Politici onwel van Rijksdag-kunst

De lange rijen voor de Rijksdag tonen al maanden dat het gebouw als toeristische attractie een groot succes is. Maar het is in de eerste plaats verbouwd voor de bondsdagleden....

Bij het openingsdebat over Schröders bezuinigingen bewees de lichte en sobere zaal van architect Sir Norman Foster zich. Hier vliegen regering en oppositie elkaar net zo fel in de haren als in Bonn. Maar de bondsdagleden hadden het erg warm. De technisch superieure, milieubewuste klimaatregeling van Foster werkt niet goed. Ook was de gong voor de stemming maar in de helft van de ruimten te horen.

Erger was het uitbreken van parlamentsflimmern. Dat is een zeldzame vorm van duizeligheid die ontstaat als een bondsdaglid te lang kijkt naar de fel gekleurde ribbels van de wandpanelen in zijn fractiekamer. De Groenen en de liberale FDP hebben al vergaderingen moeten verplaatsen.

Sommige parlementariërs hebben voorgesteld de panelen opnieuw te verven. Maar dat gaat niet zomaar. De Rijksdag is een kunstwerk en Sir Norman Foster heeft het beschikkingsrecht. Dat betekent dat de gebruikers zich moeten neerleggen bij een aantal zaken.

Bijvoorbeeld bij de knalblauwe wandpanelen met felgekleurde figuren van kunstenaar Georg Karl Pfahler, die van de kamer van de eerbiedwaardige ältestenrat een 'crèche' hebben gemaakt. Of dat er op de wc's geen plankje is om mappen neer te leggen. Of de prominente plaats voor de graffiti van de zegevierende Rode-Legersoldaten uit 1945, waarover conservatieve parlementariërs zich hebben beklaagd.

Weinig valt te doen tegen de rol die het gebouw nu al speelt als nationaal podium voor mediastunts. Al twee keer hebben mannen en vrouwen zich in de koepel uitgekleed voor het oog van de camera van een naaktblad.

Deze week stond een gigantisch ijsblok te smelten voor het portaal aan de noordkant van het gebouw. Het was neergezet door de ziekenhuizen, die zo hun hoop wilden uitdrukken dat de ijzige verhouding met de minister van Volksgezondheid verbetert.

Meer over