PLATEN: POP

Erfgenamen eren de grondlegger van de bluegrass..

Diversen: True Life Blues, the songs of Bill Monroe. Sugar Hill SHCD - 2209.

De teksten op het hoesje laten keurig in het midden of de grondlegger van de bluegrass nog onder de levenden verkeert. True Life Blues is opgenomen toen Bill Monroe al ernstig ziek was. Hij heeft nog wel weet gehad van de plannen voor dit eerbetoon. I appreciate that, was de reactie vanaf zijn ziekbed. Op 9 september zou hij overlijden.

Producer Todd Phillips heeft zijn tribute dus goed getimed. Op zijn initiatief hebben zo'n twintig coryfeeën uit de bluegrass zich op vertolkingen van het goedgevulde songbook van Monroe gestort. De songs van Monroe behoren tot het standaardrepertoire van bluegrass-muzikanten als Tony Trischka (banjo), Laurie Lewis (viool) en Ronnie McCoury (mandoline). De keuze laat de breedte van Monroes songschrijverschap horen, van pre-rockabilly als Heavy Traffic Ahead tot een stichtelijk lied als Get Down on Your Knees and Pray. De uitvoeringen zijn steeds zeer zorgvuldig en verraden veel gevoel voor stijl. Een beter bewijs dat hij school maakte, had Monroe zich niet kunnen wensen.

Mike Henderson & The Bluebloods: First Blood. Dead Reckoning DR00062.

Monti Amundson: I see Trouble. CRS MMBCD 2.

Het is de vraag of het nu wel zo verstandig is om liner notes van Mark Knopfler op je hoesje te zetten als je mikt op de markt van de ruige blues. Knopfler raakte in elk geval in my kind of heaven van Henderson. Deze debuutplaat laat een oerstevige, luidruchtige bluesman uit Nashville horen, die excelleert op slide-gitaar en harmonica, en soms een klein stapje opzij wil doen voor z'n pianist. Met name Pay Bo Diddley is een stijlvol visitekaartje, compromisloos en glashelder gezet op het door Diddley gemunte ritme. Ook uit de andere nummers spreekt een grote vormvastheid.

Om - zoals hier en daar is gedaan - van de bluesplaat van het jaar te spreken, is overdreven, daarvoor ontbreekt het Henderson nog aan een eigen geluid. I see Trouble van Monti Amundson doet er in elk geval niet voor onder. Hij bevindt zich aan de andere kant van het spectrum, dat van de countryblues. Een swing die bewerkstelligd wordt met niet veel meer dan een akoestische gitaar en soms een staande bas en brushes, dat hoor je niet vaak. Op de hoes staat een man met gitaar en drankfles; het is een cliché dat hij zorgvuldig weet te mijden.

Riders in the Sky: Public Cowboy 1. The music of Gene Autry. Rounder CD 0410.

Gene Autry is in Nederland nooit beroemd geworden, en ook met Riders in The Sky zal het niks worden. De hele western-cultuur van zingende cowboys en liederen bij het kampvuur heeft hier amper weerklank gehad.

In Amerika is Autry een legende. In de omgeving van Los Angeles is het Autry Museum of Western Heritage, waar de pioniersgeest nog geproefd kan worden. Riders in the Sky hebben er hun levensvervulling van gemaakt het repertoire van Autry en andere westernhelden van het witte doek met een vrolijke knipoog in het zadel te houden. Ze vertolken Back in the Saddle Again, Can't Shake the Sands of Texas from my Shoes, South of the Border en andere evergreens met veel compassie. Leuk voor wie de originelen niet heeft.

Jason and The Scorchers: Clear Impetuous Morning. Mammoth/Atlantic 92730-2

Jason & The Scorchers denderden in het midden van de jaren tachtig op klompvoeten door de grazige weiden van Nashville. Ze harkten blues, rockabilly en country bij elkaar en joegen dat samenraapsel zonder adem te halen en in een onorthodox hoog tempo door de speakers. Dat ging een paar jaar goed, maar ook weer niet zodanig dat de band het eeuwige leven beschoren was. Jason Ringenberg waagde zich aan een - wat traditioneler klinkende - soloplaat, maar kreeg ook daar snel zijn bekomst van. Sinds een jaar zijn ze weer bij elkaar. Clear Impetuous Morning klinkt alsof ze daar geen spijt van hebben. Veertien nummers lang jakkert de band in de beste countrypunk-traditie voort, bijna zonder rustpauze.

De prijs voor de origineelste inbreng gaat aan hun neus voorbij, maar voor een band als Jason & The Scorchers is er altijd emplooi.

Ariejan Korteweg

Meer over