Platen: pop

Urban Dance Squad slaat waardig en beheerst terug..

Urban Dance Squad: Artantica. Virgin 7243 8 471912 8.

Urban Dance Squad slaat terug. Na het lauw ontvangen Planet Ultra-album (1996), toen zowel media als publiek hun vertrouwen in Nederlands beste rockgroep leken te hebben opgezegd, heeft de Dance Squad geruime tijd nodig gehad om zijn wonden te likken. De klap kwam hard aan, temeer daar de kwaliteit van Rude Boy, Sil, Tres Manos en Magic Stick jarenlang boven twijfel verheven was.

Planet Ultra was misschien niet de beste UDS-plaat, het was wel een experimenteel album, waarop de groep een poging deed de grooves wat meer om te buigen in de richting van songs met couplet en refrein.

Die lijn wordt op Artantica verder doorgetrokken. De band is er ditmaal in geslaagd een goede balans te vinden tussen de songstructuur en de krachtige beats en gitaar-riffs, die de UDS-sound vanaf het begin bepaalden.

Het resultaat is een geïnspireerd album, dat tot het beste hoort wat Urban Dance Squad in zijn ruim tienjarige bestaan op plaat heeft gezet. Alle bandleden zijn goed op dreef. Magic Stick en Sil produceren inventieve, dwingende ritmes, Tres Manos excelleert met rootsy blues en rock-gitaren, terwijl dj DNA (of Donotask, zoals hij zich nu noemt) met zijn scratches en samples precies die vreemde extra kleur geeft die de oorspronkelijke Urban Dance Squad zo bijzonder maakte. Rude Boy, na een jaar Junkie XL weer voor de volle honderd procent bij de Urban Dance Squad, verklankt met zijn felle raps de sfeer waarin de groep dit album opnam: terugvechtend met een power en energie die elke twijfel wegneemt.

De Dance Squad heeft kalm en waardig zijn eigen lijn getrokken en een snoeiharde voltreffer geproduceerd.

Cords: Lunchbox. Van Records 8472402.

Na The Ex heeft nu ook Cords een plaat gemaakt met producer Steve Albini. Lunchbox, het eerste album dat de oost-Nederlandse groep maakte voor Van Records, werd in Chicago opgenomen in Albini's eigen Electrical Audio. En net als bij The Ex heeft deze underground-producer ook bij Cords het onderste uit de kan weten te halen.

Albini, ooit een wijsneuzerige betweter op wiens producties heel wat viel af te dingen, is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een bekwaam producent met een mooi organische sound. Elk instrument krijgt de ruimte in zijn sobere, minimale aanpak, en gitaren, bas, drums en de zang van Simone Holsbeek klinken steeds even helder en krachtig.

Die 'meer met minder'-aanpak heeft het Cords-geluid goed gedaan. De arrangementen zijn minder dichtgesmeerd, zelfs al beschikt de groep nu over een vijfde bandlid: toetseniste Yuko Murata, die al enige tijd met Cords optrad, maar nu haar platendebuut maakt.

Cords heeft, nog meer dan voorheen, op Lunchbox de sound gekregen van een Amerikaanse underground-gitaarband in de Sonic Youth-traditie. Het zat er altijd al in, maar op Lunchbox komen de Cords-kwaliteiten maximaal uit de verf.

Jeff Beck: Who Else! Epic 493041 2.

Curieus album van Jeff Beck, tijdgenoot van Jimmy Page en Eric Clapton, met wie hij in de sixties streed om de titel 'beste gitarist van Engeland'. Beck, inmiddels 55, oogt nog nauwelijks anders dan in zijn hoogtijdagen, en ontpopt zich op Who Else! als een instrumentalist die ook muzikaal graag jong wil blijven. Zo liet hij zich op dit geheel instrumentale album met name inspireren door techno, en jonge bands als The Prodigy.

Dat pakt niet helemaal goed uit. De combinatie van elektronische ritmen en Becks virtuoze gitaarspel levert een aantal drakerige stukken op, en slechts een enkel aardig nummer. Daarin laat Beck zich juist van zijn meest conventionele kant zien. Zoals Brush With the Blues, een instrumentaal hoogstandje van de eerste orde, waarin de oude meester nog eens alles uit de kast (of liever, zijn gitaar) haalt.

Clapton-fans, die al jaren zitten te wachten totdat hun idool weer eens alle registers opentrekt, kunnen bij Jeff Beck hun hart ophalen.

Meer over