pop

TWIJFELGEVAL VAN PEARL JAM..

De zes studioplaten die volgden, leidden tot twee conclusies. Wie meende dat Pearl Jam een quasi-alternatief Bon Jovi was, heeft ongelijk gekregen: de band heeft het indiehart op de goede plaats zitten en is allengs rauwer en eerlijker gaan klinken. Maar een zo hechte collectie songs als Ten leverde dat nooit meer op.

Ook het titelloze achtste studioalbum is weer een twijfelgeval. Een muzikale grabbelton, waarin je enkele prima songs aantreft (de ziedende opener Life Wasted, het sfeerrijke Unemployable en zo nog wat), maar ook het haast traditionele opvulsel. Gelukkig is de plaat veel beter dan voorganger Riot Act (2002) en hebben songs uit de categorie 'redelijk tot goed' weer eens de overhand.

Pearl Jam ontvangt de grote Nederlandse aanhang voor het eerst in een voetbalstadion (Gelredome, Arnhem), eind augustus. Dan zal de band als altijd weer een paar albumtracks tot leven wekken die je daarvoor niet 'begreep'. Het podium is de natuurlijke habitat van Pearl Jam, en niet de studio.

SNOW PATROL VERDIENT SUCCES

**** Snow Patrol: Eyes Open. Polydor/Universal.

De Schotse gitaarband Snow Patrol, oudgediende uit de scene rond het Jeepster-label (Belle & Sebastian), trok voor het eerst de aandacht van het grote publiek met de hit Run, afkomstig van het derde album Final Straw (2003).

Met opvolger Eyes Open moet dit jaar de grote doorbraak worden geforceerd en het moet gezegd: die zou Snow Patrol toekomen, want frontman Gary Lightbody schreef zijn beste collectie liedjes tot dusver bij elkaar.

Snow Patrol klinkt toegankelijk genoeg om fans van pakweg Coldplay aan te spreken, maar houdt ook alternativo's bij de les met stevige rockers (Hands Open) of prachtige, weemoedige stukken als Set The Fire To The Third Bar (met zang van Martha Wainwright) of het epische Make This Go On Forever.

TOOL DOOLT ROND

** Tool: 10,000 Days. Sony BMG.

Zelfs als je hart niet uitgaat naar extreme gitaarmuziek spits je je oren wanneer Tool nieuw werk uitbrengt. De Amerikaanse band rond Maynard James Keenan is één van de weinige grote bands die zich onttrekt aan de ingesleten wetten van de harde gitaargenres. Zou 10,000 Days zo imposant zijn als Lateralus, het magnum opus uit 2001?

Het antwoord is nee. Het is allemaal typisch Tool, maar de onverwachte wendingen en momenten van melodieuze schoonheid zijn ditmaal veel te dun gezaaid om het 75 minuten interessant te houden. Zo te horen wilde men meer dan ooit soundscapes produceren, een soort Tool-variant op pakweg Sigur Rós. Die opzet slaagt zelden.

Vroeger wezen flonkerende juwelen als Stinkfist (1996) en The Grudge (2001) de weg door de nacht. Nu doolt Tool rond in de duisternis.

ADEMS BREEKBARE HUISVLIJT

**** Adem: Love And Other Planets. Domino/Munich.

Twee jaar geleden verraste de jonge Londenaar Adem Ilhan met Homesongs, een prachtige collectie kleine, folky liedjes, neergevleid op een bedje van zachte, soms haast onhoorbare knisperende elektronica.

Love And Other Planets is zijn tweede, optimistisch getoonzette plaat. Het schijnt een conceptalbum te zijn, maar daar merk je gelukkig niets van. Met dit staaltje breekbare huisvlijt positioneert Adem zich vlak onder de vaandeldragers van de 'folktronica', zoals Tunng en Four Tet (alias Kieran Hebden, met wie Adem ook muziek maakt in Fridge), maar ook niet al te ver van bijvoorbeeld Sufjan Stevens.

Menno Pot

Meer over