Pop

* * * *..

Joanna Newsom: Have One On Me. Drag City/Munich.

Na twee luid bejubelde albums, schenkt de Californische singer/songwriter en harpiste Joanna Newsom ons er nu drie tegelijk. Have One On Me is een prachtig drieluik over de liefde: ruim twee uur muziek op drie cd’s.

Op de eerste bezingt Newsom de euforie van nieuwe liefde, op de tweede de intense pijn van de breuk en op nummer drie het eenzame verwerkingsproces.

Niet zo vreemd dus dat de songs, na de lichtvoetige eerste cd, gaandeweg donkerder en zwaarder worden. Over de hele linie valt op dat Newsom zuiverder en mooier is gaan zingen: weg zijn de grofkorrelige vocalen van haar eerste platen, ze roept nu Joni Mitchell en een ingetogen Tori Amos in herinnering.

Have One On Me is een imposant epos, al is het een hele opgave om het van begin tot eind uit te zitten. De vraag is waar dat door komt: de speelduur of de haast pijnlijke schoonheid van muziek en woorden. Laten we het houden op een combinatie van beide.

The Opposites overtuigen maar ten dele
* * *

The Opposites: Succes/Ik Ben Twan. Top Notch/Universal.

In 2007 stootte het Noord-Hollandse duo The Opposites door naar de voorhoede met een sterk album (Begin Twintig), een hilarische hit (Dom, Lomp & Famous) en explosieve optredens. Album nummer drie is een Nederlandse poprelease, die maar deels bevredigt.

Willem en Twan (alias Big2) bundelden twee soloplaten, zoals ook OutKast dat ooit deed. Vooral Willem, die de studio in ging met producersteam SoundG8 (o.a. Kempi), wil zich op Succes van zijn volwassen kant laten zien. In Money schetst hij een mooi portret van een door het leven getekende jonge immigrant, maar in andere tracks leeft hij zich te klagerig uit op het thema ‘de tol van de roem’.

Big2’s Ik Ben Twan is smakelijker, al was het maar omdat dat album flauwekulstampers bevat als Duif Op De Dam en de New Kids-hit Broodje Bakpao. Puberaal? Ja, zeker, maar muzikaal en tekstueel zijn die stukken zeker even puntig en speels als bijvoorbeeld het zoete Mama . Dat The Opposites muzikaal volwassen zijn, blijkt uit elke track, maar tekstueel willen ze hun volwassenheid hier nadrukkelijk etaleren, en dat werkt soms averechts.

Strange Boys komen terug met branie
* * *

Strange Boys: Be Brave. In The Red/Konkurrent.

Vrijwel precies een jaar na het innemende rammelrockdebuut The Strange Boys And Girls Club zijn de Strange Boys uit Austin, Texas, terug met Be Brave, dat niet zozeer van dapperheid getuigt, maar wel van heel veel branie en speelplezier.

Sixties garagerock, Bob Dylan, The Strokes, Kings Of Leon, zuidelijke blues en een snufje country, het zit er allemaal in, en de passievolle sneer en de mondharmonica van Ryan Sambol doen de rest. Nu nog wat meer écht goede liedjes, zoals de titelsong van dit aanstekelijke album.

Menno Pot

Meer over