PLATEN: POP

is rijp voor..

GERT VAN VEEN

Vlaams K's Choice

de wereldtop

K's Choice: Cocoon Crash. Double T DTM 811146-1.

Het Belgische K's Choice brak in 1995 door in Nederland met de tweede cd Paradise in Me en de hit Not an Addict. Een jaar later maakte de groep rond zangeres Sarah Bettens indruk op grote festivals als Pinkpop en Lowlands, waarmee ze bewees dat haar toegankelijke popliedjes het ook goed doen bij het alternatieve poppubliek. Een Amerikaanse tournee in het voorprogramma van Alanis Morissette en een Australische tour met Skunk Anansie vormde het begin van K's Choice internationale succes: de groep haalde inmiddels zelfs de Amerikaanse hitlijsten.

Met het derde album, Cocoon Crash, kan K's Choice nu doorstoten naar de wereldtop. Aan de veertien songs op de in de ICP-studio's opgenomen cd zal het niet liggen. Bijgestaan door producer Gil Norton, die onder meer werkte met Foo Fighters, Counting Crows en Pixies, heeft K's Choice zijn meest volwassen album tot op heden afgeleverd. Het is een collectie stevige, heldere gitaarliedjes, waar de jaren zestig in doorklinken. Sarah Bettens' prettig warme stem is de grootste troef van K's Choice, dat zich met Cocoon Crash kan meten met het beste wat de popbands-met zangeres anno 1998 te bieden hebben.

Cappadonna: The Pillage. Razor sharp records 488850 3.

Wu-Tang Clan is al een tijdje de populairste rapgroep van Amerika. Hoe groot haar faam inmiddels is, wordt duidelijk uit het succes van The Pillage van rapper Cappadonna, dat deze week in één klap op de derde plaats van de Billboard top-100 binnenkwam. En dat terwijl Cappadonna officieel zelfs geen deel uitmaakt van Wu Tang-clan, maar als gastrapper als 'tiende bandlid' wordt opgevoerd.

Gepresenteerd door Wu Tang-Productions en met gastrollen van Ghostface Killah (het dwingende Oh Donna) en Raekwon (Dart Throwing) is The Pillage een overtuigend statement van de 29-jarige Cappadonna. Zijn sound en raps - 'psalmen' noemt hij ze zelf - blijven als alle Wu tang-producties ver van de commerciële discofunk van de Westcoast-rap. Cappadonna's New York-stijl klinkt gevaarlijker en avontuurlijker.

The Presidents Of The USA: Pure Frosting. Columbia 489702 6.

Heel eventjes waren The Presidents Of The USA een van de leukste gitaarbands van Amerika. Meer dan vier miljoen platen verkocht het trio sinds het titelloze debuutalbum uit 1995, maar met de in 1996 verschenen tweede plaat II werd duidelijk dat het grote succes niet lang zou duren. Eind vorig jaar besloot de groep het voor gezien te houden. Pure Frosting is het laatste wat er nog zal verschijnen: een selectie b-kantjes, demo's en een paar nieuwe songs die ze schreven voor de bandleden besloten uit elkaar te gaan.

Essentieel is Pure Frosting niet bepaald, al bevat het weer een paar momenten die je doen beseffen dat The Presidents op hun beste momenten heel vermakelijke liedjes produceerden.

Trans Am: The Surveillance. City Slang 08706-2.

Schneider TM: Moist. City Slang 08702-2.

Techno animal: Versus Reality. City Slang 04991-2.

Het City Slang-label, vooral bekend van de muziek van Tortoise, heeft een brede catalogus, waarop gitaarbands en elektronische groepen broederlijk naast elkaar staan. De Amerikaanse groep Trans Am nam het derde album The Surveillance op in een nieuw gebouwde eigen studio, en produceerde een eclectische mix van instrumentale gitaarsongs en elektronische soundscapes.

Het Duitse Schneider TM (producer Dirk Dresselhaus) werkt op Moist dan wel met een geheel elektronisch instrumentarium, door de stuurse toon van de composities past zijn werk toch beter op City Slang dan op een, bijvoorbeeld Duits, danslabel.

Dat geldt ook voor Techno Animal, dat op Vs reality een originele 'remix'-aanpak hanteerde. Het duo (Kevin Martin en Justin Broadwick) nodigde vijf andere bands uit om muzikale bouwstenen uit te wisselen. Tortoise, Porter Ricks, UI, Spectre en Alec Empire stuurden sounds, die door Techno Animal tot een compositie werden verweven waarna de andere partij met dat materiaal weer aan de slag ging voor een eigen versie. Het resultaat is bij vlagen verrassend, maar de stuurse, donkere, industriële sfeer die het meeste werk van Techno Animal kenmerkt, ontbreekt nooit.

Manna: 5.1 Apollo AMB8945 CDX

Het Engelse Manna debuteerde in 1995 met een heel aardig semi-ambient-album voor het R & S-sublabel Apollo. Drie jaar later is er van het ambient-genre weinig meer over, en Manna heeft zijn stijl daarom ook aangepast aan de nieuwe tijd. Trip hop (met hier en daar nog een vleugje ambient) vormt nu het belangrijkste ingrediënt op 5.1, zonder dat het er op lijkt dat het duo (Jonathan Quarmby en Kevin Bacon) al te veel moeite heeft hoeven doen om zijn muziek in een ander jasje te steken. Quarmby en Bacon zijn dan ook twee oude studiorotten, die thuis zijn in een breed scala aan stijlen.

Voor 5.1 hanteerden ze een andere werkwijze dan op hun debuut. Ditmaal vroegen ze een aantal vocalisten met wie ze als producer werkten om een wederdienst: een gastrol op hun eigen album. Zo is zanger Sugar Merchant te horen in de sterke, reggaegetinte single Hogging A Dub, terwijl Finley Quaye zingt op het meeslepende Who Changed the Order, dat is voorzien van eenzelfde vreemd-dromerige sfeer als het werk van Tricky.

Dat 5.1 klinkt als een klok is nauwelijks een verrassing: wat kan je anders verwachten van twee figuren die dag en nacht in de studio vertoeven?

Gert van Veen

Meer over