Pop

* * *..

Gijsbert Kamer

Moke: The Long And Dangerous Sea. PIAS.

Alles aan het tweede album van de Amsterdamse rockband Moke herinnert aan de vroege jaren tachtig. De hoes van The Long And Dangerous Sea wordt gesierd met de stijlvolle zwart-wit fotografie van Anton Corbijn. Het orkestrale geluid en de zang van Felix Maginn neigen in de orkestrale nummers naar dat van Echo & The Bunnymen ten tijde van Ocean Rain (1984). De toetsenpartijen van Eddy Steeneken roepen de lichtvoetige synthetische sound van Duran Duran in herinnering. Twee soorten muziek die elkaar nooit echt lagen – en dat is meteen het probleem dat zich aandient na de eerste vier liedjes.

Na de sterke opening met vier breed galmende maar goed gecomponeerde popsongs, neemt de urgentie van het materiaal af en dan valt ineens op hoe overdadig de arrangementen zijn en hoe toetsen en strijkers met elkaar botsen. Nobody’s Listening is zo volgestopt dat elke zeggingskracht eruit sijpelt. Maginn is een uitstekende rock ’n’ roll zanger, maar zijn stem verzuipt in galm en overdaad.

Zonde want de liedjes zijn beter en gevarieerder dan op het inmiddels met goud bekroonde debuut.

Houston zingt anonieme songs
* *

Whitney Houston: I Look To You. Arista/Sony.

Whitney Houston is terug, na zeven jaar roddels over mishandeling door haar echtgenoot, en een crack-verslaving. Hebben we haar gemist? Niet echt, zangeressen als Beyoncé, Jennifer Hudson en Alicia Keys leverden genoeg beschaafde soul om in de leemte te voorzien. Maar wanneer het door Alicia Keys geschreven Million Dollar Bill de nieuwe plaat I Look To You opent, is er toch nieuwsgierigheid. Sterk nummer, zonder al te veel effectbejag goed uitgevoerd door Houston. Helaas ontbreekt het verder aan dergelijke goede liedjes, wat ook meteen het grootste raadsel aan deze comeback: had het team rond Houston onder wie de grote legendarische platenbaas Clive Davis haar niet van sterkere songs kunnen voorzien?

Anonieme mid-tempo liedjes doen je al snel vergeten naar wie je luistert. En als dan het door Donny Hathaway onsterfelijk gemaakte A Song For You wordt ingezet, en Houston precies de juiste toon te pakken lijkt te hebben, gaat het helemaal mis. Een foeilelijke gedateerde house-beat helpt het prachtnummer genadeloos om zeep.

Meesterwerk uit 1980
* * * * *

The Feelies: Crazy Rhythms. Domino/Munich.

Meesterwerk van New Yorkse gitaarband uit 1980. Al enkele decennia niet verkrijgbaar maar altijd zeer invloedrijk gebleven. Heerlijk dreinende gitaren, hoekige drums en bezwerende zang vormden indertijd de ontbrekende schakel tussen de Velvet Underground en Talking Heads. Crazy Rhythms heeft nog niks aan glans en actualiteit ingeboet. Had ook nu gemaakt kunnen worden. Bijna net zo mooi was de zes jaar later verschenen opvolger The Good Earth die gelukkig ook dankzij Domino weer leverbaar is.

Meer over