PLATEN: POP

Tweede keus uit vroege opnamen van betreurde 2Pac..

GERT VAN VEEN

2Pac: R U Still down? (Remember Me). Amaru/Jive CHIP 195/Int: 0518082.

Uit de archieven. Van 2Pac, de in 1996 op 25-jarige leeftijd doodgeschoten rapper Tupac Shakur, verscheen een dubbel-cd met nog niet eerder uitgebracht materiaal. R U Still Down (Remember Me) bevat werk dat hij in de periode 1991-'94 opnam. Het was de periode dat Shakur, die naam had gemaakt met de groep Digital Underground, net was begonnen aan zijn solocarrière. Hij maakte vier albums voor het Interscope-label, die nu opnieuw zullen worden uitgebracht door Jive.

Tupacs moeder, Afani Shakur, was executive producer van dit album, dat nog eens duidelijk maakt hoe productief de rapper was. Maar al staan er verspreid over twee cd-kanten een aantal heel behoorlijke stukken op dit album, toch krijg je meermalen het gevoel dat dit werk niet voor niets nooit eerder op plaat verscheen. Deze outtakes, nummers die om welke reden dan ook op de plank bleven liggen, waren voor de maker kennelijk toch tweede keus.

Sinistere afsluiter van de 26 stukken is Only Fear of Death, een nummer dat bijna profetisch genoemd zou kunnen worden. Al is het thema van de dood natuurlijk een bijzonder reëel gegeven in de door geweld geteisterde wereld, die de Amerikaanse rappers beschrijven.

Cords: No Guru, No Method, No Beeper. My First Sony Weissmuller Recordings AOEA 11.

De Cords zijn een van de weinige Nederlandse rockbands die het ook goed doen in het buitenland. De Deventer groep rond zangeres Simone Holsbeek toerde onder meer in Australië, en al driemaal in Amerika, maar toch kreeg ze tot nu toe maar heel beperkt aandacht in Nederland. Vreemd, want de Cords hebben niet alleen een eigenzinnig geluid, maar weten dat ook heel overtuigend op de plaat vast te leggen.

Het derde album No Guru, No Method, No Beeper toont de groep van een andere kant dan op de voorganger Hear!, See!, Feel!, Taste!. Met uitzondering van het felle Kitty Grip en het metal-getinte The Swimmer, is de toon van het album ingetogen en sober. De arrangementen van gitaar, bas en drums zijn open, zodat de krachtige, heldere stem van zangeres Simone Holsbeek alle ruimte krijgt.

No Guru, No Method, No Beeper is opgenomen in Boston en geproduceerd door Robert Fisher en Malcolm Travis (drummer in de band van Bob Mould). Het duo heeft het materiaal een mooi pure, Amerikaanse underground-sound meegegeven. Opmerkelijk is Dancing Barefoot, een cover van Patti Smith, die goed aansluit bij het eigen Cords-materiaal op dit album.

B.B. King: Deuces Wild. MCA MCD 11722.

Chico Banks: Candy Lickin' Man. Evidence ECD 26090-2.

Various: Paint It Blue. Ruf 1020.

B.B. King, nog altijd de King of Blues, heeft van zijn nieuwe album Deuces Wild iets bijzonders gemaakt. Elk nummer is gegoten in de vorm van een duet, misschien een wat vreemde term in Kings muziek, maar telkens introduceert hij een andere vocalist of instrumentalist, met wie hij leadzang of (zoals bij Eric Clapton en David Gilmour) leadgitaar afwisselt.

King heeft een brede keuze gemaakt. Het is niet al te moeilijk voor te stellen hoe hij klinkt in combinatie met Van Morrison (de opener If You Love Me), Bonnie Raitt, Joe Cocker, Dr John of Eric Clapton, maar minder voor de hand liggend is werk met Willie Nelson, Dionne Warwick (een versie van Leon Russells Hummingbird) en rapper Heavy D. De gesproken introductie op het moment dat de band al speelt ('Heavy D?'; 'Yes sir'; 'I need your help, man'), waarin King laat weten dat hij altijd al een rapnummer heeft willen maken, is een van de grappigste momenten van de plaat. Het door het duo samen geschreven Keep It Coming pakt onverwacht sterk uit. King en D. hebben er hoorbaar plezier in, en het resultaat is van een inspirerende gedrevenheid.

Andere prominente gasten op Deuces Wild zijn The Rolling Stones, met wie King duelleert in zijn eigen Paying the Cost to Be the Boss en Tracy Chapman, die zich aardig staande houdt in deze bluesomgeving.

Een nieuwe naam in de blueswereld is Chico Banks, die zich op zijn debuut Candy Lickin' Man vooral onderscheidt als een bijzonder gitarist, die grillig virtuoze lijnen uit zijn instrument tovert. Zangeres Mavis Staples neemt de microfoon over in It Must Be Love, een van de uitschieters op dit album met onversneden blues-rock.

Een bijzondere blues-release is Paint It Blue, een cd waarop materiaal van The Rolling Stones wordt vertolkt door een reeks Amerikaanse bluesmuzikanten. De omgekeerde wereld natuurlijk, want zij waren het die de Engelse groep in haar begintijd inspireerden, maar de Stones zelf zullen ongetwijfeld verguld zijn met het resultaat.

Bobby Womack blijft dicht bij huis en vertolkt het door hem zelf geschreven It's All Over Now. Vooral Taj Mahal (een mooi akoestisch Honky Tonk Women), Joe Louis Walker (tranentrekkende soulversie van Heart of Stone) en Clarence 'Gatemouth' Brown (Ventilator Blues) maken dit een uitmuntend album, dat de blues- en soul-roots van The Stones overduidelijk blootlegt. Paint It Blue werd opgedragen aan twee op het album vertegenwoordigde bluesgrootheden, die beiden dit jaar overleden: Johnny Copeland en Luther Allison.

James Hardway: Welcome to the Neon Lounge. Substance Hemp 13CD.

James Hardway is een buitenbeentje in de Engelse drum 'n' bass. De Britse multi-instrumentalist, die ooit begon als begeleider van dichteres Anne Clark, combineert de ratelende ritmen van de dansstijl met jazzy trompet- en saxofoonpartijen. Hardway realiseert de fusie op subtiele en smaakvolle wijze. Opvallend zijn de virtuoze drumpartijen, die lekker los en jazzy klinken.

Gert van Veen

Meer over