlijke nummers op twintig is weinig, zeker wanneer de rest bijna aanstootgevend saai klinkt. En de vaak sterk anti-Amerikaanse teksten doen bij deze van elke woede of emotie gespeende muziek zelfs potsierlijk aan.

ROCK MET EXOTISCH TINTJE
*****

ROCK MET EXOTISCH TINTJE
Yeasayer: All Hour Cymbals. We Are Free/Konkurrent.

ROCK MET EXOTISCH TINTJE
Een van de verrassendste plaatdebuten van dit jaar komt van Yeasayer uit Brooklyn. De band combineert de euforie van Polyphonic Spree, het getergde van Arcade Fire en de verwesterde afro-funk van Talking Heads op volstrekt oorspronkelijke manier.

ROCK MET EXOTISCH TINTJE
In hun zoeken naar nieuwe rockpatronen volgt de band eerder al door Animal Collective ingeslagen wegen, alleen klinkt Yeasayer toegankelijker en minder vervreemdend. Zanger Chris Keating roept op 2080 duidelijk herinneringen op aan David Byrne, en dan zijn er nog de Afrikaanse ritmes die in combinatie met fraaie samenzang de rockliedjes een exotisch tintje verschaffen. Een zeer wonderlijk geheel, dit All Hour Cymbals, dat reikhalzend doet uitkijken naar hun optredens later deze maand.

KOEK IS OP NA WAT HOSNUMMERS
*****

KOEK IS OP NA WAT HOSNUMMERS
The Wombats: A Guide To Love, Loss and Desperation. 14th Floor/Rough Trade.

KOEK IS OP NA WAT HOSNUMMERS
The Wombats, afgelopen weekend voor de tweede keer op London Calling te zien, is alweer zo’n leuk fris Brits gitaarbandje. En alweer zo’n bandje dat te snel met een album komt. Leuk is bijvoorbeeld de single Let’s Dance To Joy Division, maar de koek blijkt na een half dozijn hosnummers op.

KOEK IS OP NA WAT HOSNUMMERS
Moving To New York en Backfire At The Disco zijn lekkere meezingers, maar wanneer de band gas terug neemt, valt op dat de zang erg vlak en beverig is, en het trio ook niet echt een overtuigend eigen geluid heeft. Het is daarmee een plaat geworden waar ze in Groot-Brittannië dit jaar patent op hebben. Na een keer draaien denk je: leuk, kan nog wat worden. Maar diepere bestudering leidt tot toenemende onverschilligheid.

GAINSBOURG ZUCHT DYLAN
*****

GAINSBOURG ZUCHT DYLAN
Diverse Artiesten: Music From The Motion Picture ‘I’m Not There’. Sony BMG.

GAINSBOURG ZUCHT DYLAN
Een dubbel-cd met Dylan-covers die van begin tot eind niet alleen boeit maar bij vlagen zelfs overrompelt, dat is de soundtrack bij Todd Haynes’ film I’m Not There geworden. Talloze grootheden doen een Dylan-liedje, van Eddie Vedder en Sufjan Stevens tot Charlotte Gainsbourg en Jack Johnson. De ene versie is nog mooier dan de ander, maar het fraaist zijn die waarop Calexico als begeleidingsband fungeert. Zelden klonk Willie Nelson zo overtuigend als in het door deze groep begeleide Senor, en wat een vondst ook om Charlotte Gainsbourg te laten zuchten in Just Like A Woman.Gijsbert Kamer

Meer over