PLATEN: JAZZ

aan Ella Fitzgerald..

Bridgewaters saluut

vrij van imitatie

Dee Dee Bridgewater: Dear Ella. Verve 537 896 2.

Wie wordt de nieuwe Ella? Een zinloze vraag natuurlijk, want evenmin als Billie Holiday of Sarah Vaughan laat Ella Fitzgerald, de in 1996 overleden First Lady of Song, zich zo maar opvolgen of vervangen. Maar troonpretendenten zijn er wel degelijk, zoals Dee Dee Bridgewater bewijst met Dear Ella.

De 47-jarige Amerikaanse, die al vele jaren in Frankrijk woont, zingt op deze zorgvuldig geproduceerde cd dertien met Fitzgerald verbonden songs, waaronder het oudje A-Tisket A-Tasket, Ella's favoriete bravour-nummer How High the Moon en het intiem gezongen titelstuk, een nieuwe creatie met tekst en muziek van gitarist Kenny Burrell.

Burrell is maar een van de oudgedienden op Dear Ella, waarvoor ook vibrafonist Milt Jackson, slagwerker Grady Tate en trombonist Slide Hampton zijn gerecruteerd, benevens twee aan Ella's carrière gelieerde namen: pianist Lou Levy en bassist Ray Brown, die korte tijd met Fitzgerald getrouwd was.

De muzikale omlijsting varieert van kalme trio's tot spetterende big band-bezettingen en riante begeleidingen met houtblazers en strijkers. Bridgewater kan al die stemmingen aan, en hoewel met name in de hogere registers Ella's voorbeeld doorklinkt, blijft ze zichzelf: met een resolute souplesse, en soms een aangenaam ordinair randje, dat haar vrijwaart van de suggestie van imitatie. Alleen mis je, onvermijdelijk, die hartverwarmende ongeremdheid die Ella zelfs in mindere momenten niet in de steek liet. Maandagavond treedt Bridgewater op met Ray Brown en de WDR Big Band in het Amsterdamse Concertgebouw.

Diana Krall: Love Scenes. Impulse! 12342.

De jonge Canadese zangeres en pianiste Diana Krall vestigde haar naam in 1995 met het verkoopsucces All for You, een cd in de traditie van het Nat King Cole-trio: onberispelijk vertolkte liefdesliedjes, met Kralls koele sex-appeal als belangrijkste attractie.

Het met een dozijn glamourfoto's van de zangeres opgetuigde Love Scenes is net iets volwassener dan de soms wat bleu klinkende voorganger. In een precieze, minimale bezetting met alleen bas (Christian McBride) en gitaar (Russell Malone) houdt Krall in dertien klassieke songs subtiel de spanning vast. Een knappe prestatie, gezien het bescheiden spectrum van haar voordracht: een vederlichte mengeling van kroelerigheid en melancholie.

Carmen Gomez: Heaven Is A State of Mind. Via/Byton 971019.

De Nederlandse zangeressen die halverwege de jaren negentig debuteerden, bewijzen dat ze geen eendagsvliegen zijn. Na Masha Bijlsma en Mijke Loeven presenteert ook Carmen Gomez haar tweede cd, waarop ze vrijwel uitsluitend eigen teksten en composities zingt, naast bewerkingen van klassieke instrumentals als Lee Morgans The Sidewinder.

Gomez heeft een bevallige, bluesy stem, die balanceert tussen sensuele overgave en beheersing. Minder overtuigend zijn haar nogal gewrochte teksten ('the impossible is part of the possibilities, they are belonging to our fate and to our lifes') en de op den duur wat eenvormig klinkende zang. De dreigende monotonie wordt bezworen door gastsolisten, van wie trompettist Eric Vloeimans zich met flamboyant koperwerk onderscheidt.

P'etra: Shellfire. Dureco/Zaika 11 63502.

Petra Lugtenburg, ooit achtergrondzangeres bij The Nits, maakt als P'etra haar debuut met een wonderlijk avontuurlijke cd. Shellfire biedt een gloedvolle mengeling van jazz, trip hop en etnische klanken, in een van elektronica verzadigde productie van de Canadese multi-instrumentalist Bryant Didier.

De bijdragen van gitarist Piet van Steenis, bassist Pablo Nahar, drummer Michael Vatcher, trompettiste Saskia Laroo en Luc Ex (op zingende zaag) worden minutieus ingepast in caleidoscopische arrangementen, die Lugtenburg zelf van tekst voorzag. Haar sterke mezzo klinkt op z'n best in Vile Lines, een boze afrekening op een onweerstaanbare melodie.

Erik van den Berg

Meer over