PLATEN: POP

Nirvana met humor..

The Presidents

verslaan

The Presidents Of The United States Of America: II. Columbia 485092 2.

Seattle werd, vooral door het succes van Nirvana, bekend als het centrum van de grunge-beweging. Na de dood van Nirvana-zanger Kurt Cobain leek de stad met zijn talloze gitaarbandjes weer in de vergetelheid te raken.

Maar nogal onverwacht is er in Seattle weer een nieuwe grootheid opgestaan: een trio dat zich bedient van de onwaarschijnlijke naam The Presidents Of The United States Of America. Het was de langste naam die de groepsleden konden bedenken op het moment dat hun band-zonder-naam zichzelf tijdens een concert moest voorstellen aan het publiek.

Die laconieke houding zegt veel over de groep, die in zijn muzikale benadering maar weinig te maken heeft met de Seattle-grunge. Daarvoor is de aanpak te luchtig, zonder de loodzware toon en agressie van andere Seattle-bands. Wel debuteerde het trio op het lokale PopLlama-label, maar vervolgens werd het al snel opgepikt door Columbia, dat de groep aan een plaats in de Amerikaanse top-tien hielp.

The Presidents hebben een repertoire waar elke platenmaatschappij van droomt: energieke, goed in het gehoor liggende rocksongs die met veel humor worden gebracht. Soms bijna als een cabaret-versie van Nirvana, maar met songmateriaal waar Kurt Cobain jaloers op zou zijn geweest.

De opvolger maken van een eerste hit-album valt de meeste bands zwaar, maar Chris Ballew, Dave Dederer en Jason Finn denderen even enthousiast als op de eerste plaat door het nieuwe materiaal. Leuk en goed.

Various: Headz 2. MoWax. MW061CD.

Het Engelse MoWax was een van de labels die het trip hop-genre zijn gezicht gaf. De alom geprezen dubbel-cd Headz was een eerste verzameling werk van een nieuwe generatie Engelse producers die zich toelegden op instrumentale tracks met hip hop-beats. Tricky, maar dan zonder diens stem: traag voortbewegende nummers, die onder het genot van een stevige joint misschien wel 'tripperig' zouden klinken. Hoe ongelukkig de term ook was gekozen, trip hop was een naam die bleef hangen: een grote paraplu voor alles dat zich voortbewoog in een veel langzamer tempo dan de snelle house-beat.

De deze week verschenen opvolger Headz 2 is zo mogelijk nog ambitieuzer van opzet dan het eerste deel. MoWax brengt gelijktijdig twee dubbel-cd's uit, Headz 2A en Headz 2B, samen zo'n vijf uur muziek. Beide albums zijn vergelijkbaar van opzet. Trip hop is nog altijd de rode draad, al wordt die op de tweede cd van zowel 2A als 2B afgewisseld met drum 'n bass.

De jazzy akkoordreeksen en het pittige tempo van deze stijl zijn een welkome afwisseling met de wat monotone trip hop-nummers, temeer daar drum 'n bass-grootheden als Peshay, Dillinja en Roni Size & Dj Krust uitmuntend werk hebben geleverd.

Niet al het materiaal op de vier cd's is even sterk, al is MoWax er in geslaagd om een imponerende reeks namen te strikken voor bijdragen. Een kleine greep: The Dust Brothers, dj Krush, Beastie Boys, Attica Blues, Jungle Brothers, Black Dog Productions, Nightmares On Wax, dj Food, Stereo MC's, Tortoise en Massive Attack. Het Nederlandse Max 404 is op album 2B vertegenwoordigd met Quiddity.

Phil Collins: Dance into the Light. Face Value records. 0630-16161-2.

Meneer Collins weet hoe een hit in elkaar steekt. Pakkende songs die je meteen kunt meezingen schudt hij ook op Dance into the Light weer met verbluffend gemak uit zijn mouw.

Om de herkenbaarheid nog te vergroten bedient hij zich in de teksten van frases die hij heeft geleend uit het immense repertoire van popklassiekers, ('Anytime at all', 'Take me down to the river'), die hij zo handig in zijn eigen songs verwerkt dat hij net niet van plagiaat beschuldigd zal worden.

En of hij de songs nu voorziet van een sixties-getint arrangement met twaalfsnarige gitaar in Byrds-traditie of van een lekker swingende Afrikaanse begeleiding, het blijven echte Phil Collins-liedjes.

Laurent Garnier: Laboratoire mix. React. React CD 87.

Laurent Garnier is een van de grote namen van de internationale techno. Een dj met zo'n drukke agenda, dat hij nauwelijks aan produceren toe komt en ook niet eerder een mix-cd kon samenstellen. Dat maakt hij met de in een fraaie box gestoken dubbel-cd Laboratoire mix in een klap goed.

Garnier heeft hoorbaar veel tijd en energie gestoken in het samenstellen van het album, dat bestaat uit een persoonlijke selectie favorieten van de afgelopen jaren: de periode 1989-1995, zoals Beyond the dance van Rhythim is rhythim, werk van Juan Atkins, Green Velvet en zijn eigen Acid eiffel.

De eerste cd bouwt rustig op om pas in het laatste deel naar de harde, heftige climax toe te werken die Garniers visitekaartje is. Ook de tweede cd is gevarieerd van opzet, en neemt de luisteraar verder mee de ruimte in, om na een nieuw hoogtepunt langzaam terug te keren naar de aarde met de Philip Glass-versie van Aphex Twins Icct Hedral.

Een indrukwekkend project, waarin de Franse dj laat horen dat zijn grote liefde niet ligt bij de snoeiharde club-techno, maar vooral bij de subtielere Detroit-sound. GvV

Meer over